Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 34/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal in marital property division where appeal value is below statutory threshold.

Numero d'incarto IV CZ 34/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision in a marital property division case. The appellant argued that the appeal value was incorrectly calculated at 129,286 zł instead of the full 361,433 zł, claiming this error prevented the appeal from being admissible under the law. The court ruled that while parties must state an appeal value, the court retains the authority to verify and correct it based on the case file, meaning the lower court's calculation of the appeal value was legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: The court may verify the appeal value stated by the party and disregard it if it is incorrect, as the court determines the value of the subject matter in property division cases.

Parole chiave

Generato dall'IA
marital property division appeal value threshold civil procedure code admissibility of appeal court verification power joint property assets Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 2 k.p.c.
skargę kasacyjną powinien wskazać w niej, zgodnie z art. 398 4 § 2 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
19 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.), został zmodyfikowany przez art.
Art. 394 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3941 k.p.c.).
Art. 519 § 2 k.p.c.
wartość zaskarżenia kasacyjnego na 129 286 zł, zgodnie zaś z art. 5191 §2 k.p.c.
art. 5191 §2 k.p.c
wartość zaskarżenia kasacyjnego na 129 286 zł, zgodnie zaś z art. 5191 §2 k.p.c.
art. 19 § 2 k.p.c
i art. 19 § 2 k.p.c.), a w apelacji - wartości przedmiotu zaskarżenia (art.
art. 13 § 2 k.p.c
19 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.), został zmodyfikowany przez art.
art. 619 §1 k.p.c
567 §3 i art. 619 §1 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
w związku z art. 3941 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 20/01
Najwyższego: z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, nie publ., z dnia 21 listopada
I CZ 152/01
2001 r., I CZ 152/01, LEX nr 54322, i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC
III CZ 98/02
Supreme Court dismissed appeal as value of disputed property was under 50,000 PLN threshold. Appeal rejected due to low value of specific co-ownership right. Constitutional complaint upheld as no right to appeal exists below threshold.
II CZ 25/02
5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, LEX nr 54494, oraz z dnia 21 stycznia 2003 r.,
III CZ 153/02
Cassation dismissed because claim value under 50,000 PLN; only challenging division principle allows higher value.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 34/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku E. C.

przy uczestnictwie K. C.

o podział majątku dorobkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 maja 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 28 lutego 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania na postanowienie tego Sądu z dnia

29 listopada 2005 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że uczestnik postępowania określił

wartość zaskarżenia kasacyjnego na 129 286 zł, zgodnie zaś z art. 5191 §2 k.p.c.

w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej

między małżonkami skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 lutego 2006 r. uczestnik zarzucił

Sądowi Okręgowemu „wadliwe przyjęcie omyłkowo podanej wartości przedmiotu

zaskarżenia”. Podniósł, że Sąd Okręgowy przeoczył, iż postanowienie z dnia

29 listopada 2005 r. zostało zaskarżone w całości, przy takim zaś zakresie

zaskarżenia wartość zaskarżenia pokrywa się z wartością przedmiotu sprawy, tj.

odpowiada kwocie 361 433 zł., a nie podanej sumie 129 286 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W tzw. sprawach działowych obowiązek podania we wniosku o wszczęcie

postępowania wartości przedmiotu sprawy (art. 511 w związku z art. 187 § 1 pkt 1

i art. 19 § 2 k.p.c.), a w apelacji - wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2

w związku z art. 19 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.), został zmodyfikowany przez art. 684,

567 §3 i art. 619 §1 k.p.c. Zgodnie z tymi przepisami, ustalenie wartości dzielonego

majątku należy do sądu. Sąd meriti powinien więc zawsze tę wartość ustalić,

działając z urzędu. Nigdy nie jest wiążące dla niego w tym względzie stanowisko

współwłaścicieli (współuprawnionych).

Podobnie przedstawia się określenie wartości przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego. Uczestnik postępowania o podział majątku wspólnego wnosząc

skargę kasacyjną powinien wskazać w niej, zgodnie z art. 398 4 § 2 k.p.c. w związku

z art. 13 § 2 k.p.c., wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazana wartość przedmiotu

zaskarżenia nie jest jednak wiążąca dla sądu drugiej instancji, ani dla Sądu

Najwyższego. Mogą one poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy

z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (postanowienie Sądu

Najwyższego: z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, nie publ., z dnia 21 listopada

2001 r., I CZ 152/01, LEX nr 54322, i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC

2004, nr 1, poz. 11). Praktyczne znaczenie możliwości tej weryfikacji ujawnia się

w szczególności w przypadkach oczywiście nieprawidłowego wskazania wartości

przedmiotu zaskarżenia w zamiarze zapewnienia sobie dostępu do postępowania

kasacyjnego.

W tzw. sprawach działowych wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość

konkretnego interesu, np. rzeczy lub praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem

skarżący kwestionuje (por. powoływane już postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02). Z reguły wartość ta nie przekracza –

nawet gdy orzeczenie zakwestionowano w całości – wartości udziału skarżącego

uczestnika. Tylko wyjątkowo jest inaczej, na przykład wtedy, gdy uczestnik

podważa zasadę podziału (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, LEX nr 54494, oraz z dnia 21 stycznia 2003 r.,

III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60).

W toku postępowania wszczętego przez wnioskodawczynię spór ogniskował

się wokół tego, czy nieruchomość zabudowana domem mieszkalnym, określone

ruchomości stanowiące wyposażenie mieszkania oraz samochód osobowy

wchodzą w skład majątku wspólnego, czy też stanowią składniki majątku

należącego wyłącznie do uczestnika. Sądy obu instancji zaliczyły te przedmioty do

majątku wspólnego. Sąd drugiej instancji za podstawę swego rozstrzygnięcia

przyjął: wartość majątku dzielonego w wysokości 361 433 zł (nieruchomość

zabudowana domem mieszkalnym – 316 736 zł + samochód – 23 000 zł + inne

ruchomości – 21 080 zł), wartość majątku wspólnego - po skorygowaniu kwoty

nakładów z majątku uczestnika na majątek wspólny z 35 000 zł na 48080 zł: w

wysokości 312 736 zł oraz wartość udziałów każdego z byłych małżonków: po

156 368 zł. Sąd ten podtrzymał rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji

przyznające wnioskodawczyni samochód i część pozostałych rzeczy ruchomych

(określając wartość tych składników na 27 082 zł), a uczestnikowi - nieruchomość i

pozostałe rzeczy ruchome. Jednocześnie zasądził od uczestnika na rzecz

wnioskodawczyni dopłatę w kwocie 129 286 zł, płatnej w pięciu określonych bliżej

ratach.

Z powyższych danych wynika, że przegrana uczestnika w postępowaniu

apelacyjnym polegała na nieuwzględnieniu jego twierdzeń kwestionujących

zaliczenie

do

majątku

wspólnego

nieruchomości

i

wspomnianych

wyżej

ruchomości, co pociągnęło za sobą, wobec przyznania mu składników majątkowych

o wartości wykraczającej poza równowartość jego udziału, zasądzenie od niego na

rzecz wnioskodawczyni dopłaty we wspomnianej już kwocie 129 286 zł (156 368 zł

– 27 082 zł). Kwota podana w skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu

zaskarżenia dobrze więc oddaje wartość przegranej uczestnika przed sądem

odwoławczym, co - wbrew twierdzeniom podnoszonym w zażaleniu - nie pozwala

kwestionować prawidłowości jej określenia.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji (art. 398 14

w związku z art. 3941 k.p.c.).

jc