Supreme Court dismisses appeal for failure to identify the judgment, ruling this defect is non-curable.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a cassation complaint. The appellant argued that the lower court erred in rejecting the complaint because the original judgment was mislabeled as a 'ruling' rather than a 'judgment,' and that the lawyer's failure to correct this did not justify dismissal. The court held that while the identification of the judgment is a formal requirement, the specific defect of mislabeling the document is non-curable and does not warrant a remedial procedure, thus the appeal was properly rejected.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3986 § 1 pkt 1 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.; The failure to correctly identify the judgment from which an appeal is lodged constitutes a non-curable formal defect that precludes the application of remedial proceedings and justifies the rejection of the cassation complaint.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 43/12
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lipca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku B. J.
przy uczestnictwie P. D., J. S.
i A. C.
o rozgraniczenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 lipca 2012 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania A. C.
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 20 stycznia 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r. odrzucił skargę
kasacyjną uczestniczki postępowania A. C. od postanowienia Sądu Okręgowego z
dnia 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o rozgraniczenie, wobec
nieoznaczenia we właściwy sposób orzeczenia od którego została wniesiona i
nieusunięcia tego braku mimo wezwania.
Uczestniczka postępowania A. C. w zażaleniu na powyższe postanowienie
podniosła zarzuty błędnej wykładni art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. prowadzącej do
przyjęcia, iż użycie w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia nazwy „wyrok" w
miejsce „postanowienie" stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, niewłaściwego
zastosowania art. 3986 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i odrzucenie skargi
kasacyjnej, która nie zawierała braków formalnych, w szczególności określonych w
art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Zarzuciła także, że niepodporządkowanie się przez jej
pełnomocnika wezwaniu nie uzasadnia odrzucenia skargi. Skarżąca wniosła o
uchylenie postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył:
Zgodzić się należy ze skarżącą jedynie co do tego, że skoro element skargi
kasacyjnej dotyczący „oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona,
ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części" wynika z treści art.
3984 § 1 pkt 1 k.p.c., to brak podstawy do wdrażania postępowania naprawczego.
To postępowanie jest bowiem przewidziane jedynie w odniesieniu do elementów
skargi wynikających z art. 3984 § 2 i 3 k.p.c. Niemniej uchybienie powyższe
nie powoduje wadliwości zastosowanej sankcji procesowej. Oznaczenie orzeczenia
stanowi bowiem wymóg konieczny skargi, a jego brak lub wadliwość mają charakter
nieusuwalny.
Forma
orzeczenia
jest
także
istotna
z
punktu
widzenia
dopuszczalności skargi, a oznaczenie nie jest tożsame z nazwą, jak twierdzi
skarżąca.
Podzielić ponadto należy stanowisko wcześniej wyrażone przez Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2001 r. IV CZ 197/2001, nie publ. że specyfika
środków odwoławczych w postępowaniu kasacyjnym oraz obowiązujący w nim
przymus
adwokacki,
wreszcie
profesjonalizm
zawodowych
pełnomocników
wyłączają możliwość nadania im przez sąd innego charakteru, jak określony przez
adwokata, nawet wówczas gdy oznaczenie to jest oczywiście błędne.
W tym stanie rzeczy zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu
(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
jw