Supreme Court dismisses appeal for lack of power of attorney covering cassation proceedings specifically.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal because the submitted power of attorney did not explicitly authorize representation in cassation proceedings. The appellant argued that older powers of attorney covered all proceedings and that their residence abroad prevented timely submission, but the court held that cassation initiates a new procedural phase distinct from the original trial. Consequently, the court ruled that the specific statutory requirements for cassation representation were not met, and the one-week deadline for correcting the formal defect was strictly observed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 91 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A power of attorney does not automatically cover cassation proceedings; the specific procedural nature of cassation as a new case requires explicit authorization, and the statutory one-week deadline for correcting formal defects is mandatory and non-extendable.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 30/16 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)SSN Józef FrąckowiakSSN Władysław Pawlak (sprawozdawca) w sprawie z wniosku G. W.przy uczestnictwie D. Z.o wpis w księdze wieczystej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2016 r.,zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w B.z dnia 9 lutego 2016 r., 1. oddala zażalenie;
2. zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem, Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika D. Z. od postanowienia tego Sądu z dnia 28 października 2015 r. oddalającego apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w B., którym utrzymał w mocy wpis Referendarza sądowego w księdze wieczystej.W uzasadnieniu wyjaśnił, że pomimo wezwania, pełnomocnik uczestnika nie dołączył w terminie tygodniowym pełnomocnictwa umocowującego do wniesienia skargi kasacyjnej i reprezentacji uczestnika w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał przepis art. 3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu uczestnik domaga się uchylenia powyższego postanowienia.Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 91 k.p.c., przez nie uwzględnienie, iż pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 1997 r. oraz z dnia 2 sierpnia 2007 r. nie obejmują z mocy samego prawa umocowania do łączących się ze sprawą czynności procesowych, w tym zastępstwa przed Sądem Najwyższym; art. 130 § 1¹ k.p.c., przez pominięcie faktu, iż uczestnik mieszka w Australii, a przez to dołączenie żądanego pełnomocnictwa do reprezentacji przed Sądem Najwyższym w terminie tygodniowym nie było możliwe.W odpowiedzi na zażalenie wnioskodawczyni G.
W. wniosła o jego oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Oba pełnomocnictwa, zarówno z dnia 3 stycznia 1997 r., jak i z dnia 2 sierpnia 2007 r. nie obejmowały umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i reprezentacji uczestnika w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Według treści pierwszego z tych dokumentów, radca prawny R. M. został upoważniony do zarządu i administrowania majątkiem uczestnika, w tym do reprezentowania interesów w stosunku do osób fizycznych i prawnych dotyczących współwłasności nieruchomości nabytej w drodze spadku po ojcu R.
Z. (k. 226). Z kolei pełnomocnictwo z dnia 2 sierpnia 2007 r., w którym jako podstawę powołano art. 96 k.p.c., art. 87 k.p.c. i art. 32 k.p.a., zawierało umocowanie do prowadzenia sprawy przed Sądem Rejonowym w B. w przedmiocie wniosku o wpis prawa własności tej nieruchomości na podstawie dziedziczenia, przed wszystkimi instancjami, aż do jej prawomocnego zakończenia (k. 227).Stosownie do art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do: wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając powództwa wzajemnego, skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem, jak też wniesieniem interwencji głównej przeciwko mocodawcy; wszelkich czynności dotyczących zabezpieczenia i egzekucji; udzielenia dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu; zawarcia ugody, zrzeczenia się roszczenia albo uznania powództwa, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie; odbioru kosztów procesu od strony przeciwnej.W uchwale składu 7 sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008/11/122), Sąd Najwyższy dokonał wykładni pojęcia „sprawy” w rozumieniu art. 91 pkt 1 k.p.c. wskazując, że skoro celem postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest wyłącznie kontrola legalności orzeczenia, a nie zaś rozpoznanie sprawy, w której zostało ono wydane, to wniesienie skargi w znaczeniu techniczno-procesowym wszczyna nową sprawę (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2015 r., I CZ 5/15 nie publ.).
W konsekwencji, pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z mocy samego prawa umocowania do wniesienie skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. W związku z tym, Przewodniczący składu Sądu drugiej instancji prawidłowo wezwał radcę prawnego, składającego imieniem uczestnika skargę kasacyjną, o dołączenie pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Nadmienić trzeba, że w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 2 sierpnia 2007 r. jest mowa o czynnościach przed wszystkimi instancjami, aż do prawomocnego zakończenia sprawy.
Tymczasem postępowanie kasacyjne jest wszczynane po uprawomocnieniu się orzeczenia (art. 398¹ § 1 k.p.c., art. 519¹ § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) i nie jest ono kolejną instancją. Nadto w pełnomocnictwie tym powołano się na przepis art. 87 k.p.c., a nie na art. 87¹ § 1 k.p.c., który normuje zasady dotyczące reprezentacji przed Sądem Najwyższym.Przewodniczący składu Sądu drugiej instancji prawidłowo również określił termin tygodniowy do uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej. Wykluczone jest stosowanie terminu z art. 130 § 1¹ k.p.c., skoro art. 3986 § 1 k.p.c. jest przepisem szczególnym, regulującym wzywanie do uzupełnienia usuwalnych braków formalnych skargi kasacyjnej, do samodzielnego wniesienia której strona nie mająca zdolności postulacyjnej nie jest uprawniona (art. 87¹ k.p.c.).
Powołany przepis art. 130 § 1¹ k.p.c. zakłada złożenie pisma procesowego przez stronę zamieszkałą lub mającą siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r., II CZ 158/12, nie publ.). Zawarty w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2016 r. wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku prawnego, gdyż termin określony w art. 3986 § 1 k.p.c. jest terminem ustawowym, który nie podlega przedłużeniu (w przeciwieństwie do terminu sądowego – art. 166 k.p.c.), natomiast może zostać przywrócony na ogólnych zasadach.Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 394¹ § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 397 § 2 k.p.c. i art. 520 § 3 k.p.c. k.p.c. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej (§ 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, j. t.
Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm. w zw. z § 21 i 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz. U. poz. 1800). db kc