Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 41/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as inadmissible due to insufficient value per separate case.

Numero d'incarto IV CZ 41/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling it inadmissible because the claimed value of 147,200 zł exceeded the statutory threshold for each of the six separate proceedings. Although the lower court had joined these seven claims into a single trial for efficiency, the Court held that the technical joinder did not merge the individual procedural independence required to aggregate their values for cassation purposes. Consequently, since none of the six specific cases involved a disputed value of at least 75,000 zł, the appeal failed to meet the admissibility criteria under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 19 § 1 k.p.c.; Art. 21 k.p.c.; Art. 219 k.p.c.; Art. 398 § 2 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. in zw. z Art. 394 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter in each joined case is below the statutory threshold, as technical joinder of proceedings does not eliminate their separate procedural existence for the purpose of calculating the value of the subject matter of the dispute.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility value of subject matter joinder of proceedings separate procedural independence Civil Procedure Code threshold value requirement technical joinder effect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 19 § 1 k.p.c.
odpowiednie stosowanie art. 19 – 24 k.p.c.
Art. 21 k.p.c.
roszczeń (art. 21 k.p.c.).
Art. 219 k.p.c.
mógłby dotyczyć tylko pierwszej sytuacji przewidzianej w art. 219 k.p.c., tj.
Art. 398 § 2 pkt 1 k.p.c.
uzasadnia dopuszczalności skargi kasacyjnej w świetle art. 398 2 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
uzasadnia dopuszczalności skargi kasacyjnej w świetle art. 398 2 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 3982 § 1 k.p.c
skargi kasacyjnej określony w art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 219 k.p.c
mógłby dotyczyć tylko pierwszej sytuacji przewidzianej w art. 219 k.p.c., tj.
art. 3984 § 2 k.p.c
Poza wskazaniem w art. 3984 § 2 k.p.c., że w sprawach o prawa majątkowe
art. 368 § 2 k.p.c
znajduje odpowiednie zastosowanie art. 368 § 2 k.p.c., który przewiduje m.in.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 81/95
III CZP 81/95 – OSNC 1995 nr 11, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 41/06

POSTANOWIENIE

Dnia 31 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z powództwa J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

F. Biuro Usług Pośrednictwa w S.

przeciwko J.W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Mięsny

I. w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 31 maja 2006 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 16 marca 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód, jako cesjonariusz wierzytelności, domagał się od pozwanego zapłaty

kwoty 174.000,- tytułem reszty należności z faktury nr 00554/03 z dnia 28 sierpnia

2003 r. wystawionej na kwotę 214.000,- złotych dotyczącą wynagrodzenia za

wykonanie dzieła. Roszczenia tego dochodził w formie siedmiu pozwów o wydanie

nakazów zapłaty w postępowaniu nakazowym, z których każdy obejmował część

w/w wynagrodzenia, nieprzekraczającą kwoty 30.000 złotych. Sąd Rejonowy w S.

Sąd Gospodarczy wydał w dniu 6 listopada 2003 r. w sprawach […] siedem

nakazów zapłaty uwzględniających powództwa. W postępowaniu wywołanym

wniesieniem przez pozwanego zarzutów od wszystkich nakazów zapłaty Sąd

Rejonowy w S. - po uprzednim

zarejestrowaniu spraw po sygnaturami […] –

postanowieniami z dnia 6 kwietnia 2004 r. i 6 lipca 2004 r. połączył wszystkie w/w

sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą V GC …/04, po

czym, w dniu 6 lipca 2004 r., wydał wyrok, w którym orzekł o utrzymaniu w mocy

każdego z nakazów zapłaty. W wyniku apelacji pozwanego Sąd Okręgowy w B.

uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w S. Po ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia

11 kwietnia 2005 r. uchylił nakaz zapłaty z dnia 6 listopada 2003 r. i oddalił

powództwo, utrzymał w mocy co do kwoty 22.200,- złotych nakaz zapłaty z dnia 6

listopada 2003 r. zaś w pozostałym zakresie oddalił powództwo, natomiast

pozostałe nakazy zapłaty utrzymał w mocy.

Pozwany zaskarżył powyższy wyrok w części utrzymującej w mocy nakazy

zapłaty, wyrażającej się zasądzeniem łącznie kwoty 147.200,- złotych i taką kwotę

wskazał w apelacji jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd Okręgowy w B.

wyrokiem z dnia 5 grudnia 2005 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 11

kwietnia 2005 r. w ten sposób, że uchylił w całości nakazy zapłaty w sprawach […]

oraz nakaz zapłaty w sprawie […] w części zasądzającej kwotę 22.200,- złotych i

oddalił powództwa. Zaskarżając powyższy wyrok powód w skardze kasacyjnej

wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 147.200 złotych. Sąd

Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 16 marca 2006 r. odrzucił tę skargę jako

niedopuszczalną. Uznał, iż podana kwota 147.200,- złotych stanowi sumę wartości

przedmiotów sporu w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania co nie

uzasadnia dopuszczalności skargi kasacyjnej w świetle art. 398 2 § 1 k.p.c. Powołał

się na orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1996 r. I PKN 43/96 i z

dnia 22 marca 2002 r. I CZ 11/02 jako potwierdzające jego stanowisko. W

zażaleniu powód zarzucił, że dochodził jednej wierzytelności z jednej faktury oraz,

że jego roszczenia oparte były na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, w

związku z czym, przez techniczny podział wierzytelności nie uzyskały bytu roszczeń

samodzielnych, w odniesieniu do których wymagany byłby próg dopuszczalności

skargi kasacyjnej określony w art. 3982 § 1 k.p.c. Ponadto podniósł, że zakaz

sumowania wartości przedmiotów zaskarżenia w każdej z połączonych spraw

mógłby dotyczyć tylko pierwszej sytuacji przewidzianej w art. 219 k.p.c., tj. gdy

sprawy pozostają ze sobą w związku, natomiast nie dotyczy sytuacji, która

zachodzi w rozpoznawanym stanie faktycznym, tj. gdy oddzielne sprawy mogły być

objęte jednym pozwem. Zdaniem skarżącego, także z orzeczeń Sądu Najwyższego

powołanych w zaskarżonym postanowieniu nie wynika zasadność stanowiska

wyrażonego przez Sąd Okręgowy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Poza wskazaniem w art. 3984 § 2 k.p.c., że w sprawach o prawa majątkowe

skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia

przepisy o postępowaniu przed Sądem Najwyższym nie regulują kwestii wartości

przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, na podstawie art. 398 21 k.p.c. w tym zakresie

znajduje odpowiednie zastosowanie art. 368 § 2 k.p.c., który przewiduje m.in.

odpowiednie stosowanie art. 19 – 24 k.p.c. W konsekwencji, do oznaczenia

wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej ma zastosowanie art. 21

k.p.c., który normuje problematykę zliczania wartości roszczeń. Wymieniony

przepis zawiera dwie łączne przesłanki – 1) dochodzenie kilku roszczeń,

2) dochodzenie kilku roszczeń jednym pozwem. W rozpoznawanym stanie

faktycznym nie została spełniona żadna z w/w przesłanek.

Powodowi

przysługiwała

do

pozwanego

wierzytelność

z

tytułu

wynagrodzenia za wykonane dzieło. Tej wierzytelności powód dochodził w formie

siedmiu pozwów, z

których każdy obejmował część świadczenia służącego

zaspokojeniu wierzytelności. Możność częściowego dochodzenia świadczenia

została w orzecznictwie przesądzona (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia

5 lipca 1995 r. III CZP 81/95 – OSNC 1995 nr 11, poz. 159). W związku z decyzją

powoda o rozdrobnieniu wierzytelności, z punktu widzenia reguł postępowania

cywilnego jej dochodzenie przybrało postać siedmiu roszczeń procesowych,

wyznaczających

siedem

spraw,

w

których

poszczególne

kwoty

będące

przedmiotem żądań wyrażały wartości przedmiotu sporu w każdej z nich (art. 19 § 1

k.p.c.). Gdyby żądania te zostały rozpoznane oddzielnie przedmiotowe wartości

przedmiotu sporu wykluczałyby w świetle art. 3982 § 1 k.p.c. dopuszczalności skarg

kasacyjnych w każdej z w/w siedmiu spraw. Nie inaczej rzecz się ma w sytuacji,

gdy Sąd Rejonowy połączył, na podstawie art. 219 k.p.c., wymienione sprawy do

wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Połączenie to miało charakter techniczny,

u podstaw którego legł wzgląd na sprawność postępowania, co jednak nie odebrało

każdej z połączonych spraw samodzielności procesowej, nadanej przez powoda,

w ramach

przysługującego

mu

uprawnienia,

wynikającego

z

podzielności

świadczenia związanego z dochodzoną wierzytelnością. W szczególności,

połączenie nie stworzyło sytuacji, w której można by uznać, że powód dochodził

kilku roszczeń jednym pozwem. Powód mógł dochodzić kwoty 174.000,- zł

w jednym pozwie, ale tego nie uczynił, sama zaś „możność” warunkuje

zastosowanie art. 219 k.p.c. natomiast nie należy do przesłanek artykułu 21 k.p.c.,

a tylko ten ostatni przepis stanowił podstawę oznaczenia wartości przedmiotu

zaskarżenia w skardze kasacyjnej. Można się zgodzić, że w przypadku

rozstrzygania spraw, których wielość wynika z cząstkowego dochodzenia

świadczenia będącego przedmiotem jednej wierzytelności, wysiłek sądu (podobnie

jak wysiłek powoda przy formułowaniu żądań) sprowadza się praktycznie do

powielenia sposobu myślenia podjętego przy rozpoznaniu jednej ze spraw

i niewykluczone, że może być stosunkowo mniejszy aniżeli w przypadku spraw

połączonych pozostających ze sobą w związku (art. 219 k.p.c. in princ) ale nie

stanowi to argumentu na rzecz uznania, że powód dochodził jednym pozwem kilku

roszczeń (art. 21 k.p.c.). Wymaga podkreślenia, że w rozpoznawanej sprawie

również nie można by przyjąć, że powód dochodził kilku roszczeń, skoro jego

żądania były jednorodzajowe, wynikały z tego samego stosunku prawnego

i składały się na tę samą wierzytelność oraz świadczenie, a zatem nie wchodziła tu

w grę kumulacja przedmiotowa z art. 191 k.p.c., do której nawiązuje art. 21 k.p.c.

Skarga kasacyjna powoda dotyczy sześciu spraw, w których poszczególne

wartości przedmiotu zaskarżenia nie przedstawiały kwoty 75.000,- złotych.

W każdej z tych spraw, w świetle art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna była

niedopuszczalna, do zliczenia zaś tych wartości brak było podstaw (art. 21 k.p.c.).

Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu ocenił to prawidłowo. Wprawdzie

powołane w zaskarżonym postanowieniu orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczyły

łącznego rozpoznania spraw w ramach współuczestnictwa po stronie powodowej

względnie pozwanej, co w rozpoznawanym stanie faktycznym nie miało miejsca, to

jednak z orzeczeń tych wynikała sama idea odrębności procesowej rozpoznanych

łącznie spraw w aspekcie dopuszczalności skargi kasacyjnej (uprzednio-kasacji)

i w tym znaczeniu orzeczenia te wspierały pogląd Sądu Okręgowego.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).