Supreme Court dismisses appeal for non-payment of filing fee despite partial cost exemption. The appeal was rejected because the fee was paid late. The court held that the obligation to pay arises upon filing, and late payment leads to dismissal regardless of exemptions. The court clarified that the basic fee is not a 'fixed fee' under the relevant procedural code. The decision emphasizes strict adherence to filing deadlines for cost payments. The ruling establishes that partial exemptions do not cover the appeal filing fee if not paid in time.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint due to non-payment of the filing fee. The appellant argued that a partial exemption from court costs applied to the basic fee, which they claimed was distinct from the fixed or proportional fee required for the appeal. The court ruled that the obligation to pay the appeal fee arises immediately upon filing the document, and the late payment rendered the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected without prior summons to pay, as the statutory deadline for payment had already passed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 10 u.k.s.c.; art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.; art. 18 ust. 2 u.k.s.c.; art. 39814 k.p.c.; art. 3941 § 3 k.p.c.: The obligation to pay the proportional fee for a cassation appeal arises upon filing the document; late payment, even if a partial exemption from court costs applies to other fees, renders the appeal inadmissible without prior summons.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 5/08
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)
SSA Michał Kłos
w sprawie z powództwa H. A.
przeciwko J. R.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2008 r.,
zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną powódki H. A. od wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2007 r.,
w uzasadnieniu
podając,
że
powódka
wniosła
skargę
bez
uiszczenia
opłaty
stosunkowej, wobec czego, z uwagi na przepis art. 18 ust. 2 w zw. z art. 13 ustawy z
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.
1398 z późn. zm.; dalej: „u.k.s.c.”) oraz art. 130 2 § 3 k.p.c. nieopłacony środek
zaskarżenia podlegał odrzuceniu bez uprzedniego wzywania do uiszczenia należnej
opłaty.
W zażaleniu powódka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu obrazę art. 130 2 §
3 k.p.c., poprzez uznanie, że skarga podlega opłacie stosunkowej, a także art. 130 2 § 3
k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu żaląca wywodzi, że została zwolniona
od kosztów sądowych, w związku z czym pobiera się od niej opłatę podstawową, która
jest czym innym niż opłata stała lub stosunkowa. Powódka nie kwestionuje, że powinna
uiścić opłatę podstawową w wysokości 30 zł, jednakże należało ją do tego uprzednio
wezwać.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Nie ulega wątpliwości, że przy wnoszeniu skargi kasacyjnej, która została złożona
w biurze podawczym Sądu Apelacyjnego dnia 7 listopada 2007 r., powódka nie uiściła
jakiejkolwiek opłaty, bowiem dołączony do zażalenia odpis dowodu uiszczenia opłaty
podstawowej od skargi kasacyjnej pochodzi z dnia 27 listopada 2007 r. Nawet zatem
gdyby powódka korzystała ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości, to i tak środek
zaskarżenia podlegałby odrzuceniu, gdyż obowiązek opłacenia skargi powstaje, zgodnie
z art. 10 u.k.s.c., przy wniesieniu pisma do sądu, a najpóźniej w terminie przewidzianym
do wniesienia środka odwoławczego. Opłata była zatem niewątpliwie spóźniona, co
wobec
reprezentowania
strony
żalącej
przez
radcę
prawnego
w
każdych
okolicznościach powodowałoby skutek w postaci odrzucenia skargi na podstawie
art. 1302 § 3 k.p.c.
Żaląca błędnie uważa, że do jej sytuacji znajduje zastosowanie art. 14 ust. 2
u.k.s.c. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123). Powódka była
zwalniana od kosztów sądowych jedynie w części obejmującej wpis od pozwu oraz
opłatę stosunkową od apelacji. Wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie
opłaty od skargi kasacyjnej powódka nie składała. Tym samym miała obowiązek
uiszczenia opłaty stosunkowej w pełnej wysokości.
Ustosunkowując się do wywodu zażalenia, iż opłata podstawowa nie jest „opłatą
w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. wystarczy jedynie nadmienić, że w
orzecznictwie powszechnie uznaje się stanowisko odmienne (por. uchwałę SN z dnia 21
listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105), podzielane również
przez Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym to zażalenie.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3
k.p.c. należało orzec jak w sentencji.