Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 39/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal regarding public procurement costs, ruling the losing party bears costs regardless of procedural dismissal.

Numero d'incarto IV CZ 39/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the civil appeal filed by three individuals against a lower court's decision awarding costs to the World War II Museum. The lower court rejected the plaintiffs' claim for non-payment of fees and ordered them to pay procedural costs based on the principle that the losing party bears the costs. The Supreme Court upheld this ruling, clarifying that a party initiating a complaint that is ultimately rejected is considered the losing party and must pay costs, regardless of whether the complaint was dismissed on formal grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 198f ust. 5 p.z.p.; Art. 98 § 1 k.p.c.: The party initiating a civil proceeding that is ultimately rejected, even if only formally, is deemed the losing party and bears the procedural costs.

Parole chiave

Generato dall'IA
public procurement law procedural costs losing party principle civil appeal dismissal legal fees allocation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 198e ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych
podstawie art. 198e ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień
art. 198f ust. 5 p.z.p.
postępowania Sąd oparł natomiast na art. 198f ust. 5 p.z.p. w związku z przepisami
art. 198 ust. 5 p.z.p.
k.p.c., art. 198 ust. 5 p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 stycznia 2010 r.,
art. 98 § 1 k.p.c.
naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art.
art. 102 k.p.c.
w związku z art. 102 k.p.c., art.
art. 357 § 2 zdanie drugie k.p.c.
102 k.p.c., art. 357 § 2 zdanie drugie
art. 198e ust. 1 p.z.p.
Zarzut naruszenia art. 198e ust. 1 p.z.p., polegający – zdaniem skarżących –
art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
art. 195 ust. 5 w zw. z ust. 3 p.z.p.
45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 195
art. 34 ust. 2 i art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
w związku z art. 34 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1967 r., I CZ 81/67, niepubl.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 39/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie ze skargi „Benedykt B., Rafał C., Piotr C. - K3 A." Spółki Cywilnej na

postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 11 października 2010 r.,

z udziałem zamawiającego Muzeum II Wojny Światowej

w przedmiocie zamówienia publicznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 sierpnia 2011 r.,

zażalenia skarżącego

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 26 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

Benedykta B., Rafała C. i Piotra C., prowadzących działalność gospodarcza w

postaci spółki cywilnej K3 A., od postanowienia Krajowej Izby Odwoławczej z dnia

11 października 2010 r. i zasądził od skarżących na rzecz Muzeum II Wojny

Światowej kwotę 617 zł tytułem kosztów postępowania.

Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarga została odrzucona na

podstawie art. 198e ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych (tekst jedn.: Dz. U z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.; dalej – „p.z.p.”)

z powodu nieuiszczenia należnej od niej opłaty. Rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania Sąd oparł natomiast na art. 198f ust. 5 p.z.p. w związku z przepisami

rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej – „rozporządzenia MS”).

Postanowienie zaskarżyli Benedykt B., Rafał C. i Piotr C.

w części

dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W zażaleniu zarzucili

naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 102 k.p.c., art. 357 § 2 zdanie drugie

k.p.c., art. 198 ust. 5 p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 stycznia 2010 r.,

art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 198 ust. 5 w związku z art. 198

ust. 3 p.z.p. w związku z art. 34 ust. 2 i art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.1398 ze zm.;

dalej – „u.k.s.c.”), art. 198e ust. 1. p.z.p. i art. 198f ust. 5 p.z.p. W konkluzji

zażalenia wnieśli o zmianę postanowienia w zaskarżonej części i nieobciążenie

skarżących kosztami postępowania albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie skarżący zarzucili, że art. 198f ust. 5 u.p.z. nie może stanowić

podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sprawie, albowiem

przepis ten wszedł w życie – na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia

2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 223, poz. 1778; dalej: „ustawa nowelizująca”) – z dniem

29 stycznia 2010 r. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej do

postępowań o udzielenie zamówienia publicznego i konkursów wszczętych przed

dniem wejścia w życie tej ustawy oraz do protestów, odwołań i skarg dotyczących

tych postępowań stosuje się przepisy dotychczasowe. To oznacza, że podstawę

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sprawie powinien stanowić art. 198

ust. 5 p.z.p., w wersji obowiązującej do chwili wejścia w życie ustawy nowelizującej,

ponieważ konkurs, którego dotyczy skarga, został wszczęty – co jest bezsporne –

przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Jednakże stwierdzone uchybienie

nie ma wypływu na rozstrzygnięcie, gdyż – co uszło uwagi skarżących – treść

przytoczonego wyżej art. 198f ust. 5 i art. 198 ust. 5 jest taka sama.

Nie można także podzielić zarzutu skarżących, że nie ma podstaw do

uznania ich – w rozumieniu znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów

o kosztach postępowania – za przegrywających sprawę, albowiem nie doszło

o merytorycznego rozpoznania skargi. Przepis art. 198 ust. 5 p.z.p., w wersji

sprzed 29 stycznia 2010 r., stanowił, że strony ponoszą koszty postępowania

stosownie do jego wyniku. Nawiązywał on więc wyraźnie do przewidzianej w art. 98

§ 1 k.p.c. zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu. Na gruncie art. 98 § 1

k.p.c. przyjmuje się natomiast – co zgodnie podkreślają doktryna i orzecznictwo

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1967 r., I CZ 81/67,

niepubl.) – że dla oceny, czy strona przegrała proces, obojętne jest, czy ponosi ona

winę za prowadzenie procesu oraz czy uległa co do istoty, czy tylko formalnie,

np. przez odrzucenie pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Nie ma

powodów

(nie

wskazali

ich

również

skarżący),

aby

inaczej

rozumieć

przegrywającego w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi od orzeczenia

Krajowej Izby Odwoławczej, toczącym się według odpowiednio stosowanych

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji (art. 194 ust. 2 p.z.p.,

w wersji sprzed dnia 29 stycznia 2010 r.). Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał

skarżących – wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu – za przegrywających

sprawę. To oznacza, że zarzuty naruszenia art. 198 ust. 5 p.z.p., w wersji sprzed

dnia 29 stycznia 2010 r., art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 195

ust. 5 w zw. z ust. 3 p.z.p., w wersji sprzed dnia 29 stycznia 2010 r., w związku

z art. 34 ust. 2 i art. 149 ust. 1 u.k.s.c., zmierzające w istocie do zakwestionowania

tego stanowiska, należało uznać za nieuzasadnione.

Nieuzasadniony jest także zarzut, że zaskarżone postanowienie zostało

wydane z naruszeniem art. 98 § 1 w związku z art. 102 k.p.c., albowiem Sąd

powinien – zdaniem skarżących – w sytuacji, której nie są oni stroną

przegrywającą, nie obciążyć ich kosztami postępowania. Przede wszystkich

omawiany zarzut został oparty na błędnym przekonaniu, że skarżący nie są stroną

przegrywającą, albowiem z powodu odrzucenia skargi nie doszło do jej

merytorycznego rozpoznania. Ponadto należy podzielić wyrażony w piśmiennictwie

pogląd, że – ze względu na stosowanie w postępowaniu toczącym się na skutek

wniesienia skargi jedynie przepisów o apelacji, nieregulujących w ogóle zasad

zwrotu kosztów postępowania – uregulowanie zawarte w art. 198 ust. 5 p.z.p.,

w wersji sprzed dnia 29 stycznia 2010 r., należy traktować jako przepis szczególny

dotyczący zwrotu

kosztów,

wyłączający zastosowanie

innych

niż zasada

odpowiedzialności za wynik procesu, zasad zwrotu kosztów przewidzianych

w Kodeksie postępowania cywilnego.

Nie ma istotnego znaczenia w sprawie zarzut naruszenia art. 357 § 2 zdanie

drugie k.p.c., polegający – według skarżących – na niepouczeniu ich o terminie

i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Wobec wniesienia właściwego środka

zaskarżenia na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania i z zachowaniem terminu,

zarzucone uchybienie nie mogło bowiem mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Zarzut naruszenia art. 198e ust. 1 p.z.p., polegający – zdaniem skarżących –

na wskazaniu wadliwej podstawy prawnej odrzucenia skargi, uchyla się natomiast

spod kontroli zażaleniowej ze względu na zakres zaskarżenia postanowienia.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

md