Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 37/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as civil execution proceedings initiated before 2005 are governed by old appeal rules.

Numero d'incarto IV CZ 37/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal against a lower court ruling that rejected a cassation complaint. The debtor argued that the procedural change limiting appeals did not apply because the execution proceedings began before the new law's effective date. The court held that while proceedings started earlier, the specific ruling was issued after the new procedural rules took effect, making the appeal inadmissible under the updated statute.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7674 § 2 k.p.c.; Art. 3 of the Act of 22 December 2004: Although execution proceedings commenced before the new law, rulings issued after its effective date on 6 February 2005 are subject to the new procedural restrictions, rendering cassation inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil execution proceedings cassation appeal inadmissibility procedural law transition effective date of statute second instance ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7674 § 2 k.p.c.
zmiana przepisu art. 7674 § 2 k.p.c. skutkująca niedopuszczalnością skargi
Art. 3 of the Act of 22 December 2004 on amending the Civil Procedure Code
i na art. 3 tej samej ustawy
Art. 3984 § 3 k.p.c.
spełnia wymagania art. 3984 pkt 3 k.p.c., bowiem nie zawiera wniosku o przyjęcie
Art. 3981 § 4 k.p.c.
art. 7674 § 2 k.p.c
zmiana przepisu art. 7674 § 2 k.p.c.
art. 3984 pkt 3 k.p.c
spełnia wymagania art. 3984 pkt 3 k.p.c., bowiem nie zawiera wniosku o przyjęcie
art. 7751 k.p.c
Rację ma skarżący, że zmiana art. 7751 k.p.c., dopuszczającego kasację od
art. 13 § 2 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 37/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku wierzycieli Gminy Miasta W., PKO BP Spółki Akcyjnej

w W., M. Banku Regionalnego SA w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w

W. i Urzędu Skarbowego w Ś.

przeciwko dłużnikowi Michałowi T.

przy udziale Haliny B. i nabywcy Janusza I.

o egzekucję świadczenia pieniężnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 czerwca 2010 r.,

zażalenia dłużnika

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 5 sierpnia 2008 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy

odrzucił skargę kasacyjną dłużnika Michała T. od postanowienia tego Sądu z dnia

19 marca 2008 r. oddalającego zażalenie dłużnika na postanowienie Sądu

pierwszej instancji z dnia 29 marca 2005 r. w przedmiocie przysądzenia prawa

własności.

Sąd Okręgowy powołując się na art. 7 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 13, poz. 98) i na art. 3 tej samej ustawy

stwierdził, że w świetle tych regulacji w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna

jest niedopuszczalna, bowiem postanowienia Sądu zarówno pierwszej jak i drugiej

instancji zapadły po dniu 6 lutego 2005 r., a więc po dacie, od której nastąpiła

zmiana przepisu art. 7674 § 2 k.p.c. skutkująca niedopuszczalnością skargi

kasacyjnej od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia w postępowaniu

egzekucyjnym.

Niezależnie od tego Sąd Okręgowy stwierdził także, iż skarga kasacyjna nie

spełnia wymagania art. 3984 pkt 3 k.p.c., bowiem nie zawiera wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie dłużnik zarzucił błędne wskazanie

przez Sąd Okręgowy, że zmiana przepisu art. 767 4 k.p.c. przez wykluczenie

dopuszczalności skargi kasacyjnej nastąpiła ustawą nowelizacyjną z dnia

22 grudnia 2004 r., choć nastąpiła ona na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 172, poz. 1804), której art. 7 stanowi, iż postępowania egzekucyjne

wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r. toczą się według dotychczasowych

przepisów, co oznacza, zdaniem skarżącego, że na postanowienie Sądu

Okręgowego

z

dnia

marca

Nowelizacja kodeksu postępowania

2008

cywilnego

r.

przysługiwało

jak

zaskarżenie.

nastąpiła na

podstawie

powołanej przez Sąd Okręgowy ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. nie miała wpływu

na skutki nowelizacji określone w art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. i art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. nie ma w sprawie zastosowania.

Odnosząc się do stanowiska Sądu Okręgowego o braku wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik stwierdził, że wniosek taki zawarty jest

w sformułowaniu: „Uzasadnienie rozpoznania kasacji” i powołując się na

stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z dnia 1 lipca 2008 r. SK

40/07 zarzucił, iż Sąd nie może odrzucić skargi kasacyjnej z powodu takiego braku,

bez wezwania skarżącego do jego usunięcia.

W

oparciu o powyższe

zarzuty

wnosił o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rację ma skarżący, że zmiana art. 7751 k.p.c., dopuszczającego kasację od

postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie między innymi przysądzenia

własności, nastąpiła nie na podstawie przepisów wskazanej przez Sąd Okręgowy

ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, lecz na podstawie

art. 1 pkt 109 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Ta pomyłka Sądu

Okręgowego nie miała jednak wpływu na trafność rozstrzygnięcia.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 7 lutego 2006 r.

IV CZ 4/06, z dnia 3 października 2007 r. IV CZ 62/07 i z dnia 7 lutego 2008 r. V CZ

136/07 (nie publ.), zmiana wprowadzona ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. polegająca

na zastąpieniu art. 7751 k.p.c. regulacją art. 7674 § 2 k.p.c., zgodnie z którą na

postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie

przysługuje, weszła w życie w dniu 5 lutego 2005 r., jednak zgodnie z art. 7 ustawy

nowelizacyjnej z dnia 2 lipca 2004 r., postępowania egzekucyjne wszczęte przed

dniem wejścia w życie tej ustawy, t.j. przed dniem 5 lutego 2005 r., toczyły się

według przepisów dotychczasowych, co oznaczało, że jeżeli postępowanie

egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r., to wydane w jego toku

postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie między innymi przysądzenia

własności podlegało zaskarżeniu, choćby wydane zostało po dniu 4 lutego 2005 r.,

na zasadach obowiązujących przed dniem 5 lutego 2005 r., a więc przy

zastosowaniu art. 7751 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą.

Jednakże w dniu 6 lutego 2005 r. weszła w życie kolejna nowelizacja

przepisów kodeksu postępowania cywilnego dokonana ustawą z dnia 22 grudnia

2004 r., która nadała art. 7674 § 2 k.p.c. brzmienie: „na postanowienie sądu drugiej

instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje”.

Zgodnie z art. 3 tej ustawy, sprawy wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą

się według jej przepisów, z tym, że do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia

wydanego przed jej wejściem w życie, a także do odmowy przyjęcia kasacji do

rozpoznania, stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji zmiany stanu

prawnego dokonanej z dniem 6 lutego 2005 r., w myśl art. 3 ustawy z dnia

22 grudnia 2004 r., tylko wydane przed dniem 6 lutego 2005 r. postanowienia sądu

drugiej instancji w przedmiocie

przybicia

i przysądzenia

własności oraz

w przedmiocie planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji mogą być zaskarżane

na zasadach przewidzianych w art. 7751 k.p.c. w pierwotnym brzmieniu, natomiast

wydane po dniu 5 lutego 2005 r. nie podlegają zaskarżeniu, choćby postępowanie

egzekucyjne, w toku którego zostały wydane, zostało wszczęte przed dniem

5 lutego 2005 r. (porównaj wskazane wyżej postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 7 lutego 2006 r., 3 października 2007 r. i 7 lutego 2008 r.).

Z uwagi na to, że zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie Sądu drugiej

instancji w przedmiocie przysądzenia własności (podobnie jak postanowienie Sądu

pierwszej instancji) zapadło po dniu 5 lutego 2005 r., nie podlega ono zaskarżeniu

ani skargą kasacyjną, ze względu na brzmienie art. 767 4 § 2 k.p.c., ani kasacją na

zasadach przewidzianych w art. 7751 k.p.c. w pierwotnym brzmieniu, ze względu na

rozwiązanie przyjęte w art. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia 22 grudnia 2004 r.

Z tych względów, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, trafne jest

stanowisko Sądu Okręgowego o niedopuszczalności skargi kasacyjnej od

postanowienia tego Sądu z dnia 19 marca 2008 r. w przedmiocie przysądzenia

prawa własności, a zatem prawidłowe jest również zaskarżone postanowienie

o odrzuceniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 w zw. z art. 7674 § 2 i art.

13 § 2 k.p.c.

W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest rozważanie, czy skarga kasacyjna

spełnia wymagania art. 3984 pkt 3 k.p.c. oraz jakie są konsekwencje procesowe

niespełnienia tych wymagań.

Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.