Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 29/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses late appeal as inadmissible due to immediate effect of procedural law and lack of appeal right.

Numero d'incarto IV CZ 29/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal, ruling it inadmissible because the civil procedure code no longer permits appeals from second-instance rulings. The debtor's lawyer filed a late appeal after being incorrectly informed that the ruling could be appealed via cassation, but the law had already eliminated this remedy. The court held that procedural laws operate immediately unless explicitly stated otherwise, making the late appeal invalid regardless of the error in notification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3935 k.p.c.; Art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.: Appeals from second-instance rulings are inadmissible due to the immediate effect of procedural law and the statutory elimination of cassation remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
immediate effect of law inadmissible appeal second instance ruling procedural law cassation elimination

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3935 k.p.c.
zaskarżonym postanowieniem – na podstawie art. 3935
Art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
z art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
orzeczenia (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Art. 39814 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 3935 k.p.c
zaskarżonym postanowieniem – na podstawie art. 3935
art. 1151 § 2 k.p.c
tytułu wykonawczego – art. 1151 § 2 k.p.c.).
art. 7674 § 2 k.p.c
Przepis art. 7674 § 2 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
orzeczenia (art. 3986 § 2 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CSK 74/05
IV CSK 74/05 niepubl.). Tego stanowiska nie podważają odstępstwa od zasady
III CZP 49/00
Supreme Court allows denial of cassation review for judgments issued before the new Civil Procedure Code took effect.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 29/06

POSTANOWIENIE

Dnia 6 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSA Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku "M." Spółki z o.o. w B.

przy uczestnictwie J.W.

o świadczenie pieniężne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 kwietnia 2006 r.,

zażalenia dłużnika

na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 10 stycznia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w O. zaskarżonym postanowieniem – na podstawie art. 3935

k.p.c. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 172, poz. 1804) –

odrzucił kasację dłużnika jako spóźnioną.

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że wymieniony Sąd postanowieniem

z dnia 23 września 2005 r., wydanym w sprawie egzekucyjnej wszczętej przed

dniem 5 lutego 2005 r., oddalił zażalenie dłużnika na postanowienie Sądu

Rejonowego w K. z dnia 12 kwietnia 2005 r. o udzieleniu przybicia nieruchomości.

Dłużnik

odpis tego postanowienia – z pouczeniem Sądu, że podlega ono

zaskarżeniu skargą kasacyjną – otrzymał dnia 6 października 2005 r. Pełnomocnik

dłużnika, będący radcą prawnym, wniósł kasację dnia 29 listopada 2005 r.

Badając dopuszczalność tej kasacji, Sąd Okręgowy uznał, że od

postanowienia z dnia 23 września 2005 r. przysługuje – wbrew udzielonemu

dłużnikowi pouczeniu – kasacja, a nie skarga kasacyjna. Wprawdzie pełnomocnik

dłużnika wniósł kasacje, jednakże podlega ona, z powodu niedochowania

miesięcznego terminu do jej wniesienia, odrzuceniu jako spóźniona.

W zażaleniu pełnomocnik dłużnika wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia. Dłużnik nie może bowiem – jego zdaniem – ponosić konsekwencji

wadliwego pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego, dokonana ustawą z dnia

2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804, dalej: ustawa z dnia 2 lipca 2004 r.) oraz

ustawą z dnia 22 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, dalej: ustawa z dnia

22 grudnia 2005 r.) spowodowała – w zakresie systemu środków zaskarżenia

w postępowaniu egzekucyjnym – praktyczne wyeliminowanie z tego postępowania

kasacji i skargi kasacyjnej (jedyny wyjątek dotyczy wykonalności zagranicznego

tytułu wykonawczego – art. 1151 § 2 k.p.c.). Przepis art. 7674 § 2 k.p.c. w brzmieniu

nadanym mu ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. stanowił bowiem, że na postanowienie

sądu drugiej instancji wydanie po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie przysługuje.

Na skutek nowelizacji tego przepisu, dokonanej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.,

pojęcie „kasacja” zostało zastąpione nazwą „ skarga kasacyjna”.

Współcześnie w prawie procesowym cywilnym obowiązuje – czego nikt nie

kwestionuje ani w piśmiennictwie, ani w judykaturze – zasada bezzwłocznego

działania prawa procesowego. Jeżeli ustawodawca zamierza od tej ustawy

odstąpić, to uchwala przepisy ściśle wyznaczające granice tego odstępstwa

(por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia

2001 r., III CZP 49/00).

W świetle powyższego – ze względu na zasadę bezzwłocznego działania

prawa procesowego – należało przyjąć, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia

25 września 2005 r. roku nie podlega zaskarżeniu ani kasacją, ani skargą

kasacyjną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 r.,

IV CSK 74/05 niepubl.). Tego stanowiska nie podważają odstępstwa od zasady

bezzwłocznego działania prawa procesowego przewidziane w art. 7 ustawy z dnia

2 lipca 2004 r. i w art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. Pierwszy z przytoczonych

przepisów nie reguluje bowiem zaskarżania orzeczeń sądu drugiej instancji do

Sądu Najwyższego, a drugi – zakres odstępstwa od zasady bezpośredniego

działania prawa procesowego ograniczył do sytuacji, która nie dotyczy orzeczeń

sądu drugiej instancji wdanych po dniu 6 lutego 2005 r.

Zaskarżone postanowienie – mimo motywów, które nie zyskały aprobaty –

ostatecznie odpowiada jednak prawu. Wniesiony od postanowienia Sądu

Okręgowego środek zaskarżenia podlega bowiem odrzuceniu jako niedopuszczalny

także w sytuacji, w której ustawa nie przewiduje wniesienia go od danego

orzeczenia (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db