Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 36/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when appeal value is lower than statutory minimum due to specific grounds.

Numero d'incarto IV CZ 36/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a second-instance decision regarding the division of marital property. The appellant argued that the appeal value should equal the total value of the joint assets, but the court found the appeal only challenged the payment installments. Consequently, the appeal value was determined by the specific disputed interest rather than the total asset value, falling below the statutory minimum required to proceed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: When a party appeals a decision on the division of joint property, the value of the subject matter of the appeal is determined by the specific interest or claim disputed in the appeal, not by the total value of the property, and must meet the statutory minimum threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
division of joint property value of subject matter of appeal statutory minimum threshold marital property division inadmissible appeal specific grounds of appeal appellate procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5191 § 2 k.p.c.
ponieważ wartość ta jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c.,
Art. 394 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
art. 5191 § 2 k.p.c
ponieważ wartość ta jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c.,
art. 13 § 2 k.p.c
art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2003 r., III CZ 147/02

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 36/13

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku K. T.

przy uczestnictwie A. T.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 kwietnia 2013 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 19 lutego 2013 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 września 2012 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił

apelację uczestnika postępowania A. T. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z

dnia 10 maja 2012 r., którym Sąd ten dokonał podziału majątku wspólnego,

przyznając majątek uczestnikowi na wyłączną własność i zasądzając od niego na

rzecz wnioskodawczyni K. T. tytułem spłaty kwotę 113.303,50 zł, płatną w dwóch

ratach.

W skardze kasacyjnej, którą postanowienie Sądu Okręgowego uczestnik

zaskarżył w całości, wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę

218.607 zł. Na skutek wezwania Sądu wyjaśnił, iż kwota ta odpowiada wartości

wierzytelności wchodzącej zgodnie z postanowieniem Sądu pierwszej instancji

w skład podzielonego majątku, dodając że wartość przedmiotu zaskarżenia

powinna być określona z uwzględnieniem wszystkich składników tego majątku

ustalonych przez Sąd i wynosi 223.357 zł. Skarżący stwierdził także, że w apelacji

błędnie oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 109.303 zł, gdyż

postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżył w całości.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w

wyniku sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną ustalił, że

wartość ta wynosi 113.303,50 zł i skargę odrzucił. Sąd stwierdził, że skarżący

wprawdzie zaskarżył apelacją postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości,

jednakże w zarzutach nie kwestionował sposobu podziału majątku wspólnego, lecz

ustalenia w zakresie jego składu oraz sposób rozłożenia na raty zasądzonej spłaty.

W takiej sytuacji wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tej spłaty - równa

wartości udziału skarżącego w majątku wspólnym - stanowiąca kwotę 113.303,50

zł. i na taką kwotę należało określić wartość przedmiotu zaskarżenia tą skargą, a

ponieważ wartość ta jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c.,

uczestnikowi w sprawie skarga nie przysługiwała i podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu uczestnik zarzucił, że Sąd drugiej instancji błędnie ustalił

wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, gdyż apelacja została

wniesiona od całości postanowienia Sądu pierwszej instancji. Wskazał, że wartość

przedmiotu zaskarżenia została w apelacji omyłkowo wskazana na kwotę 109,303

zł, odpowiadającą wartości udziału uczestnika w majątku wspólnym. Stwierdził, że

wartość przedmiotu zaskarżenia skargą wynosi 223.357 zł, co odpowiada wartości

wszystkich składników majątku wspólnego określonych w postanowieniu Sądu

pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Zgodnie

z

utrwalonym

w

orzecznictwie

stanowiskiem

w

sprawach

działowych, do których zaliczają się sprawy o podział majątku wspólnego

po

ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, wartość przedmiotu zaskarżenia

z reguły nie przekracza wartości udziału skarżącego w majątku wspólnym nawet

wówczas, gdy skarżący zaskarża postanowienie sądu co do istoty sprawy

„w całości”. W takich sprawach dla określenia tej wartości decydujące znaczenie

ma wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego

którego środek zaskarżenia dotyczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60). Wskazując wartość

przedmiotu zaskarżenia należy uwzględniać wartość poszczególnych rzeczy i praw,

których objęcie lub nieobjęcie rozstrzygnięciem sądu albo sposób ich podziału

skarżący kwestionuje, a także wartość roszczeń dochodzonych w tej sprawie,

będących przedmiotem zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11). Ostatecznie

o wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzyga treść zarzutów zgłoszonych

w środku odwoławczym, odnoszących się do poszczególnych składników

majątkowych bądź roszczeń, nie zaś samodzielnie zakres zaskarżenia tym

środkiem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2003 r., III CZ

147/02, niepubl.)

Uczestnik, wnosząc skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego

w B., wskazał, że orzeczenie to zaskarża w całości, nie oznaczało to jednak, że

wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną stanowi wartość wierzytelności

wchodzącej w skład majątku wspólnego bądź też wartość wszystkich jego

składników.

Sąd drugiej instancji trafnie ustalił, że wartość ta odpowiada wartości

zasądzonej spłaty i równa jest wartości udziału skarżącego w tym majątku,

jednakże nie przesądzał o tym zakres zaskarżenia skargą kasacyjną, lecz zarzuty,

które zostały w niej podniesione. W skardze uczestnik nie kwestionował już

przynależności

do

majątku

wspólnego

wierzytelności

z

tytułu

nakładów

poczynionych na nieruchomość osoby trzeciej, którą to wierzytelność Sąd uznał za

część tego majątku, nie podważał także jego składu w pozostałym zakresie.

Spór co do tego, czy wierzytelność ta wchodzi do majątku wspólnego, zakończył

się na etapie postępowania apelacyjnego, bezpodstawnie zatem skarżący jako

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

wskazał

w

skardze

kwotę

218.607

zł

odpowiadająca wartości tych nakładów, błędnie także w zażaleniu wskazał kwotę

223.357 zł mającą odpowiadać wartości wszystkich składników majątku objętego

podziałem. W skardze uczestnik podniósł jedynie zarzuty dotyczące sposobu

rozłożenia zasądzonej od niego spłaty na raty, zaniechania wezwania do udziału

w sprawie jego siostry, której praw miał dotyczyć wynik postępowania oraz

prawidłowości opinii biegłego dotyczącej wysokości tych nakładów. Ostatecznie

zatem interes majątkowy skarżącego, który wyznaczał wartość przedmiotu

zaskarżenia, wyrażał się w zasądzonej od niego spłacie w wysokości 113.303,50 zł.

W konsekwencji, ponieważ wartość ta była niższa niż minimalna wartość

przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c., wynosząca sto pięćdziesiąt tysięcy złotych,

skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy zażalenie oddalił na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

db