Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 43/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to missing request to review non-appealable value determination.

Numero d'incarto IV CZ 43/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal, ruling that the lower court correctly rejected the divorce property division claim as inadmissible. The appellant attempted to challenge the court's finding that the disputed value was below the statutory threshold but failed to explicitly request a review of this specific, non-appealable determination. Consequently, the court held that the original value assessment remained valid and the appeal was procedurally barred.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 3 k.p.c.; Art. 3986 k.p.c.; Art. 5191 § 2 k.p.c.: An appeal against a decision rejecting a claim is inadmissible if the appellant fails to explicitly request the Supreme Court to review a non-appealable intermediate order determining the value of the dispute.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal value of dispute non-appealable order divorce property division procedural requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 3 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę wnioskodawca zarzucił, że jest ono nieuzasadnione i zostało wydane z naruszeniem art. 3984 § 3 w zw.
Art. 3986 k.p.c.
Art. 5191 § 2 k.p.c.
Ponieważ ustalona wartość jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Art. 39814 k.p.c.
25 i 26 k.p.c.), jak i twierdzenie, iż kwestionowanie sposobu rozliczenia nakładów byłych małżonków jest tożsame z kwestionowaniem samej zasady podziału.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie oddalił.
art. 5191 § 2 k.p.c
Ponieważ ustalona wartość jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c
25 i 26 k.p.c., a także art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
art. 380 k.p.c
Postanowienie to, choć nie podlegało zaskarżeniu zażaleniem, mogłoby zostać poddane kontroli Sądu Najwyższego na podstawie art. 380 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 102/03
IV CZ 88/07
Supreme Court dismisses appeal for inheritance division due to missing statutory request for review of partition order.
IV CZ 20/01
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, niepubl., z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, niepubl.
I CZ 152/01
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, niepubl., z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, niepubl.
IV CZ 7/12
Supreme Court dismisses appeal on inheritance division where claimed value falls below statutory admissibility threshold.
I CZ 165/01
Supreme Court allows late appeal under Art 380 CPC due to court and lawyer negligence preventing timely filing.
III CZ 192/03
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2003 r., III CZ 192/03 oraz z dnia 23 listopada 2007 r., IV CZ 88/07, niepubl.).
III CZ 71/04
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2004, III CZ 71/04, niepubl., z dnia 3 marca 2005 r., II CZ 197/04, niepubl., z dnia 8 lipca 2005 r., II CZ 57/05, niepubl., z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, OSNC 2007, nr 2, poz.
II CZ 197/04
Supreme Court dismisses appeal for filing appeal late without requesting review of prior order.
II CZ 57/05
Supreme Court dismisses appeal on civil appeal deadline and procedural order grounds.
I CZ 81/06
Supreme Court dismisses appeal by lawyer's representative without prior fee payment summons under new procedural law.
III CZ 13/08
Supreme Court dismisses appeal for non-payment of costs due to lack of specific request in appeal document.
I CZ 45/08
Supreme Court dismisses appeal for restoring deadline where lawyer's negligence caused procedural delay.
IV CZ 99/11
Supreme Court dismisses appeal on cassation fee payment delay due to lawyer negligence and procedural inadmissibility.
IV CZ 109/11
Supreme Court dismisses appeal for restoring deadline as it does not conclude proceedings and requires specific request.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Antoni Górski‎SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku A. C.‎przy uczestnictwie M. O.‎o podział majątku wspólnego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2014 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 31 marca 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił w całości apelację wnioskodawcy A. C. oraz uczestniczki M. O. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 marca 2013 r., którym Sąd ten dokonał podziału majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej.W skardze kasacyjnej wnioskodawca, wskazując, że zaskarża w całości postanowienie Sądu Okręgowego oddalające jego apelację, oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 155.122 zł. Postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w B. sprawdziwszy wartość przedmiotu zaskarżenia, ustalił ją na kwotę 80 469,40 zł i skargę odrzucił.

Sąd odwoławczy stwierdził, że skarżący podwyższył wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną w stosunku do wartości określonej w apelacji na kwotę 80 469,40 zł, nie wskazując okoliczności, które uzasadniałyby taką zmianę. Ponieważ ustalona wartość jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę wnioskodawca zarzucił, że jest ono nieuzasadnione i zostało wydane z naruszeniem art. 3984 § 3 w zw. z art. 3986, art. 5191 § 2 oraz art. 25 i 26 k.p.c., a także art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:Chociaż wnioskodawca zaskarżył postanowienie z dnia 31 marca 2014 r.

„w całości”, co mogłoby oznaczać, że zaskarżenie obejmuje także orzeczenie, którym Sąd sprawdził i ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia, jednak w uzasadnieniu zażalenia jako zaskarżone wyraźnie wskazał postanowienie odrzucające skargę. Gdyby skarżący tego nie uczynił, zażalenie należałoby w części jako niedopuszczalne odrzucić, gdyż na postanowienie w przedmiocie sprawdzenia i ustalenia tej wartości, jako orzeczenie niekończące postępowania w sprawie, ten środek zaskarżenia stronie (uczestnikowi) nie przysługuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2003 r., III CZ 102/03, niepubl. oraz z dnia 23 listopada 2007 r., IV CZ 88/07, niepubl.).W postępowaniu nieprocesowym sąd drugiej instancji ani Sąd Najwyższy nie jest pozbawiony możliwości sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej przez skarżącego w skardze kasacyjnej i może tę wartość poddać weryfikacji na podstawie akt sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, niepubl., z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, niepubl. oraz z dnia 6 czerwca 2012 r., IV CZ 7/12, niepubl.).

Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. sprawdził wskazaną przez wnioskodawcę w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia i ustalił ją na kwotę 80.469,40 zł, a zatem poniżej progu kwotowego przewidzianego w art. 5191 § 2 k.p.c., którego osiągnięcie warunkuje dopuszczalność skargi. Postanowienie to, choć nie podlegało zaskarżeniu zażaleniem, mogłoby zostać poddane kontroli Sądu Najwyższego na podstawie art. 380 k.p.c. w związku z rozpoznawaniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, na wydanie którego miało bezpośredni wpływ (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 165/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz.102), jednak, aby kontrola taka została przeprowadzona konieczne było zawarcie w zażaleniu stosownego wniosku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2003 r., III CZ 192/03 oraz z dnia 23 listopada 2007 r., IV CZ 88/07, niepubl.).

Kwestionowanie w zażaleniu prawidłowości ustalonej przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia nie zwalniało skarżącego z obowiązku zawarcia w zażaleniu wyraźnego wniosku o rozpoznanie niezaskarżalnego orzeczenia na podstawie art. 380 k.p.c. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie podziela przyjęte w judykaturze stanowisko, że w środku zaskarżenia wnoszonym przez profesjonalnego pełnomocnika wniosek taki powinien zostać jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania pismom wnoszonym przez takich pełnomocników treści wprost w nich niewyrażonych; zgłoszenie wniosku jest warunkiem kontroli niezaskarżalnego zażalenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2004, III CZ 71/04, niepubl., z dnia 3 marca 2005 r., II CZ 197/04, niepubl., z dnia 8 lipca 2005 r., II CZ 57/05, niepubl., z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 36, z dnia 23 kwietnia 2008 r., III CZ 13/08, niepubl., z dnia 4 lipca 2008 r, I CZ 45/08, niepubl., z dnia 23 listopada 2011 r., IV CZ 99/11, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., IV CZ 109/11, niepubl., z dnia 12 lipca 2012 r., I CZ 76/12, niepubl., z dnia 21 marca 2013 r., II CZ 4/13, niepubl., z dnia 4 grudnia 2013 r, II CZ 83/13, niepubl. oraz z dnia 8 stycznia 2014 r., II UZ 63/13, niepubl.).Brak wymaganego wniosku w zażaleniu skarżącego powoduje, że ustalona przez Sąd wartość przedmiotu zaskarżenia pozostała miarodajna dla oceny dopuszczalności skargi na podstawie art. 5191 § 2 k.p.c. Zważywszy, że wartość ta była niższa niż 150.000 zł, Sąd Okręgowy trafnie skargę odrzucił jako niedopuszczalną.Ubocznie należy zauważyć, że całkowicie chybione jest odwołanie się przez skarżącego do zasady niezmienności wartości przedmiotu sporu w pozwie (art. 25 i 26 k.p.c.), jak i twierdzenie, iż kwestionowanie sposobu rozliczenia nakładów byłych małżonków jest tożsame z kwestionowaniem samej zasady podziału.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie oddalił.