Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 38/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for reinstatement of appeal period due to counsel's delay in acting after appointment.

Numero d'incarto IV CZ 38/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the rejection of a motion to reinstate the appeal period. The appointed counsel argued he missed the deadline because he was unaware of the required procedural steps until late January, claiming the court's notice was insufficient. The court rejected this, ruling that the lawyer's appointment obligated him to act immediately upon receiving notice, and his significant delay in accessing case files and filing the motion was his own fault, not the court's.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 169 § 1 k.p.c.: The party represented by counsel bears the consequences of the counsel's delay; a significant lapse in time after receiving notice of appointment invalidates the claim for reinstatement of the appeal period.

Parole chiave

Generato dall'IA
reinstatement of appeal period counsel appointment procedural delay court notice Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 2 k.p.c.
z upływem przewidzianego w art. 394 § 2 k.p.c. siedmiodniowego terminu do
Art. 169 § 1 k.p.c.
art. 169 § 1 k.p.c. Jako niewiarygodne Sąd potraktował twierdzenie pełnomocnika z
Art. 398 § 14 k.p.c.
Zgodnie z art. 380 k.p.c., który w zw. z art. 398 21 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 394 § 2 k.p.c
z upływem przewidzianego w art. 394 § 2 k.p.c.
art. 169 § 1 k.p.c
art. 169 § 1 k.p.c. Jako niewiarygodne Sąd potraktował twierdzenie pełnomocnika z
art. 380 k.p.c
Zgodnie z art. 380 k.p.c., który w zw.
art. 3941 § 3 k.p.c
Zgodnie z art. 380 k.p.c., który w zw. z art. 398 21 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 17 listopada 1998 r., II UZ 122/98
postanowienie SN z dnia 11 października 2001 r., IV CZ 163/01
postanowienie SN z dnia 27 czerwca 2000 r., I CZ 62/00
postanowienie SN z dnia 27 czerwca 2000 r., I CZ 62/00, OSNC 2001, nr 1, poz.
postanowienie SN z dnia 11 maja 2007 r., I CZ 28/07
postanowienie SN z dnia 11 maja 2007 r., I CZ 28/07, nie publ.), którego Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZ 22/07
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZ 22/07, nie publ.
postanowienie SN z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07
postanowienie SN z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, nie publ.).
III CZP 62/04
Supreme Court dismisses appeal against order rejecting appeal, ruling only revocation of rejection order is sufficient.
II CSK 167/07
Supreme Court dismisses cassation appeal because the one-week deadline for requesting the reasoned judgment was not met.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 38/08

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 20 czerwca 2001 r., sygn. akt I C (…) oraz

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 14 grudnia 2001 r., sygn. akt I ACa

(…) w sprawie z powództwa Z. B.

przeciwko Gminie C.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2008 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn.

akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powoda Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 14

grudnia 2001 r. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 22 listopada 2007 r. Na

wniosek powoda Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 7 grudnia 2007 r. ustanowił dla

niego adwokata z urzędu. Pełnomocnika tego w osobie Ł. D. Okręgowa Rada

Adwokacka w G. wyznaczyła w dniu 11 grudnia 2007 r., o czym wymieniony adwokat

został powiadomiony w dniu 14 grudnia 2007 r.

Postanowienie o odrzuceniu wskazanej skargi w imieniu powoda pełnomocnik z

urzędu zaskarżył zażaleniem w dniu 23 stycznia 2008 r., wnosząc jednocześnie o

przywrócenia terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego wniosku podniósł, że o

wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu powziął wiadomość w dniu 14 grudnia 2007

r., a więc już po upływie terminu do wniesienia zażalenia. Stwierdził także, że nie

otrzymał odpisu postanowienia z dnia 7 listopada 2007 r., a w piśmie Okręgowej Rady

Adwokackiej o jego wyznaczeniu nie wskazano ani terminu, w którym powinien był on

zapoznać się z aktami sprawy, ani czynności procesowej, której miał dokonać w imieniu

strony powodowej. Dane te przekazał mu dopiero w dniu 18 stycznia 2008 r.

upoważniony przez niego aplikant adwokacki po zaznajomieniu się z tymi aktami.

Zdaniem pełnomocnika powoda, okoliczności te świadczyły o niezawinionym przez

niego uchybieniu terminowi do wniesienia wskazanego zażalenia.

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zarówno

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jak i zażalenie powoda. Sąd

ten stwierdził, że zażalenie wniesiono po upływie terminu przewidzianego w art. 394 § 2

k.p.c., natomiast wniosek o jego przywrócenie z naruszeniem terminu, o którym mowa w

art. 169 § 1 k.p.c. Jako niewiarygodne Sąd potraktował twierdzenie pełnomocnika z

urzędu o tym, że nie wiedział on, jakiej czynności procesowej miał się podjąć. Przeczy

temu wzmianka o doręczeniu powodowi postanowienia z dnia 7 listopada 2007 r.

widniejąca na odpisie pisma Sądu Apelacyjnego skierowanego do Okręgowej Rady

Adwokackiej w G. zawierającego wniosek o wyznaczenie adwokata dla powoda, którym

to pismem pełnomocnik dysponował. Zdaniem Sądu ze wzmianki tej jednoznacznie

wynika, że pełnomocnik powoda wiedział, jakiej czynności procesowej miał się podjąć.

W ocenie Sądu, okoliczność ta i tak ostatecznie pozostawała bez wpływu na ocenę

zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

zażalenia, gdyż adwokat powoda powinien był zbadać akta sprawy najpóźniej nazajutrz

po otrzymaniu wiadomości o swoim ustanowieniu. Sąd Apelacyjny przyjął, że przyczyna

uchybienia terminowi, o której mowa w art. 169 § 1 k.p.c. ustała w dniu 21 grudnia 2007

r., tj. z upływem przewidzianego w art. 394 § 2 k.p.c. siedmiodniowego terminu do

wniesienia zażalenia, który w zaistniałej sytuacji procesowej należało liczyć, poczynając

od dnia, w którym adwokat powoda mógł już zapoznać się treścią postanowienia z dnia

7 listopada 2007 r. Ponieważ przewidziany w art. 169 § 1 k.p.c. wniosek należało wnieść

w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia ustania przyczyny jego uchybienia, a skarżący termin

ten przekroczył, odrzuceniu podlegał zarówno wskazany wniosek, jak i środek

zaskarżenia, którego wniosek ten dotyczył.

W zażaleniu na postanowienie odrzucające zażalenie powód domagał się jego

uchylenia, wnosząc o ocenę zasadności odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do

wniesienia tego zażalenia. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający

na błędnym - jego zdaniem - przyjęciu, że pełnomocnik powoda wiedział, jakiej

czynności procesowej miał dokonać w jego imieniu oraz błędnym wskazaniu daty, od

której należało „liczyć ustanie przyczyny uchybienia terminowi do złożenia zażalenia,

stosownie do treści art. 169 § 1 k.p.c.”

Uznając zażalenie powoda za bezzasadne, Sąd Najwyższy miał na względzie, co

następuje:

Zgodnie z art. 380 k.p.c., który w zw. z art. 398 21 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.

znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym, sąd odwoławczy

władny jest - na wniosek strony - rozpoznać także te postanowienia sądu niższej

instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na

rozstrzygnięcie sprawy (por. np.: uzasadnienie postanowienia SN z 11 sierpnia 1999 r., I

CKN 367/99, OSNC 2000, Nr 3, poz. 48, uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, Nr 1, poz. 1 oraz uchwały

SN z dnia 16 listopada 2004 r., III CZP 62/04, OSNC 2005, Nr 11, poz. 181). W sprawie

za orzeczenie takie należało uznać postanowienie odrzucające wniosek powoda o

przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 listopada 2007

r. Odrzucenie tego wniosku spowodowało, że Sąd Apelacyjny zmuszony był uznać

zażalenie, którego termin wniesienia upłynął dnia 27 listopada 2007 r., za spóźnione, a

co za tym idzie, także je odrzucić.

Całkowicie chybione jest stanowisko powoda o zachowaniu przez niego terminu

do wniesienia wskazanego wniosku wraz z zażaleniem. Powzięcie wiadomości przez

adwokata Ł. D. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu obligowało go do podjęcia

w najwcześniejszym, uwzględniając normalne obciążenie obowiązkami zawodowymi,

możliwym terminie działań, które pozwoliłyby mu uzyskać wiedzę na temat sprawy, w

której miał reprezentować powoda. Ewentualny brak wiedzy pełnomocnika na temat

czynności procesowych, których potrzeba podjęcia wystąpiła na danym etapie sprawy w

żadnym razie nie uzasadniał zwlekania z zasięgnięciem niezbędnych w tym zakresie

informacji ani nie usprawiedliwiał błędnego - jak twierdzi - przekonania, że został

ustanowiony w celu wniesienia skargi o wznowienie. Nie było także żadnych przeszkód,

ażeby przedmiotowy wniosek wraz z zażaleniem został przez pełnomocnika powoda

wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 169 § 1 k.p.c.

Wbrew zarzutom zażalenia, wniesienie tego wniosku było dalece spóźnione, gdyż

nastąpiło po upływie ponad miesiąca od dnia, w którym adwokat Ł. D. powziął

wiadomość o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu. W tym dniu ustała przyczyna

uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o

wznowienie, a rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 169 § 1

k.p.c., gdyż adwokat uzyskał już wówczas możliwość zapoznania się z aktami sprawy

oraz podjęcia koniecznych w sprawie czynności (por. np. postanowienie SN z dnia 17

listopada 1998 r., II UZ 122/98, OSNAPUS 1999, nr 22, poz. 736 oraz postanowienie SN

z dnia 11 października 2001 r., IV CZ 163/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 70). Rozmiar

zwłoki w podjęciu stosownych w sprawie czynności, w tym złożenia wspomnianego

wniosku, był na tyle znaczny, że wykluczał możliwość uznania terminu do jego

wniesienia za zachowany nawet przy przyjęciu prezentowanego przez Sąd Apelacyjny,

a także część judykatury, liberalnego podejścia do sposobu jego obliczania (por. m. in.

postanowienie SN z dnia 27 czerwca 2000 r., I CZ 62/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 7 oraz

postanowienie SN z dnia 11 maja 2007 r., I CZ 28/07, nie publ.), którego Sąd Najwyższy

w składzie rozpoznającym zażalenie powoda nie podziela. Przyjęcie zatem przez Sąd

Apelacyjny, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do

wniesienia zażalenia, rozpoczął swój bieg dopiero wówczas, gdy upłynął czas potrzebny

do wniesienia zażalenia powoda przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika z

urzędu, pozostawało bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia podjętego w dniu 5 lutego

2008 r.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, konsekwencje działań i

zaniechań pełnomocnika ponosi bezpośrednio strona przez niego reprezentowana (por.

m. in. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZ 22/07, nie publ. oraz

postanowienie SN z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, nie publ.). Jako uprawnione

zatem należało uznać stanowisko Sądu Apelacyjnego, według którego uchybienie

terminowi przewidzianemu w art. 169 § 1 k.p.c., obciążało skarżącego.

Z omówionych przyczyn Sąd Apelacyjny, odrzucając, jako spóźniony, wniosek

powoda o przywrócenie terminu, a w konsekwencji także jego zażalenia na

postanowienie z dnia 7 listopada 2007 r., postąpił prawidłowo.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.