Supreme Court quashes lower court order rejecting appeal for failure to state claim value.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the District Court's decision rejecting the appellant's appeal due to non-compliance with a court order to specify the claim's value. The appellant argued that indicating the monetary value was unnecessary for an appeal regarding the determination of property usage rights, noting the fixed fee had already been paid. The Court ruled that because the specific procedural requirements for such appeals do not mandate a value declaration, the lower court lacked legal basis to reject the appeal for this omission.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 2 k.p.c.; Art. 4246 § 1 k.p.c.: The formal requirements for an appeal to declare a final decision unlawful are exhaustively regulated by law; where the subject matter does not require a value declaration for jurisdiction or fee calculation, failure to state it cannot justify the rejection of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 55/11
POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Anna Kozłowska
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie ze skargi Jana C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego
z dnia 2 lutego 2010 r.,
w sprawie z wniosku Jana C.
przy uczestnictwie Marii S. i Krzysztofa S.
o ustalenie sposobu korzystania,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 września 2011 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 28 stycznia 2011 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. odrzucił skargę
wnioskodawcy J. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie sygn. […] (k.
36).
Odrzucenie
skargi
nastąpiło
z
racji
niewykonania
przez
powoda
w zakreślonym terminie zarządzenie z dnia 8 grudnia 2010 r., k. 20, 21 akt.
W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 27 grudnia 2010 r. pełnomocnik
skarżącego wyjaśnił, że ze względu na przedmiot postępowania rozpoznawczego
(sprawa o ustalenie sposobu korzystania) „w obecnym etapie postępowania nie jest
w stanie określić przedmiotu zaskarżenia” i wnosił o takie określenie przez Sąd
(k. 31).
W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 stycznia 2011 r. powód wskazywał
na naruszenie art. 1261 k.p.c. i wywodził, że nie było podstaw do wzywania powoda
do wskazania wartości przedmiotu sporu we wniesionej skardze. Przedmiotem
sprawy
nie
była
kwota
pieniężna,
ale
ustalenie
sposobu
korzystania
z nieruchomości, a opłata stała w kwocie 100 zł została opłacona (art. 39 ust. 2
pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych; (Dz.U. Nr 1657, poz. 1395 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik powoda istotnie nie wykonał
zarządzenia Sądu Okręgowego z dnia 8 grudnia 2010 r., na podstawie którego
wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnych skargi poprzez
oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia (k. 20, 21 i 31 akt).
Powstaje kwestia, czy istniały dostateczne podstawy prawne do wezwania
powoda do wspomnianego uzupełnienia skargi i to pod rygorem jej odrzucenia.
Wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie należy do tzw. konstrukcyjnych
elementów skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia (art. 4246 § 1 k.p.c.). Co najwyżej, może być zaliczone do warunków
formalnych skargi (niekonstrukcyjnych), określonych w art. 424 5 § 2 k.p.c. (art. 4246
§ 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 42412 k.p.c., w wypadkach nieuregulowanych przepisami
działu VIII (tj. art. 4241 k.p.c. i n.) do postępowania wywołanego wniesieniem skargi
stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna
czynić zadość ogólnym wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego,
a w sprawach o prawa majątkowe – powinna zawierać również oznaczenie
wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3984 § 3 k.p.c.). Można by zatem twierdzić,
że
przepis
ten
powinien
znaleźć
odpowiednie
zastosowanie
do
skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocego orzeczenia (art. 424 12
k.p.c.). Przy takiej interpretacji byłyby podstawy do wezwania powoda do
uzupełnienia braków formalnych skargi z określeniem rygoru procesowego
niewykonania tego obowiązku (art. 4246 § 2 i § 3 k.p.c.).
Właściwsza
jest
jednak
inna,
restryktywna
interpretacja
przepisów
odnoszących się do warunków formalnych skargi określonych w art. 424 5 § 2 k.p.c.
Należy bowiem przyjąć, że przepis ten jednak w sposób wyczerpujący reguluje
pozostałe (tzn. niekonstrukcyjne) warunki formalne skargi i odsyła w tym zakresie
do przepisu art. 1261 § 1 k.p.c. Nie istniała zatem potrzeba odpowiedniego
stosowania – na podstawie art. 42412 k.p.c. – przepisu art. 3984 § 3 k.p.c. Jeżeli
w sprawie, zakończonej prawomocnym orzeczeniem z dnia 2 lutego 2010 r., której
przedmiotem było ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości, nie powstała
procesowa potrzeba wskazywania w skardze wartości przedmiotu sporu (nie było to
niezbędne dla określenia właściwości sądu, wysokości opłaty od skargi i jej
dopuszczalności), to nie sposób twierdzić, że istniały podstawy do wzywania
skarżącego do uzupełnienia skargi o wspomniany element. W rezultacie
niewykonanie przez powoda wezwania Sądu nie mogło prowadzić do odrzucenia
skargi.
Zaskarżone postanowienie należało zatem uchylić (art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw.
z art. 39815 § 1 k.p.c.).