Supreme Court dismisses appeal on costs, ruling financial hardship does not justify departing from general cost rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding the allocation of litigation costs, upholding the appellate court's decision to award full costs to the losing party. The plaintiff argued that Article 102 of the Code of Civil Procedure should apply due to their financial situation, but the court found no grounds for an exception. The court determined that financial hardship alone is insufficient to override the general principle that the losing party bears the costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 102 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: The Supreme Court held that financial hardship of the losing party does not constitute a 'particularly justified case' allowing the court to exempt them from costs, as such exceptions require a clear violation of the principle of justice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 29/11
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa J. P.
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu
i Sądowi Okręgowemu
o zapłatę kwoty 100. 000 złotych zadośćuczynienia i odszkodowania,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 lipca 2011 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 7 grudnia 2010 r.,
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 300 zł
(trzysta)
tytułem
zwrotu
kosztów
postępowania
zażaleniowego;
3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na
rzecz adwokat G. U. kwotę 300 zł (trzysta) powiększoną o
stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu
zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda
(punkt I) i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 zł tytułem
kosztów postępowania apelacyjnego (punkt II) - opierając swoje orzeczenie w tym
zakresie na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Postanowienie o kosztach postępowania zostało zaskarżone przez powoda,
który wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Skarżący zarzucił
naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione. Art. 102 k.p.c., stanowi, że w wypadkach
szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część
kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami, odwołując się do zasady słuszności,
przy orzekaniu o kosztach procesu. Przepis ten pozwala Sądowi, po dokonaniu
oceny całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, na odstąpienie od ogólnej
reguły, tj. odpowiedzialności za wynik procesu i nieobciążanie strony przegrywającej
kosztami
postępowania,
nie
definiując
pojęcia
„wypadków
szczególnie
uzasadnionych". W świetle stanowiska judykatury nie ulega jednak wątpliwości, że
sytuacja majątkowa strony nie stanowi wystarczającej przesłanki, która może
uzasadniać zastosowanie w sprawie art. 102 k.p.c
W judykaturze przyjęto również, że zmiana orzeczenia o kosztach przez sąd
odwoławczy powinna mieć charakter wyjątkowy i dotyczyć sytuacji oczywistego
naruszenia wskazań do zastosowania art. 102 k.p.c. (np. postanowienie SN z dnia
3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07 i postanowienie SN z dnia 1 października 2010 r., I CZ
142/10, niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Sąd
Apelacyjny zasadnie ocenił bowiem, że brak było podstaw od odstąpienia od
ogólnych reguł orzekania o kosztach postępowania, z uwagi na okoliczności
powołane przez powoda. Przepis art. 102 k.p.c. powinien być bowiem stosowany
wówczas, gdy w okolicznościach danej sprawy obciążenie strony przegrywającej
kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby rażąco niezgodne z zasadami
słuszności (por. postanowienie SN z dnia z dnia 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10,
niepubl.).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Sąd Najwyższy zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa
kwotę
300 złotych
tytułem
zwrotu
kosztów
postępowania zażaleniowego oraz przyznał adw. G. U. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego kwotę 300 złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stosownie do treści §
12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa
kosztów
pomocy
prawnej
udzielonej
przez
ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).
radcę
prawnego