Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 47/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on appeal costs, ruling that unlisted expenses in the cost list are waived.

Numero d'incarto IV CZ 47/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the allocation of appellate litigation costs. The lower court awarded costs based on statutory minimums because the appellant's lawyer failed to submit a detailed cost list covering the appeal fee and other expenses. The court held that costs not explicitly requested in the submitted list cannot be awarded, even if the opposing party argues for statutory norms.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 109 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.: Costs not included in the submitted cost list are deemed waived, and the court cannot award them based on statutory norms if the specific request was not made.

Parole chiave

Generato dall'IA
litigation costs cost list appellate procedure statutory norms waiver of claim legal representative fees civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 109 § 2 k.p.c.
Zgodnie z treścią art. 109 § 2 k.p.c., wprowadzoną art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
109 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
względem ich celowości (art. 98 § 1 i 3 k.p.c.) oraz kryteriów wpływających na
Art. 109 § 1 k.p.c.
stosownie do art. 109 § 1 k.p.c. Nie ma również podstaw, co zdaje się sugerować
Art. 394 § 1 k.p.c.
podstaw podlegało oddaleniu w oparciu o art. 3941 § 3 w związku z art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
3941 § 3 w związku z art. 398 14 k.p.c.
Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.
urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.-dalej „wymienione rozporządzenie”).
art. 391 § 1 k.p.c
109 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 233 k.p.c
korygowane przez sąd na ogólnych zasadach (art. 233 k.p.c.) z urzędu lub na
art. 109 § 1 k.p.c
stosownie do art. 109 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 47/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Gminy Miasta P.

przeciwko E. L. i in. ,

o ustalenie nieważności umowy sprzedaży,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 września 2012 r.,

zażalenia pozwanego Z. B.

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 15 grudnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy zasądził od powoda Miasta P.

na rzez pozwanego Z. B. kwotę 626 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

odwoławczego. Z uzasadnienia wynika, że pełnomocnik tego pozwanego zawarł w

apelacji wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym

kosztów

zastępstwa

procesowego

za

pierwszą

instancję

według

norm

przepisanych, a za drugą instancję według spisu kosztów. Na rozprawie apelacyjnej

złożył

spis

kosztów,

który

obejmował

dwie

pozycje:

koszty

zastępstwa

procesowego - 1200 zł oraz koszty przejazdu na rozprawę apelacyjną – 26 zł.

Wobec tego przedmiotem orzekania były jedynie koszty wymienione w tym spisie,

ponieważ nie były objęte żądaniem pozwanego pozostałe koszty dotyczące opłaty

od apelacji i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Analizując przedmiot żądania na

gruncie przesłanek przewidzianych art. 109 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd

Okręgowy uznał, że niezbędny nakład pracy pełnomocnika i charakter sprawy nie

usprawiedliwiają wynagrodzenia w wysokości wyższej niż minimalna stawka

przewidziana § 2 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 w związku z § 6 pkt 4

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.-dalej „wymienione rozporządzenie”). W tej

sytuacji celowymi kosztami były - wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 600 zł

i zwrot wydatków za przejazd w rozmiarze 26 zł.

Pozwany w zażaleniu domagał się zmiany postanowienia i zasądzenia

kosztów postępowania odwoławczego w sumie żądanej w spisie kosztów - 1226 zł

albo w sumie 926 zł, obejmującej opłatę od apelacji, wynagrodzenie pełnomocnika

i zwrot poniesionych wydatków. Zarzucił, że skoro Sąd nie uwzględnił wniosku

zawartego w spisie kosztów i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego

według norm przepisanych, to obowiązany był uwzględnić również opłatę od

apelacji, bo taki wniosek złożony był w apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie znajduje usprawiedliwienia stwierdzenie żalącego się, że Sąd Okręgowy

orzekał o kosztach postępowania odwoławczego według norm przepisanych

i w apelacji zawarty był wniosek o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Z treści wniosków zawartych w apelacji wynika, że powód żądał zasądzenia

kosztów procesu za pierwszą instancję według norm przepisanych, a za drugą

instancję według spisu kosztów. Z uzasadnienia Sądu Okręgowego wynika

jednoznacznie, że rozpatrywał wniosek o zasądzenie kosztów postępowania

odwoławczego, zgodnie z żądaniem apelującego, w oparciu o złożony spis

kosztów.

Z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i art. 391 § 1 k.p.c. wynika, że strona

reprezentowana przez radcę prawnego, wygrywająca sprawę na tym etapie

postępowania, ma prawo żądać zasądzenia od przegrywającego przeciwnika

zwrotu celowo poniesionych kosztów postępowania, które obejmują wynagrodzenie

i wydatki jednego pełnomocnika, ustalone zgodnie z przepisami wymienionego

rozporządzenia, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego

stawiennictwa strony. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu strony reprezentowanej

przez pełnomocnika - radcę prawnego dokonywane jest, także w instancji

odwoławczej, stosownie do art. 109 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., na

podstawie

złożonego

przed

zamknięciem

rozprawy

spisu

kosztów

albo

zgłoszonego wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Obie formy

określenia kosztów procesu są następstwem wysunięcia żądania ich zasądzenia.

Niedopełnienie jednej z tych czynności powoduje wygaśnięcie roszczenia o te

koszty.

Przyjęte zostało w orzecznictwie Sądu Najwyższego, podzielone

w rozpoznawanej sprawie, stanowisko, że spis kosztów powinien być złożony na

piśmie i zawierać wyszczególnienie pozycji i ich wysokości, składających się na

dochodzoną sumę (por. wyrok z dnia 10 lipca 2002r., II CKN 826/00, niepubl.;

z dnia 15 listopada 2002 r., II CK 134/02, M.Praw. 2003 r., nr 10, str.472; z dnia 6

maja 2011 r., III PZ 4/11, niepubl.). Za nietrafny uznany został pogląd

dopuszczający możliwość „złożenia” spisu

ustnie

do

protokołu

rozprawy.

Pełnomocnik strony nie ma obowiązku wykazywania wysokości poszczególnych

składników kosztów objętych spisem kosztów, ale określone w nim kwoty mogą być

korygowane przez sąd na ogólnych zasadach (art. 233 k.p.c.) z urzędu lub na

wniosek strony przeciwnej, jeżeli wzbudzają wątpliwości (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 24 marca 2000 r., I PKN 546/99, OSNCP 2001 r., nr 15,

poz.482; postanowienie

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27

listopada 2002 r., III CZP 13/02, OSNC 2004 r. nr 1, poz. 6). Niezłożenie spisu

w ogóle albo w wymaganej formie, mimo zgłoszenia wniosku o ich zasądzenie,

skutkuje przyznaniem kosztów według norm przepisanych. W razie złożenia spisu

kosztów sąd nie może, dokonując oceny wymienionych w spisie składników pod

względem ich celowości (art. 98 § 1 i 3 k.p.c.) oraz kryteriów wpływających na

wysokość wynagrodzenia pełnomocnika, przewidzianych art. 109 § 2 i § 2 ust. 1 i 2

wymienionego rozporządzenia, uwzględnić składników kosztów nim nieobjętych,

czy też określić ich wysokości powyżej żądanej. W przeciwnym wypadku doszłoby

do orzekania o niezgłoszonym żądaniu. Oznacza to, że w odniesieniu do

pominiętego w spisie kosztów ich składnika, jeśli spis nie zostanie uzupełniony

przed zamknięciem rozprawy, dojdzie do wygaśnięcia roszczenia o te koszty,

stosownie do art. 109 § 1 k.p.c. Nie ma również podstaw, co zdaje się sugerować

pozwany w zażaleniu, do uwzględnienia pominiętego w spisie kosztów ich

składnika w oparciu o przepisane normy, skoro żądanie w tym zakresie w ogóle nie

zostało zgłoszone.

Zgodnie z treścią art. 109 § 2 k.p.c., wprowadzoną art. 126 pkt 6 ustawy

z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 176,

poz. 1398), która weszła w życie z dniem 2 marca 2006 r. oraz § 1 i 2

wymienionego rozporządzenia w brzmieniu nadanym § 1 pkt 1 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r., zmieniającego to

rozporządzenie z dniem 15 listopada 2005 r., określenie wysokości wynagrodzenia

pełnomocnika - radcy prawnego w rozmiarze nie niższym od minimalnej i nie

wyższym od maksymalnej stawki, uwzględniać powinno niezbędny nakład pracy

pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się

do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ustalenie tego wynagrodzenia w umowie

zawartej przez stronę i pełnomocnika nie wiąże sądu, który rozstrzygając

o kosztach procesu kieruje się tymi ustawowo określonymi kryteriami (por.

postanowienie Sądu najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., IV CZ 107/11, niepubl.).

Kwestionując obniżenie przez Sąd Okręgowy żądanego wynagrodzenia, żalący się

nie

przedstawił

żadnych

argumentów,

które

miałyby

przemawiać

za

nieadekwatnością oceny dokonanej w zaskarżonym postanowieniu. Nie było zatem

podstaw do odstępstwa od stawki minimalnej.

Z powyższych względów zażalenie jako pozbawione uzasadnionych

podstaw podlegało oddaleniu w oparciu o art. 3941 § 3 w związku z art. 398 14 k.p.c.

es