Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 49/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial appeal for filing new evidence after the three-month statutory deadline expired.

Numero d'incarto IV CZ 49/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a retrial request. The appellant claimed documents were forged but had attached them to a previous retrial petition filed in July 2007. The court ruled that the appellant knew of the forgery at that time, making the current filing untimely under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c. A request for retrial based on forged evidence is time-barred if filed after three months from discovering the ground for retrial, even if the document was physically present in earlier files.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request forged documents statutory deadline time bar Civil Procedure Code new evidence appellate appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.
„nowe” w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.
Art. 403 § 2 k.p.c.
„nowe” w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i nie mogą stanowić podstawy skargi
Art. 407 § 1 k.p.c.
przewidzianym w art. 407 § 1 k.p.c.
Art. 410 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę
Art. 931 § 1 k.c.
bezzasadne, natomiast zarzuty naruszenia art. 931 § 1 k.c. oraz art.
Art. 227 k.p.c.
spadku, naruszenie art. 227, art.
Art. 230 k.p.c.
spadku, naruszenie art. 227, art. 230 i art. 233 k.p.c. wskutek błędnej oceny
Art. 233 k.p.c.
230 i art. 233 k.p.c. wskutek błędnej oceny
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 49/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 kwietnia 2007 r.,

w sprawie z powództwa K. R.

przeciwko Gminie Miasta G. i in. , o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 lipca 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 października 2008 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W dniu 11 lipca 2008 r. K. R. wniósł skargę o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 4 kwietnia 2007

r., oddalającym apelację powoda K. R. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia

29 sierpnia 2006 r., oddalającego powództwo o ustalenie, że powód jest

właścicielem nieruchomości w G. przy ul. S. 30 oraz o ustalenie, że umowa z dnia 9

września 1965 r. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej

nieruchomości i sprzedaży znajdujących się na niej budynków jest nieważna.

Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania wskazał ujawnienie

nowych dowodów, stwierdził, że wyrok Sądu Apelacyjnego został oparty na

dokumencie sfałszowanym, co stanowi wystarczającą podstawę wznowienia

postępowania i wskazał, że dowodem jest sfałszowany dokument: „Opis mienia,

Karta 1 Wilno. Dn. 8.IV.1946” „Nr 557-56”, „Nr 430.P” t.j. dwie karty o tych samych

cechach, sporządzone tym samym charakterem pisma jednakże różniące się

treścią- składnikami mienia pozostawionego na Litwie.

Do skargi załączył dwa dokumenty wyżej wskazane oraz 8 innych

dokumentów. Na wezwanie Sądu do uzupełnienia skargi między innymi przez

przytoczenie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia,

w szczególności daty powzięcia wiadomości o nowych dowodach, powód podał,

że wiedzę o sfałszowaniu wskazanych w skardze dowodów „Opis mienia. Karta 1.

Wilno. dn. 8 IV 1946 r.” „Nr 557-56 o P” „Nr 430.P” powziął już po zamknięciu

poprzedniego postępowania, którego skarga dotyczy.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. Sąd

Apelacyjny odrzucił skargę.

Sąd stwierdził, że znaczna część dołączonych do skargi dokumentów

znajdowała się już w aktach sprawy Sądu Okręgowego w G. I C …/08 i Sądu

Apelacyjnego I ACa …/07, objętej skargą, a wszystkie załączone zostały do

poprzedniej skargi o wznowienie postępowania wniesionej przez powoda, w której

postępowanie toczyło się przed Sądem Apelacyjnym w sprawie I ACa …/07,

zakończonej prawomocnym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2008 r. o

odrzuceniu skargi. Dotyczy to w szczególności dokumentu z karty 4 (znajdującego

się na karcie 231 i 351 akt. I ACa …/07 oraz na karcie 14 akt I ACa …/07) oraz z

karty 5 (znajdującego się na karcie 15 akt I ACa …/07), które, jak twierdzi powód

zostały sfałszowane. Dokument na k. 4 pozostawał w dyspozycji Sądów obu

instancji w zaskarżonej sprawie o ustalenie, natomiast dokument na k. 5

pozostawał w dyspozycji Sądu rozpoznającego pierwszą sprawę o wznowienie

postępowania.

Nie są to zatem, zdaniem Sądu Apelacyjnego, dowody ani okoliczności

„nowe” w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i nie mogą stanowić podstawy skargi

o wznowienie postępowania. Powód nie wskazał także, który z tych dokumentów

miałby być dokumentem podrobionym lub przerobionym i na jakich okolicznościach

opiera swoje twierdzenia o sfałszowaniu dokumentów.

Niezależnie od tego Sąd Apelacyjny uznał, że zgłoszone przez powoda, jako

nowe, środki dowodowe nie mogły mieć wpływu na wynik postępowania w objętej

skargą sprawie o ustalenie, dla rozstrzygnięcia której istotny mógł być sam

fakt pozostawienia mienia poza granicami państwa polskiego w związku z wojną

1939-1945 r., a nie skład tego mienia. Stwierdził też, że z akt sprawy I ACa …/07

Sądu Apelacyjnego wynika, iż powód był w posiadaniu zgłoszonych obecnie

dokumentów już co najmniej w lipcu 2007 r., gdy składał pierwszą skargę

o wznowienie postępowania, a zatem obecną skargę złożył po terminie

przewidzianym w art. 407 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 403

§ 1 i 2 k.p.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskazując,

że przekazał

i

potwierdzających

przekazuje

zarówno

fakt

przy

zażaleniu

przerobienia

kilkadziesiąt

jak

i

dokumentów

dostarczenia

nowych

dokumentów, naruszenie art. 407 k.p.c. przez błędną wykładnię, naruszenie art.

931 § 1 k.c. przez przyjęcie, że nieruchomość przy ul. S. w G. nie jest przedmiotem

spadku, naruszenie art. 227, art. 230 i art. 233 k.p.c. wskutek błędnej oceny

wiarygodności i mocy dowodów oraz nie uwzględnienie faktu, że D. H. ubiegał się

o nieruchomość przy ul. K. 21, a nie przy ul. S. 30.

W oparciu o powyższe zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia

i przekazanie

postanowienia.

sprawy

do

ponownego

rozpoznania

ewentualnie

o

zmianę

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód oparł skargę o wznowienie postępowania na twierdzeniu o wykryciu

nowych dowodów i wskazał, że chodzi o dwa dokumenty z dnia 8.IV.1945 r.,

zawierające opis mienia, których treść wskazuje, zdaniem powoda, iż jeden z nich

został podrobiony lub przerobiony. Poza tymi dokumentami dołączył do skargi inne

jeszcze dokumenty, nie wypowiadając się w ich przedmiocie. Zasadnie Sąd

Apelacyjny przyjął, że skarga o wznowienie postępowania została oparta na

podstawach z art. 403 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.c.

Zgodnie z powszechnie przyjętym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa

w przepisie art. 403 § 2 k.p.c. chodzi o późniejsze wykrycie takich okoliczności

faktycznych i środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy,

a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (porównaj

między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r. I CO 1/68,

OSNCP 1969/2/36 i z dnia 17 listopada 2005 r. I CZ 125/05, nie publ.). Jak słusznie

stwierdził Sąd Apelacyjny wszystkie dokumenty załączone do skargi jako „nowe”,

poza dokumentem na karcie 5 i dokumentem na karcie 11-12, były już załączone

do akt sprawy o ustalenie, objętej skargą o wznowienie postępowania, a zatem nie

są to niewątpliwie „nowe” środki dowodowe ani nowe okoliczności faktyczne,

w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i jako takie nie mogą stanowić podstawy skargi

o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę

o wznowienie

postępowania

wniesioną

po

upływie

przepisanego

terminu,

niedopuszczalną lub nie opartą na ustawowej podstawie, przy czym ta ostatnia

przyczyna odrzucenia skargi zachodzi nie tylko wtedy, gdy powołana w niej

podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nie odpowiadający ustawie,

lecz także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności wprawdzie dadzą się

podciągnąć

pod

przewidzianą

w

ustawie

podstawę

wznowienia,

lecz

w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (porównaj między innymi orzeczenia

Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r. I CZ 122/67, OSNC 1968/8-9/154,

z dnia 14 grudnia 2006 r. I CZ 103/06, z dnia 27 października 2006 r. I CZ 43/06,

z dnia 16 maja 2007 r. III CSK 56/07 i z dnia 30 maja 2007 r. IV CZ 22/07, nie

publ.). Taka sytuacja zachodzi w odniesieniu do wskazanej przez skarżącego

podstawy wznowienia w oparciu o art. 403 § 2 k.p.c. z powołaniem się na „nowe”

dowody w postaci dokumentów załączonych do skargi na kartach 4, 6, 7, 8, 9, 10,

13 i 14, które były już załączone do sprawy o ustalenie, objętej skargą

o wznowienie i znajdują się na kartach: 231, 266, 265, 215, 30, 34, 16-17 oraz 11

akt sprawy I ACa …/07 Sądu Apelacyjnego, a zatem nie są „nowe” w rozumieniu

art. 403 § 2 k.p.c., co uzasadniało odrzucenie skargi w tym zakresie.

Załączone do skargi dokumenty na karcie 5 oraz na karcie 11-12 nie zostały

złożone w sprawie o ustalenie, objętej skargą o wznowienie i jako takie mogłyby

być uznane za „nowe” w rozumieniu art. 403 §2 k.p.c., jednakże w tym zakresie

skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. jako

wniesiona po terminie z art. 407 § 1, co do dokumentu na karcie 5, oraz wobec nie

uprawdopodobnienia przez skarżącego, że zachowany został termin do jej

wniesienia co do dokumentu na kartach 11-12.

Trafnie bowiem Sąd Apelacyjny stwierdził, że skoro dokument z karty

5 został już wcześniej załączony przez powoda do jego pierwszej skargi

o wznowienie postępowania wniesionej w lipcu 2007 r. (k. 15 akt I ACa…/07), to był

mu znany co najmniej od tego czasu, wobec czego obecna skarga o wznowienie

została w tym zakresie wniesiona po terminie określonym w art. 407 § 1 k.p.c., t.j.

po upływie 3 miesięcy od dnia gdy powód dowiedział się o podstawie wznowienia,

którą było odnalezienie nowego dowodu.

Natomiast co do dokumentu z kart 11-12 powód, mimo wezwania Sądu, nie

uprawdopodobnił, że wniósł skargę w terminie bowiem nie wskazał, kiedy

dowiedział się o istnieniu tego dowodu (k. 26, 27-28).

Prawidłowo także Sąd Apelacyjny odrzucił skargę opartą na podstawie z art.

403 § 1 pkt 1 k.p.c., a więc na twierdzeniu o podrobieniu czy przerobieniu

dokumentów na kartach 4 i 5. Termin do wniesienia skargi opartej na tej podstawie

biegnie także od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, co

w tym przypadku oznacza dzień, w którym strona dowiedziała się o możliwości

podrobienia lub przerobienia dokumentu (porównaj między innymi orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r. IV CKN 1418/00 i z dnia 16 maja 2008 r.

III CZ 20/08, nie publ.). Skoro powód oba te dokumenty załączył do pierwszej

skargi o wznowienie postępowania (k. 14 i 15 akt I ACa …/07), to już niewątpliwie w

lipcu 2007 r. mógł je porównać i stwierdzić różnice w ich treści, co mogło

wskazywać na prawdopodobieństwo ich przerobienia. Obecna skarga oparta na

podstawie z art. 403 § 1 pkt 1 została zatem wniesiona po upływie 3-miesięcznego

terminu od chwili, gdy powód dowiedział się o tej podstawie wznowienia (art. 407 §

1 k.p.c.), co uzasadniało jej odrzucenie w oparciu o art. 410 § 1 k.p.c.

To samo dotyczy wskazanego w zażaleniu, jako sfałszowany, dokumentu:

„Szacunek mienia” (k. 117-120), załączonego już do sprawy I ACa …/07 o ustalenie

na k. 233-235 oraz do pierwszej sprawy o wznowienie I ACa …/07 na k.18-20 i

dokumentów sporządzonych przez D. H. z dnia 11 lutego 1947 r. i z dnia 11 marca

1947 r. załączonych do akt. I ACa …/07 na k. 264 i 265 oraz do akt. I ACa …/07 na

k. 11 i 12.

Zarzuty zażalenia naruszenia art. 403 § 1 i 2 oraz art. 407 k.p.c. są zatem

bezzasadne, natomiast zarzuty naruszenia art. 931 § 1 k.c. oraz art. 227, art. 230

i art. 233 k.p.c. są bezprzedmiotowe w rozpoznawanej sprawie.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

jz