Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 42/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the immisjunction ban case value is under 50,000 PLN.

Numero d'incarto IV CZ 42/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellants' appeal against the lower court's dismissal of a claim for an immisjunction ban. The appellants argued for the annulment of the decision, but the Court determined the case is purely pecuniary in nature. Consequently, the Court ruled the appeal inadmissible because the disputed value fell below the statutory 50,000 PLN threshold for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A claim for an immisjunction ban is a pecuniary property right protection; therefore, appeals are inadmissible if the case value is under 50,000 PLN.

Parole chiave

Generato dall'IA
immisjunction ban property right protection cassation threshold pecuniary value inadmissible appeal ritiro della domanda domanda di rigetto dell'opposizione impugnazione della cancellazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 144 k.c.
Podkreśla się, że podstawę prawną dochodzonego powództwa stanowi art. 144 k.c. w zw.
Art. 222 § 2 k.c.
z art. 222 § 2 k.c., kreujący roszczenie prawnorzeczowe po stronie właściciela nieruchomości w stosunku do właściciela nieruchomości sąsiedniej.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Mając to na względzie należy uznać, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Trafnie zatem Sąd Okręgowy odrzucił skargę na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu.jw
art. 144 k.c
Podkreśla się, że podstawę prawną dochodzonego powództwa stanowi art. 144 k.c.
art. 222 § 2 k.c
z art. 222 § 2 k.c., kreujący roszczenie prawnorzeczowe po stronie właściciela nieruchomości w stosunku do właściciela nieruchomości sąsiedniej.
art. 3982 § 1 k.p.c
Mając to na względzie należy uznać, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c
Trafnie zatem Sąd Okręgowy odrzucił skargę na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu.jw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 42/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Anna Kozłowska‎SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa M. M. i A. M.‎przeciwko M. A. i M. A.‎o zakazanie immisji,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2020 r.,‎zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 3 października 2019 r., sygn. akt I Ca (…), oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 października 2019 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę kasacyjną pozwanych M. A. i M. A., w sprawie z powództwa M. M. i A. M., o zakazanie immisji.W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik procesowy pozwanych wniósł o jego uchylenie w całości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje stanowisko, że sprawa o zakazanie immisji ma charakter sprawy majątkowej. Podkreśla się, że podstawę prawną dochodzonego powództwa stanowi art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c., kreujący roszczenie prawnorzeczowe po stronie właściciela nieruchomości w stosunku do właściciela nieruchomości sąsiedniej.

Jest to więc typowy instrument ochrony prawa majątkowego w postaci własności nieruchomości przed jego naruszeniami przybierającymi inną postać niż pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, w tym poprzez immisje. Ponadto roszczenie to nie zmierza do jakiejkolwiek regulacji stosunków niemajątkowym, lecz do bezpośredniej ingerencji w sposób korzystania z prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej, będącej źródłem immisji. Jedynie pośrednim skutkiem orzeczenia uwzględniającego to roszczenie jest ochrona wartości niemajątkowych, w tym dóbr osobistych właściciela i innych osób korzystających z nieruchomości sąsiedniej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2018 r., II CZ 64/18, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2014 r., II CZ 64/14, OSNC-ZD 2016/1/10, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013r., III CZ 55/13, niepubl,).

Mając to na względzie należy uznać, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). Trafnie zatem Sąd Okręgowy odrzucił skargę na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu.jw