Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 52/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal; failure to appoint a lawyer despite illness violates duty of diligence under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 52/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the appellate court's refusal to restore a procedural deadline. The appellants argued that their inability to attend court was due to poor health and medication, which they claimed prevented them from understanding their rights or securing legal representation. The court held that mere illness does not excuse a party from the duty of diligence unless it completely prevents them from acting personally or with third-party assistance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 168 § 1 k.p.c.; Art. 327 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.: A party's illness constitutes a lack of fault for missing a deadline only if it renders personal action or the use of third-party assistance impossible; failure to appoint a lawyer or request one constitutes a breach of the duty of diligence.

Parole chiave

Generato dall'IA
duty of diligence missed procedural deadline illness as excuse appointment of lawyer civil procedure code lack of fault procedural representation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 168 § 1 k.p.c.
jednocześnie, że w świetle art. 168 § 1 k.p.c. można przyjąć, iż brak winy występuje w
Art. 327 § 1 k.p.c.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, zgodnie z art. 327 § 1 k.p.c. sąd zobowiązany
Art. 394 § 3 k.p.c.
podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 398 § 14 k.p.c.
podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.
art. 327 § 1 k.p.c
W ocenie Sądu Apelacyjnego, zgodnie z art. 327 § 1 k.p.c.
art. 168 k.p.c
jednocześnie, że w świetle art. 168 § 1 k.p.c.
art. 168 § 1 k.p.c
jednocześnie, że w świetle art. 168 § 1 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98
postanowienie z dnia 16 czerwca 2004 r., III CZ 38/04
postanowienie z dnia 29 kwietnia 2005 r., V CZ 26/05
postanowienie z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 108/06
postanowienie z dnia 15 maja 2007 r., V CZ 33/07
postanowienie z dnia 12 lipca 2005 r., I CZ 30/05
postanowienie z dnia 12 lipca 2005 r., I CZ 30/05, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 52/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa A. A. i C. A.

przeciwko M. W. i P. M.

o zapłatę i ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 sierpnia 2010 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił

wniosek powodów A. A. i C. A. o przywrócenie terminu i odrzucił wniosek o doręczenie

odpisu wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009 r. z uzasadnieniem.

Sąd Apelacyjny wskazał, iż we wniosku o przywrócenie terminu powodowie

podnieśli, że zostali zawiadomieni o terminie rozprawy, nie mogli jednak stawić się na

nią z uwagi na zły stan zdrowia i przekraczające ich możliwości finansowe koszty

dojazdu do siedziby Sądu. Ich zdaniem, niezawiniona nieobecność na rozprawie nie

powinna skutkować brakiem możliwości uzyskania pouczenia o przysługującym im

prawie do złożenia w terminie tygodniowym wniosku o uzasadnienie wyroku. W

protokole rozprawy zawarto jedynie pouczenie o możliwości wniesienia skargi

kasacyjnej, bez przytoczenia przewidzianych prawem terminów, w tym do złożenia

wniosku o uzasadnienie wyroku. Zdaniem powodów, wobec braku takiego pouczenia,

nie ponoszą oni winy w niezłożeniu w stosownym terminie wniosku o uzasadnienie

wyroku. W ocenie Sądu Apelacyjnego, zgodnie z art. 327 § 1 k.p.c. sąd zobowiązany

jest do udzielenie stronie pouczenia o sposobie i terminie wniesienia środka jedynie w

przypadku jej obecności przy ogłoszeniu wyroku. Wobec braku obecności powodów na

rozprawie, brak było podstaw do udzielenia stosownego pouczenia, co znalazło swój

wyraz również w protokole rozprawy, który nie mógł zawierać czynności niedokonanej.

Ponadto nawet niezawiniona nieobecność na rozprawie nie zwalnia jej z obowiązku

dołożenia należytej staranności o zabezpieczenie swoich interesów w sprawie, choćby

poprzez wystąpienie z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie powodowie zarzucili naruszenie art.

168 k.p.c. poprzez przyjęcie, że ze swojej winy uchybili oni terminowi do złożenia

wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, co doprowadziło do oddalenia

wniosku o przewrócenie terminu. Wskazali, że niepełnosprawność i zły stan zdrowia

powoda, przyjmowane przez niego w związku z nim leki zaburzające zdolność

koncentracji, stanowiły niezależną od niego przeszkodę w dokonani przez niego

czynności procesowej w termie. Wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i

przywrócenie powodom terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w i całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zagadnienie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej było już

wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. Zgodnie z jednolitą linią

orzecznictwa w tym przedmiocie, brak winy strony w uchybieniu terminu winien być

oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, w sposób uwzględniający

obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o

swoje interesy. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania

czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które

uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności

świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu

zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienia z dnia 6 października

1998 r. II CKN 8/98, niebubl., z dnia 16 czerwca 2004 r., III CZ 38/04, niepubl.; z dnia

29 kwietnia 2005 r., V CZ 26/05, niepubl.; z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 108/06,

niepubl., z dnia 15 maja 2007 r., V CZ 33/07, niepubl.). W orzecznictwie podkreśla się

jednocześnie, że w świetle art. 168 § 1 k.p.c. można przyjąć, iż brak winy występuje w

przypadku choroby strony czy jej przedstawiciela. Chodzi jednak o taką chorobę, która

uniemożliwiła podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystania z pomocy innych

osób (por. postanowienie z dnia 12 lipca 2005 r., I CZ 30/05, niepubl.). W

okolicznościach niniejszej sprawy to wymaganie nie zostało spełnione. Powód C. A.,

który w rozpatrywanej sprawie występuje również jako pełnomocnik powódki A. A., cierpi

na schorzenia neurologiczne i przyjmuje leki zaburzające zdolność koncentracji.

Skarżący nie wykazali jednak, iż schorzenia te stanowiły przeszkodę dla skorzystania z

pomocy osób trzecich, choćby przez ustanowienie pełnomocnika czy też o wystąpienie z

wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Mimo choroby powód prowadził

sprawę osobiście od początku postępowania i nie wykazał przekonywająco, że w

okresie, w którym upływał termin do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku

objawy choroby powoda nasiliły się w takim stopniu, który uniemożliwiałby mu podjęcie

stosownych czynności mających na celu zabezpieczenie dotrzymania biegnących

terminów.

Ponadto wskazać należy, że okoliczności dotyczące choroby powoda i związanej

z przyjmowaniem leków braku winy w niedotrzymaniu terminów procesowych, zostały

wyeksponowane

przez

skarżących

dopiero

w

rozpoznawanym

zażaleniu

na

postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r. W samym wniosku o

przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem,

skarżący nie wskazywali na powyższe okoliczności koncertując się na kwestii

niemożności osobistego stawiennictwa na rozprawie przed Sadem Apelacyjnym i braku

pouczenia o przysługującym im prawie do złożenia w terminie wniosku o uzasadnienie

wyroku.

Z wskazanych względów zażalenie skarżącego podlegało oddaleniu, na

podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.