Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 29/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs, ruling financial hardship does not justify departing from general cost rules.

Numero d'incarto IV CZ 29/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding the allocation of litigation costs, upholding the appellate court's decision to award full costs to the losing party. The plaintiff argued that Article 102 of the Code of Civil Procedure should apply due to their financial situation, but the court found no grounds for an exception. The court determined that financial hardship alone is insufficient to override the general principle that the losing party bears the costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 102 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: The Supreme Court held that financial hardship of the losing party does not constitute a 'particularly justified case' allowing the court to exempt them from costs, as such exceptions require a clear violation of the principle of justice.

Parole chiave

Generato dall'IA
litigation costs allocation financial hardship exception principle of justice appeal costs unpaid legal aid

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 102 k.p.c.
naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw.
Art. 394 § 1 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,
§ 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez ustanowionego z urzędu
art. 102 k.p.c
naruszenie art. 102 k.p.c.
art. 102 k.p
naruszenie art. 102 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07
postanowienie SN z dnia 1 października 2010 r., I CZ 142/10
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 29/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. P.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu

i Sądowi Okręgowemu

o zapłatę kwoty 100. 000 złotych zadośćuczynienia i odszkodowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 grudnia 2010 r.,

1. oddala zażalenie;

2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 300 zł

(trzysta)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego;

3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na

rzecz adwokat G. U. kwotę 300 zł (trzysta) powiększoną o

stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu

zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

(punkt I) i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 zł tytułem

kosztów postępowania apelacyjnego (punkt II) - opierając swoje orzeczenie w tym

zakresie na treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c.

Postanowienie o kosztach postępowania zostało zaskarżone przez powoda,

który wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Skarżący zarzucił

naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. Art. 102 k.p.c., stanowi, że w wypadkach

szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część

kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami, odwołując się do zasady słuszności,

przy orzekaniu o kosztach procesu. Przepis ten pozwala Sądowi, po dokonaniu

oceny całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, na odstąpienie od ogólnej

reguły, tj. odpowiedzialności za wynik procesu i nieobciążanie strony przegrywającej

kosztami

postępowania,

nie

definiując

pojęcia

„wypadków

szczególnie

uzasadnionych". W świetle stanowiska judykatury nie ulega jednak wątpliwości, że

sytuacja majątkowa strony nie stanowi wystarczającej przesłanki, która może

uzasadniać zastosowanie w sprawie art. 102 k.p.c

W judykaturze przyjęto również, że zmiana orzeczenia o kosztach przez sąd

odwoławczy powinna mieć charakter wyjątkowy i dotyczyć sytuacji oczywistego

naruszenia wskazań do zastosowania art. 102 k.p.c. (np. postanowienie SN z dnia

3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07 i postanowienie SN z dnia 1 października 2010 r., I CZ

142/10, niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Sąd

Apelacyjny zasadnie ocenił bowiem, że brak było podstaw od odstąpienia od

ogólnych reguł orzekania o kosztach postępowania, z uwagi na okoliczności

powołane przez powoda. Przepis art. 102 k.p.c. powinien być bowiem stosowany

wówczas, gdy w okolicznościach danej sprawy obciążenie strony przegrywającej

kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby rażąco niezgodne z zasadami

słuszności (por. postanowienie SN z dnia z dnia 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10,

niepubl.).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa

kwotę

300 złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania zażaleniowego oraz przyznał adw. G. U. od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 300 złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stosownie do treści §

12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

radcę

prawnego