Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 51/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the contested order is incidental, not final.

Numero d'incarto IV CZ 51/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's appeal against the appellate court's order dismissing a request for a reasoned judgment copy. The defendant argued that a previous delivery of the document was invalid due to a small envelope size, but the court found the appeal procedurally barred. The court determined the contested order was incidental rather than final, thus falling outside the scope of permissible appeals under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 18 ust. 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; Art. 3 of the Act of 22 December 2004 on amending the Civil Procedure Code; An appeal against an incidental order is inadmissible if the order does not conclude the proceedings and preclude a substantive ruling by the second instance court.

Parole chiave

Generato dall'IA
incidental order admissibility of appeal finality of proceedings civil procedure code supreme court jurisdiction procedural bar reasoned judgment copy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 18 ust. 2 k.p.c.
uzasadnieniem. Obowiązujące prawo na to jednak nie pozwala. Według art. 393 18 § 2
Art. 373 k.p.c.
niedopuszczalne powinno zostać odrzucone (art. 373 w związku z art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
373 w związku z art. 398 21 i art.
Art. 394 § 1 k.p.c.
analogiczną regulację zawartą w obecnie obowiązującym art. 3941 § 2 k.p.c.).
Act of 22 December 2004 on amending the Civil Procedure Code
art. 391 § 1 k.p.c
art. 3941 § 2 k.p.c
analogiczną regulację zawartą w obecnie obowiązującym art. 3941 § 2 k.p.c.).
art. 3941 k.p.c
analogiczną regulację zawartą w obecnie obowiązującym art. 3941 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZ 51/98
I CKN 185/01
189, z dnia 21 listopada 2001 r., I CKN 185/01, LEX nr
V CZ 140/02
52726 i z dnia 15 listopada 2002 r., V CZ 140/02, LEX nr 57239).
III ZP 1/00
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr
I PZ 104/02
Appeal dismissed because a late request for judgment copy did not meet cassation admissibility requirements under Polish Civil Procedure Code.
V CZ 110/04
231, i z dnia 19 listopada 2004 r., V CZ 110/04,
IV CZ 97/00
Najwyższego z dnia 8 lutego 2001 r., IV CZ 97/00, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 51/05

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej S.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy (…) w S.

o uchylenie uchwały, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu

15 czerwca 2005 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z

dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004 r. odrzucił wniosek

pozwanej z 22 czerwca 2004 r. nadany na poczcie 25 października 2004 r. o doręczenie

wyroku Sądu Apelacyjnego z 18 czerwca 2004 r. z uzasadnieniem. W motywach

postanowienia wyjaśnił, że odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z 18 czerwca 2004 r. z

uzasadnieniem został pozwanej na jej wniosek już doręczony w dniu 16 lipca 2004 r. W

tej sytuacji ponowny wniosek o doręczenie odpisu tego wyroku z uzasadnieniem w celu

wniesienia kasacji podlegał odrzuceniu na podstawie art. 328 § 1 zd. 1 k.p.c. w związku

z art. 391 § 1 k.p.c.

W zażaleniu pozwana zakwestionowała odrzucenie wniosku.

Podniosła, że pismem z 22 czerwca 2004 r. wystąpiła do Sądu Apelacyjnego o

doręczenie jej odpisu wyroku z uzasadnieniem. W dniu 16 lipca 2004 r. otrzymała pismo

z 13 lipca 2004 r. wzywające do wniesienia opłaty kancelaryjnej od złożonego wniosku.

W przesyłce tej, doręczonej w małej kopercie, załączonej do zażalenia, nie było żadnej

innej korespondencji. Żądaną opłatę kancelaryjną uiściła 21 lipca 2004 r. Wobec

przedłużającego się okresu oczekiwania na odpis wyroku z uzasadnieniem, pozwana

interweniowała w Sądzie Apelacyjnym; między innymi, w dniu 25 października 2004 r.

złożyła pismo, którego dotyczy zaskarżone postanowienie. Sąd Apelacyjny jednak

utrzymywał, że odbiór wnioskowanego odpisu wyroku z uzasadnieniem pozwana

pokwitowała w dniu 16 lipca 2004 r. W tej sytuacji pozwana w dniu 25 listopada 2004 r.

ponownie zwróciła się do Sądu Apelacyjnego o doręczenie jej odpisu wyroku z

uzasadnieniem. Jej zdaniem, pismo wysłane przez nią do Sądu Apelacyjnego w dniu 25

października 2004 r. nie było nowym wnioskiem, lecz jedynie ponagleniem wzywającym

do wykonania wniosku z dnia 22 czerwca 2004 r.

W ocenie pozwanej, zaskarżone postanowienie opiera się więc na błędnie

dokonanym ustaleniu, że pozwanej doręczono odpis wyroku z uzasadnieniem w dniu 16

lipca 2004 r., gdy tymczasem w tym dniu doręczono jej jedynie wezwanie o uiszczenie

opłaty kancelaryjnej; koperta, w której przesłano to wezwanie, że względu na swój mały

rozmiar, nie mogła zresztą nic więcej pomieścić. W konsekwencji, zaskarżone

postanowienie powinno zostać uchylone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z powyższych uwag, między Sądem Apelacyjnym a pozwaną

zarysowała się rozbieżność stanowisk co do wykonania przez Sąd Apelacyjny wniosku

pozwanej z 22 czerwca 2004 r. Zwrotne poświadczenie odbioru na k. 86, a także

zarządzenie przewodniczącego oraz adnotacja sekretariatu na k. 82 przemawiają za

tym, że pozwanej doręczono w dniu 16 lipca 2004 r. odpis wyroku z uzasadnieniem, o

który wniosła pismem z 22 czerwca 2004 r. (co do znaczenia pocztowego dowodu

doręczenia zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 kwietnia 1998 r., III CZ

51/98, OSNC 1998, nr 11, poz. 189, z dnia 21 listopada 2001 r., I CKN 185/01, LEX nr

52726 i z dnia 15 listopada 2002 r., V CZ 140/02, LEX nr 57239). Pozwana jednak

zaprzecza prawdziwości zwrotnego poświadczenia odbioru. W zażaleniu swoje

oświadczenie negujące prawdziwość zwrotnego poświadczenia odbioru poparła

twierdzeniem, że koperta, w której w dniu 16 lipca 2004 r. otrzymała wezwanie o

uiszczenie opłaty kancelaryjnej, była zbyt mała, aby pomieścić ponadto odpis wyroku z

uzasadnieniem (pięć kartek). Pismo pozwanej potraktowane przez Sąd Apelacyjny jako

kolejny wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, rozpoznane przez ten Sąd

zaskarżonym postanowieniem, jest elementem wspomnianej kontrowersji.

Treść zażalenia wskazuje, że pozwana oczekuje zweryfikowania przez Sąd

Najwyższy w toku postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia twierdzeń Sądu

Apelacyjnego co do doręczenia pozwanej w dniu 16 lipca 2004 r. odpisu wyroku z

uzasadnieniem. Obowiązujące prawo na to jednak nie pozwala. Według art. 393 18 § 2

k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do 5 lutego 2005 r. w sprawach, w których

przysługiwała kasacja, zażalenie przysługiwało także, tj. oprócz sytuacji wskazanych w §

1, na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z

wyjątkiem postanowień, o których była mowa w art. 392, a także postanowień wydanych

w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji (por.

analogiczną regulację zawartą w obecnie obowiązującym art. 3941 § 2 k.p.c.).

Wniesione przez pozwaną zażalenie mogłoby więc zostać uznane za dopuszczalne

tylko wtedy, gdyby zaskarżone nim orzeczenie należało do kategorii postanowień sądu

drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, tj. zamykających drogę do

wydania orzeczenia co do istoty przez sąd drugiej instancji lub przez Sąd Najwyższy (co

do pojęcia postanowień kończących postępowanie w sprawie por. np. uchwała składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr

1, poz. 1). Takim orzeczeniem byłoby odrzucenie wniosku pozwanego z dnia 22 maja

2004 r., ponieważ wykluczałoby wydanie w sprawie orzeczenia co do istoty przez Sąd

Najwyższy, gdyż złożenie przez pozwanego wniosku o doręczenie odpisu wyroku

z uzasadnieniem i doręczenie mu tego odpisu warunkowało wniesienie przez niego

kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PZ

104/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 231, i z dnia 19 listopada 2004 r., V CZ 110/04,

niepubl). Nie ma natomiast takiego charakteru zaskarżone postanowienie. Rozstrzyga

bowiem o kolejnym, nieprzewidzianym przez przepisy postępowania wniosku o

doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a więc pewną kwestię incydentalną, która

pojawiła się poza normalnym tokiem postępowania (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 lutego 2001 r., IV CZ 97/00, niepubl.). Dlatego jako

niedopuszczalne powinno zostać odrzucone (art. 373 w związku z art. 398 21 i art. 3941

k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98).

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.