Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 55/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court order rejecting appeal for failure to state claim value.

Numero d'incarto IV CZ 55/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision rejecting the appellant's appeal due to non-compliance with a court order to specify the claim's value. The appellant argued that indicating the monetary value was unnecessary for an appeal regarding the determination of property usage rights, noting the fixed fee had already been paid. The Court ruled that because the specific procedural requirements for such appeals do not mandate a value declaration, the lower court lacked legal basis to reject the appeal for this omission.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 2 k.p.c.; Art. 4246 § 1 k.p.c.: The formal requirements for an appeal to declare a final decision unlawful are exhaustively regulated by law; where the subject matter does not require a value declaration for jurisdiction or fee calculation, failure to state it cannot justify the rejection of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal procedure formal requirements claim value declaration final decision review civil procedure code property usage rights procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1261 § 1 k.p.c.
do przepisu art. 1261 § 1 k.p.c. Nie istniała zatem potrzeba odpowiedniego
Art. 3984 § 3 k.p.c.
wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3984 § 3 k.p.c.).
Art. 42412 k.p.c.
Zgodnie z art. 42412 k.p.c., w wypadkach nieuregulowanych przepisami
Art. 4245 § 2 k.p.c.
Art. 4246 § 1 k.p.c.
orzeczenia (art. 4246 § 1 k.p.c.).
Art. 4246 § 2 k.p.c.
orzeczenia (art. 4246 § 1 k.p.c.).
Art. 4246 § 3 k.p.c.
orzeczenia (art. 4246 § 1 k.p.c.).
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
z art. 39815 § 1 k.p.c.).
Art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
z nieruchomości, a opłata stała w kwocie 100 zł została opłacona (art. 39 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 55/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi Jana C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 2 lutego 2010 r.,

w sprawie z wniosku Jana C.

przy uczestnictwie Marii S. i Krzysztofa S.

o ustalenie sposobu korzystania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 września 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 28 stycznia 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. odrzucił skargę

wnioskodawcy J. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie sygn. […] (k.

36).

Odrzucenie

skargi

nastąpiło

z

racji

niewykonania

przez

powoda

w zakreślonym terminie zarządzenie z dnia 8 grudnia 2010 r., k. 20, 21 akt.

W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 27 grudnia 2010 r. pełnomocnik

skarżącego wyjaśnił, że ze względu na przedmiot postępowania rozpoznawczego

(sprawa o ustalenie sposobu korzystania) „w obecnym etapie postępowania nie jest

w stanie określić przedmiotu zaskarżenia” i wnosił o takie określenie przez Sąd

(k. 31).

W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 stycznia 2011 r. powód wskazywał

na naruszenie art. 1261 k.p.c. i wywodził, że nie było podstaw do wzywania powoda

do wskazania wartości przedmiotu sporu we wniesionej skardze. Przedmiotem

sprawy

nie

była

kwota

pieniężna,

ale

ustalenie

sposobu

korzystania

z nieruchomości, a opłata stała w kwocie 100 zł została opłacona (art. 39 ust. 2

pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych; (Dz.U. Nr 1657, poz. 1395 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik powoda istotnie nie wykonał

zarządzenia Sądu Okręgowego z dnia 8 grudnia 2010 r., na podstawie którego

wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnych skargi poprzez

oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia (k. 20, 21 i 31 akt).

Powstaje kwestia, czy istniały dostateczne podstawy prawne do wezwania

powoda do wspomnianego uzupełnienia skargi i to pod rygorem jej odrzucenia.

Wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie należy do tzw. konstrukcyjnych

elementów skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia (art. 4246 § 1 k.p.c.). Co najwyżej, może być zaliczone do warunków

formalnych skargi (niekonstrukcyjnych), określonych w art. 424 5 § 2 k.p.c. (art. 4246

§ 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 42412 k.p.c., w wypadkach nieuregulowanych przepisami

działu VIII (tj. art. 4241 k.p.c. i n.) do postępowania wywołanego wniesieniem skargi

stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna

czynić zadość ogólnym wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego,

a w sprawach o prawa majątkowe – powinna zawierać również oznaczenie

wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3984 § 3 k.p.c.). Można by zatem twierdzić,

że

przepis

ten

powinien

znaleźć

odpowiednie

zastosowanie

do

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocego orzeczenia (art. 424 12

k.p.c.). Przy takiej interpretacji byłyby podstawy do wezwania powoda do

uzupełnienia braków formalnych skargi z określeniem rygoru procesowego

niewykonania tego obowiązku (art. 4246 § 2 i § 3 k.p.c.).

Właściwsza

jest

jednak

inna,

restryktywna

interpretacja

przepisów

odnoszących się do warunków formalnych skargi określonych w art. 424 5 § 2 k.p.c.

Należy bowiem przyjąć, że przepis ten jednak w sposób wyczerpujący reguluje

pozostałe (tzn. niekonstrukcyjne) warunki formalne skargi i odsyła w tym zakresie

do przepisu art. 1261 § 1 k.p.c. Nie istniała zatem potrzeba odpowiedniego

stosowania – na podstawie art. 42412 k.p.c. – przepisu art. 3984 § 3 k.p.c. Jeżeli

w sprawie, zakończonej prawomocnym orzeczeniem z dnia 2 lutego 2010 r., której

przedmiotem było ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości, nie powstała

procesowa potrzeba wskazywania w skardze wartości przedmiotu sporu (nie było to

niezbędne dla określenia właściwości sądu, wysokości opłaty od skargi i jej

dopuszczalności), to nie sposób twierdzić, że istniały podstawy do wzywania

skarżącego do uzupełnienia skargi o wspomniany element. W rezultacie

niewykonanie przez powoda wezwania Sądu nie mogło prowadzić do odrzucenia

skargi.

Zaskarżone postanowienie należało zatem uchylić (art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw.

z art. 39815 § 1 k.p.c.).