Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 47/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for eviction case where appeal value exceeded dispute value under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 47/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' cassation appeal against the District Court's decision to reject their eviction claim. The District Court ruled the appeal inadmissible because the stated value of 150,000 zł exceeded the actual dispute value of 2,341 zł, which must remain fixed at the amount claimed in the initial complaint. The Court affirmed that eviction proceedings retain their specific character regardless of ancillary rulings regarding replacement housing, preventing the appeal value from being inflated by such arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 368 § 2, Art. 3982 § 1, Art. 3984 § 1 pkt 2, Art. 3986 § 2 k.p.c.; The value of the subject of the appeal in eviction proceedings cannot exceed the value of the subject of the dispute established in the complaint, and ancillary rulings do not alter this fixed amount.

Parole chiave

Generato dall'IA
eviction proceedings cassation appeal value of dispute inadmissible appeal Civil Procedure Code replacement housing fixed value

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 368 § 2 k.p.c.
Jedyne wyjątki od tej zasady występują w sytuacjach, w których sąd orzekł ponad żądanie lub gdy w toku sprawy powód rozszerzył powództwo (art. 368 § 2 w zw.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Z tych względów stanowisko Sądu Okręgowego, że pozwanym skarga nie przysługiwała z powodu wyłączenia przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c. było prawidłowe, a jego właściwą konsekwencją było odrzucenie skargi na podstawie art.
Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
3986 § 2 k.p.c.Należy dodać, że zachodzi niezależna przesłanka odrzucenia skargi, wynikająca z niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
było prawidłowe, a jego właściwą konsekwencją było odrzucenie skargi na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Należy dodać, że zachodzi niezależna przesłanka odrzucenia skargi, wynikająca z niespełnienia wymagania przewidzianego w art.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw.
art. 3982 § 1 k.p.c
Z tych względów stanowisko Sądu Okręgowego, że pozwanym skarga nie przysługiwała z powodu wyłączenia przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 23 k.p.c
art. 3986 § 2 k.p.c
było prawidłowe, a jego właściwą konsekwencją było odrzucenie skargi na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Należy dodać, że zachodzi niezależna przesłanka odrzucenia skargi, wynikająca z niespełnienia wymagania przewidzianego w art.
art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c
3986 § 2 k.p.c.Należy dodać, że zachodzi niezależna przesłanka odrzucenia skargi, wynikająca z niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw. art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96
postanowienie z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4, poz.
postanowienie z dnia 17 stycznia 1997 r., I PKN 59/96
postanowienie z dnia 19 czerwca 1997 r., III CZ 25/97
postanowienie z dnia 11 marca 2010 r., IV CZ 9/10
postanowienie z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97
postanowienie z dnia 4 lutego 1998 r., II CKN 524/97
postanowienie z dnia 7 kwietnia 1998 r., II CKN 693/97
postanowienie z dnia 8 stycznia 2009 r., I CZ 112/08
postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r., IV CZ 25/15

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 47/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Dariusz Dończyk‎SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. ‎przeciwko K. M., J. M. i Ł. M. ‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Gminy Miasta Gdańska‎o eksmisję,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2015 r.,‎zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku‎z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt XVI Ca 331/14, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił apelację pozwanych K. M., J. M. i Ł. M. oraz interwenienta ubocznego Gminy Miasta Gdańsk od wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 4 marca 2014 r., którym Sąd ten, uwzględniając powództwo E. Spółki z o.o. w K., nakazał pozwanym opróżnienie i opuszczenie bliżej w pozwie opisanego lokalu mieszkalnego, ustalając jednocześnie, że przysługuje im uprawnienie do otrzymania lokalu zamiennego, nie przysługuje natomiast uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r.

Sąd Okręgowy w Gdańsku odrzucił skargę pozwanych od wyroku z dnia 19 września 2014 r. Sąd wskazał, że zarówno wartość przedmiotu sporu, jak i zaskarżenia wynosiła w sprawie 2.341 zł, tj. równowartość czynszu za korzystanie z lokalu za okres trzech miesięcy, a w skardze bezpodstawnie wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 150.000 zł. Ponieważ sprawa miała charakter majątkowy, a rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa niż 50.000 zł, czyli nie osiągnęła progu kwotowego przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna.W zażaleniu pozwani, wnosząc o uchylenie postanowienia odrzucającego ich skargę, podnieśli, że wprawdzie zaskarżyli wyrok Sądu drugiej instancji w całości, jednak sprowadzała się ona do zarzutów, iż to Gmina Miasto Gdańsk, nie zaś powodowa Spółka, jest zobowiązana do dostarczenia lokalu zamiennego na ich rzecz, a to uzasadniało oznaczenie wartości przedmiotu sporu na kwotę 150.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd odwoławczy trafnie uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia decydująca o dopuszczalności skargi kasacyjnej nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu. Wartość przedmiotu sporu, stanowiąca podstawę określenia wartości przedmiotu zaskarżenia apelacją i skargą kasacyjną, pozostaje ustabilizowana i nie podlega badaniu w toku dalszego postępowania. Jedyne wyjątki od tej zasady występują w sytuacjach, w których sąd orzekł ponad żądanie lub gdy w toku sprawy powód rozszerzył powództwo (art. 368 § 2 w zw. 39821 k.p.c.).

Kwestia ta została jednoznacznie i wyczerpująco wyjaśniona w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienie z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 42 i z dnia 17 stycznia 1997 r., I PKN 59/96, OSNAP 1997, nr 1, poz. 315, z dnia 19 czerwca 1997 r., III CZ 25/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 162, z dnia 11 marca 2010 r., IV CZ 9/10, niepubl.). Jeżeli w skardze kasacyjnej strona oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę wyższą niż wartość przedmiotu sporu, którą określiła w pozwie, za wartość przedmiotu zaskarżenia skargą należy, co najwyżej, uznać kwotę wskazaną jako wartość przedmiotu sporu (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1997 r., III CKN 133/97 i z dnia 26 września 2002 r., III CZ 83/02).

Sprawa o eksmisję nie traci w postępowaniu kasacyjnym swego charakteru na skutek tego, że w skardze ograniczono się do kwestionowania rozstrzygnięcia w przedmiocie uprawnienia do lokalu zamiennego bądź socjalnego; pozostaje ona sprawą o eksmisję, w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest taka sama, jak wartość przedmiotu sporu określona w pozwie na podstawie art. 23 k.p.c. Rozstrzygnięcia te mają charakter akcesoryjny i nie wpływają na określenie wartości zaskarżenia skargą, niezależnie od zakresu zaskarżenia. Takie stanowisko jest przyjęte w jednolitym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97, OSNC 1997, nr 11, poz.169, z dnia 4 lutego 1998 r., II CKN 524/97, niepubl., z dnia 7 kwietnia 1998 r., II CKN 693/97, niepubl., z dnia 8 stycznia 2009 r., I CZ 112/08, niepubl. i z dnia 3 lipca 2015 r., IV CZ 25/15, niepubl.).

Z tych względów stanowisko Sądu Okręgowego, że pozwanym skarga nie przysługiwała z powodu wyłączenia przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c. było prawidłowe, a jego właściwą konsekwencją było odrzucenie skargi na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Należy dodać, że zachodzi niezależna przesłanka odrzucenia skargi, wynikająca z niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący pozostawili bez uzasadnienia podstawę naruszenia prawa materialnego, a podstawa naruszenia przepisów postępowania nie została prawidłowo powołana i uzasadniona, gdyż nie wskazano przepisów, które miały zostać naruszone.

Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw. art. 3941 § 3 k.p.c.