Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 51/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as inadmissible due to missed deadline for requesting reasoned judgment copy.

Numero d'incarto IV CZ 51/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' cassation appeal because they failed to file a timely request for a reasoned copy of the second-instance judgment. The appellants argued that their lawyer's office made an error in transmitting the judgment text, causing the deadline miss, but the court found this negligence attributable to the lawyer. Consequently, the request for a reasoned copy was deemed ineffective, rendering the cassation appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3985 § 1 k.p.c.; Art. 387 § 3 k.p.c.; The failure to file a request for a reasoned judgment copy within the statutory period renders a cassation appeal inadmissible, and the lawyer's negligence in verifying the judgment text constitutes a fault for which the client cannot claim relief.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility reasoned judgment copy statutory deadline compliance lawyer professional negligence Civil Procedure Code provisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3985 § 1 k.p.c.
oddalającego ich apelację.Sąd wskazał, że zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c., warunkiem dopuszczalności skargi kasacyjnej jest złożenie w terminie przewidzianym w art.
Art. 387 § 3 k.p.c.
z art. 387 § 3 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
z uzasadnieniem jest prawidłowe, jego konsekwencją jest brak w tym przedmiocie skutecznego wniosku, który został prawomocnie odrzucony, co z kolei uzasadniało odrzucenie przez Sąd Okręgowy skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
Art. 168 § 1 k.p.c.
z uzasadnieniem.Oddalając ten wniosek jako bezzasadny Sąd Okręgowy uznał, że przekroczenie terminu nie było niezawinione w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. Stwierdził, że działania i zaniechania pełnomocnika rodzą skutki dla zastępowanego uczestnika postępowania.
Art. 169 § 1 k.p.c.
168 § 1 i art. 169 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 169 § 2 k.p.c.
168 § 1 i art. 169 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 380 k.p.c.
Na podstawie art. 380 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c. wnosili o objęcie kontrolą także niezaskarżalnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 lutego 2015 r.
Art. 39814 k.p.c.
387 § 3 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.
Art. 474 k.c.
168 k.p.c.Aby uwolnić się od odpowiedzialności za błąd pracowników swojej kancelarii, pełnomocnik musiałby wykazać (art. 474 w zw.
Art. 471 k.c.
z art. 471 k.c.), że był to błąd przez nich niezawiniony oraz że sam dołożył należytej staranności (art.
Art. 472 k.c.
471 k.c.), że był to błąd przez nich niezawiniony oraz że sam dołożył należytej staranności (art. 472 k.c.), by błędu tego uniknąć lub go naprawić, np.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r. III CSK 167/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2008 r. I CZ 32/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2011 r. I CZ 114/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r. II UZ 46/11
III CSK 167/07
III CSK 167/07 i z dnia 17 kwietnia 2008 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 51/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)‎SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)‎SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku D. S. , D. S., K. S. i J. Ż.‎przy uczestnictwie A. D., S. Ś., Gminy Kosakowo i A. M.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie i rozgraniczenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2015 r.,‎zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku‎z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt III Ca 878/14, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawców od postanowienia tego Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. oddalającego ich apelację.Sąd wskazał, że zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c., warunkiem dopuszczalności skargi kasacyjnej jest złożenie w terminie przewidzianym w art. 387 § 3 k.p.c. wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem.W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy złożyli wniosek o doręczenie orzeczenia Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem po terminie przewidzianym w powyższym przepisie i jednocześnie złożyli wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem oraz odrzucił wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20 stycznia 2015 r. Powyższe postanowienie uprawomocniło się, a zatem należało uznać, że wnioskodawcy nie wystąpili z żądaniem doręczenia odpisu zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem, wobec czego nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia przez nich skargi kasacyjnej, co sprawia, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu wnioskodawcy zarzucili naruszenie art. 3986 § 2 w zw. z art. 168 § 1 i art. 169 § 1 i 2 k.p.c. przez bezpodstawne odrzucenie skargi kasacyjnej, mimo że istniały podstawy do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu postanowienia z dnia 20 stycznia 2015 r. z uzasadnieniem, gdyż pełnomocnik wnioskodawców uchybił terminowi bez swojej winy.

Na podstawie art. 380 w zw. z art. 39821 k.p.c. wnosili o objęcie kontrolą także niezaskarżalnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 lutego 2015 r. o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu postanowienia z uzasadnieniem oraz odrzuceniu tego wniosku. W konsekwencji wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, warunkiem dopuszczalności skargi kasacyjnej jest prawidłowe, a więc z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 387 § 3 k.p.c., złożenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem, który to wniosek otwiera wskazany w art. 3985 § 1 k.p.c. termin do wniesienia skargi kasacyjnej i umożliwia jej wniesienie (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 1999 r.

II CZ 23/99, OSNC 1999/11/195 i z dnia 29 kwietnia 2015 r. IV CZ 8/15, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie termin do złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem Sądu drugiej instancji nie został zachowany a złożony przez wnioskodawców wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, został oddalony przez Sąd Okręgowy, czego konsekwencją było odrzucenie wniosku o doręczenie tego odpisu oraz odrzucenie skargi kasacyjnej.Postanowienie o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a zatem nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego na podstawie art. 3941 k.p.c. Postanowieniem kończącym postępowanie jest w takiej sytuacji postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej wobec nie złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem, będące konsekwencją odmowy przywrócenia terminu.

Dlatego też, jak słusznie zauważyli skarżący, postanowienie o oddaleniu wniosku o przewrócenie terminu może być w takiej sytuacji przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego przy rozpoznawaniu zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący złoży w tym przedmiocie wniosek na podstawie art. 380 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r. I CZ 165/01, OSNC 2002/7-8/102 i z dnia 23 września 2004 r. III CZ 71/04, niepubl.).Z uwagi na to, że rozpoznawane zażalenie zawiera taki wniosek, w pierwszej kolejności kontroli podlega postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 13 lutego 2015 r. oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia Sądu drugiej instancji z dnia 20 stycznia 2015 r. z uzasadnieniem.Oddalając ten wniosek jako bezzasadny Sąd Okręgowy uznał, że przekroczenie terminu nie było niezawinione w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. Stwierdził, że działania i zaniechania pełnomocnika rodzą skutki dla zastępowanego uczestnika postępowania.

Pełnomocnik powinien dołożyć wszelkiej staranności by zabezpieczyć interesy mocodawcy. Okoliczność błędnego poinformowania pełnomocnika o treści rozstrzygnięcia, na co powołali się wnioskodawcy, jest niemożliwa do weryfikacji a sam fakt nieobecności pełnomocnika na ogłoszeniu orzeczenia nie zwalniał go z obowiązku skutecznego ustalenia treści orzeczenia. Uznając stanowisko to za trafne należy stwierdzić, że jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem, pełnomocnik wnioskodawców wskazał, iż z powodu kolizji terminów nie mógł być obecny na ogłoszeniu postanowienia w dniu 20 stycznia 2015 r. i treść tego postanowienia ustalili telefonicznie pracownicy jego Kancelarii, którzy przekazali mu informację, że zaskarżone postanowienie uchylono i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania (k. 693).

Wbrew zatem obecnym twierdzeniom zawartym w zażaleniu, uchybienie terminu nie było następstwem błędnej informacji o treści postanowienia z dnia 20 stycznia 2015 r., udzielonej pełnomocnikowi wnioskodawców przez pracownicę Biura Obsługi Interesantów Sądu Okręgowego w Gdańsku, lecz błędnej informacji udzielonej pełnomocnikowi przez pracowników jego Kancelarii, którzy ustalali treść orzeczenia.Nie ulega wątpliwości, że tak jak strona ponosi konsekwencje i odpowiada za zawinione działania i zaniechania pełnomocnika procesowego, tak i pełnomocnik odpowiada za zawinione działania i zaniechania osób, którymi się posługuje (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r.

III CSK 167/07 i z dnia 17 kwietnia 2008 r. I CZ 32/08, niepubl.). Znajduje to uzasadnienie w treści art. 474 k.c., zgodnie z którym przy odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania, dłużnik odpowiedzialny jest jak za własne działania lub zaniechania, za działania i zaniechania osób, z których pomocą zobowiązanie wykonuje (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2011 r. I CZ 114/11, niepubl.). Pełnomocnik wnioskodawców odpowiada zatem za błąd pracowników jego kancelarii w treści przekazanej mu przez nich informacji o tym, jakie orzeczenie zapadło w dniu 20 stycznia 2015 r.

Okoliczność, że informacja ta była błędna nie może więc być uznana za niezawinioną przez pełnomocnika przyczynę uchybienia terminu, w rozumieniu art. 168 k.p.c.Aby uwolnić się od odpowiedzialności za błąd pracowników swojej kancelarii, pełnomocnik musiałby wykazać (art. 474 w zw. z art. 471 k.c.), że był to błąd przez nich niezawiniony oraz że sam dołożył należytej staranności (art. 472 k.c.), by błędu tego uniknąć lub go naprawić, np. sprawdzając treść orzeczenia w aktach sprawy. Niewątpliwie jednak tego nie wykazał, ani nawet nie usiłował, poprzestając na ogólnikowych, niemożliwych do sprawdzenia i sprzecznych twierdzeniach o błędnej informacji uzyskanej od swoich pracowników, a obecnie o błędnej informacji uzyskanej od pracownicy Biura Obsługi Interesantów Sądu Okręgowego.

Wprawdzie przepis art. 169 § 2 k.p.c. wymaga jedynie uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, co jest wyjątkiem od zasady konieczności udowodnienia twierdzeń, jednak nie oznacza to, że uprawdopodobnienie może opierać się jedynie na twierdzeniach strony (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r. II UZ 46/11, niepubl.). Tym bardziej podstawą uprawdopodobnienia nie mogą być twierdzenia strony (lub jej pełnomocnika), które, tak jak w rozpoznawanej sprawie, są ogólnikowe, sprzeczne wewnętrznie i niemożliwe do sprawdzenia wobec nie wskazania nie tylko jakichkolwiek dowodów lecz także konkretnych faktów ani okoliczności je uprawdopodobniających.Skoro zatem postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 13 lutego 2015 r. oddalające wniosek wnioskodawców o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu postanowienia tego Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. z uzasadnieniem jest prawidłowe, jego konsekwencją jest brak w tym przedmiocie skutecznego wniosku, który został prawomocnie odrzucony, co z kolei uzasadniało odrzucenie przez Sąd Okręgowy skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. jako niedopuszczalnej, bowiem wniesionej bez uprzedniego skutecznego złożenia wniosku o doręczenie odpisu zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem (art. 3985 § 1 w zw. z art. 387 § 3 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.