Supreme Court dismisses appeal when appeal value is lower than statutory minimum due to specific grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a second-instance decision regarding the division of marital property. The appellant argued that the appeal value should equal the total value of the joint assets, but the court found the appeal only challenged the payment installments. Consequently, the appeal value was determined by the specific disputed interest rather than the total asset value, falling below the statutory minimum required to proceed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: When a party appeals a decision on the division of joint property, the value of the subject matter of the appeal is determined by the specific interest or claim disputed in the appeal, not by the total value of the property, and must meet the statutory minimum threshold.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 36/13
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Anna Kozłowska
SSN Maria Szulc
w sprawie z wniosku K. T.
przy uczestnictwie A. T.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 kwietnia 2013 r.,
zażalenia uczestnika postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w B.
z dnia 19 lutego 2013 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2012 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił
apelację uczestnika postępowania A. T. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z
dnia 10 maja 2012 r., którym Sąd ten dokonał podziału majątku wspólnego,
przyznając majątek uczestnikowi na wyłączną własność i zasądzając od niego na
rzecz wnioskodawczyni K. T. tytułem spłaty kwotę 113.303,50 zł, płatną w dwóch
ratach.
W skardze kasacyjnej, którą postanowienie Sądu Okręgowego uczestnik
zaskarżył w całości, wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę
218.607 zł. Na skutek wezwania Sądu wyjaśnił, iż kwota ta odpowiada wartości
wierzytelności wchodzącej zgodnie z postanowieniem Sądu pierwszej instancji
w skład podzielonego majątku, dodając że wartość przedmiotu zaskarżenia
powinna być określona z uwzględnieniem wszystkich składników tego majątku
ustalonych przez Sąd i wynosi 223.357 zł. Skarżący stwierdził także, że w apelacji
błędnie oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 109.303 zł, gdyż
postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżył w całości.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w
wyniku sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną ustalił, że
wartość ta wynosi 113.303,50 zł i skargę odrzucił. Sąd stwierdził, że skarżący
wprawdzie zaskarżył apelacją postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości,
jednakże w zarzutach nie kwestionował sposobu podziału majątku wspólnego, lecz
ustalenia w zakresie jego składu oraz sposób rozłożenia na raty zasądzonej spłaty.
W takiej sytuacji wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tej spłaty - równa
wartości udziału skarżącego w majątku wspólnym - stanowiąca kwotę 113.303,50
zł. i na taką kwotę należało określić wartość przedmiotu zaskarżenia tą skargą, a
ponieważ wartość ta jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c.,
uczestnikowi w sprawie skarga nie przysługiwała i podlegała odrzuceniu.
W zażaleniu uczestnik zarzucił, że Sąd drugiej instancji błędnie ustalił
wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, gdyż apelacja została
wniesiona od całości postanowienia Sądu pierwszej instancji. Wskazał, że wartość
przedmiotu zaskarżenia została w apelacji omyłkowo wskazana na kwotę 109,303
zł, odpowiadającą wartości udziału uczestnika w majątku wspólnym. Stwierdził, że
wartość przedmiotu zaskarżenia skargą wynosi 223.357 zł, co odpowiada wartości
wszystkich składników majątku wspólnego określonych w postanowieniu Sądu
pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Zgodnie
z
utrwalonym
w
orzecznictwie
stanowiskiem
w
sprawach
działowych, do których zaliczają się sprawy o podział majątku wspólnego
po
ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, wartość przedmiotu zaskarżenia
z reguły nie przekracza wartości udziału skarżącego w majątku wspólnym nawet
wówczas, gdy skarżący zaskarża postanowienie sądu co do istoty sprawy
„w całości”. W takich sprawach dla określenia tej wartości decydujące znaczenie
ma wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego
którego środek zaskarżenia dotyczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60). Wskazując wartość
przedmiotu zaskarżenia należy uwzględniać wartość poszczególnych rzeczy i praw,
których objęcie lub nieobjęcie rozstrzygnięciem sądu albo sposób ich podziału
skarżący kwestionuje, a także wartość roszczeń dochodzonych w tej sprawie,
będących przedmiotem zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11). Ostatecznie
o wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzyga treść zarzutów zgłoszonych
w środku odwoławczym, odnoszących się do poszczególnych składników
majątkowych bądź roszczeń, nie zaś samodzielnie zakres zaskarżenia tym
środkiem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2003 r., III CZ
147/02, niepubl.)
Uczestnik, wnosząc skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego
w B., wskazał, że orzeczenie to zaskarża w całości, nie oznaczało to jednak, że
wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną stanowi wartość wierzytelności
wchodzącej w skład majątku wspólnego bądź też wartość wszystkich jego
składników.
Sąd drugiej instancji trafnie ustalił, że wartość ta odpowiada wartości
zasądzonej spłaty i równa jest wartości udziału skarżącego w tym majątku,
jednakże nie przesądzał o tym zakres zaskarżenia skargą kasacyjną, lecz zarzuty,
które zostały w niej podniesione. W skardze uczestnik nie kwestionował już
przynależności
do
majątku
wspólnego
wierzytelności
z
tytułu
nakładów
poczynionych na nieruchomość osoby trzeciej, którą to wierzytelność Sąd uznał za
część tego majątku, nie podważał także jego składu w pozostałym zakresie.
Spór co do tego, czy wierzytelność ta wchodzi do majątku wspólnego, zakończył
się na etapie postępowania apelacyjnego, bezpodstawnie zatem skarżący jako
wartość
przedmiotu
zaskarżenia
wskazał
w
skardze
kwotę
218.607
zł
odpowiadająca wartości tych nakładów, błędnie także w zażaleniu wskazał kwotę
223.357 zł mającą odpowiadać wartości wszystkich składników majątku objętego
podziałem. W skardze uczestnik podniósł jedynie zarzuty dotyczące sposobu
rozłożenia zasądzonej od niego spłaty na raty, zaniechania wezwania do udziału
w sprawie jego siostry, której praw miał dotyczyć wynik postępowania oraz
prawidłowości opinii biegłego dotyczącej wysokości tych nakładów. Ostatecznie
zatem interes majątkowy skarżącego, który wyznaczał wartość przedmiotu
zaskarżenia, wyrażał się w zasądzonej od niego spłacie w wysokości 113.303,50 zł.
W konsekwencji, ponieważ wartość ta była niższa niż minimalna wartość
przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c., wynosząca sto pięćdziesiąt tysięcy złotych,
skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy zażalenie oddalił na podstawie
art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
db