Supreme Court dismisses late appeal as inadmissible due to immediate effect of procedural law and lack of appeal right.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal, ruling it inadmissible because the civil procedure code no longer permits appeals from second-instance rulings. The debtor's lawyer filed a late appeal after being incorrectly informed that the ruling could be appealed via cassation, but the law had already eliminated this remedy. The court held that procedural laws operate immediately unless explicitly stated otherwise, making the late appeal invalid regardless of the error in notification.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3935 k.p.c.; Art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.: Appeals from second-instance rulings are inadmissible due to the immediate effect of procedural law and the statutory elimination of cassation remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 29/06
POSTANOWIENIE
Dnia 6 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Antoni Górski (przewodniczący)
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
SSA Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z wniosku "M." Spółki z o.o. w B.
przy uczestnictwie J.W.
o świadczenie pieniężne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 kwietnia 2006 r.,
zażalenia dłużnika
na postanowienie Sądu Okręgowego w O.
z dnia 10 stycznia 2006 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w O. zaskarżonym postanowieniem – na podstawie art. 3935
k.p.c. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 172, poz. 1804) –
odrzucił kasację dłużnika jako spóźnioną.
Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że wymieniony Sąd postanowieniem
z dnia 23 września 2005 r., wydanym w sprawie egzekucyjnej wszczętej przed
dniem 5 lutego 2005 r., oddalił zażalenie dłużnika na postanowienie Sądu
Rejonowego w K. z dnia 12 kwietnia 2005 r. o udzieleniu przybicia nieruchomości.
Dłużnik
odpis tego postanowienia – z pouczeniem Sądu, że podlega ono
zaskarżeniu skargą kasacyjną – otrzymał dnia 6 października 2005 r. Pełnomocnik
dłużnika, będący radcą prawnym, wniósł kasację dnia 29 listopada 2005 r.
Badając dopuszczalność tej kasacji, Sąd Okręgowy uznał, że od
postanowienia z dnia 23 września 2005 r. przysługuje – wbrew udzielonemu
dłużnikowi pouczeniu – kasacja, a nie skarga kasacyjna. Wprawdzie pełnomocnik
dłużnika wniósł kasacje, jednakże podlega ona, z powodu niedochowania
miesięcznego terminu do jej wniesienia, odrzuceniu jako spóźniona.
W zażaleniu pełnomocnik dłużnika wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia. Dłużnik nie może bowiem – jego zdaniem – ponosić konsekwencji
wadliwego pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego, dokonana ustawą z dnia
2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804, dalej: ustawa z dnia 2 lipca 2004 r.) oraz
ustawą z dnia 22 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego
oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, dalej: ustawa z dnia
22 grudnia 2005 r.) spowodowała – w zakresie systemu środków zaskarżenia
w postępowaniu egzekucyjnym – praktyczne wyeliminowanie z tego postępowania
kasacji i skargi kasacyjnej (jedyny wyjątek dotyczy wykonalności zagranicznego
tytułu wykonawczego – art. 1151 § 2 k.p.c.). Przepis art. 7674 § 2 k.p.c. w brzmieniu
nadanym mu ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. stanowił bowiem, że na postanowienie
sądu drugiej instancji wydanie po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie przysługuje.
Na skutek nowelizacji tego przepisu, dokonanej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.,
pojęcie „kasacja” zostało zastąpione nazwą „ skarga kasacyjna”.
Współcześnie w prawie procesowym cywilnym obowiązuje – czego nikt nie
kwestionuje ani w piśmiennictwie, ani w judykaturze – zasada bezzwłocznego
działania prawa procesowego. Jeżeli ustawodawca zamierza od tej ustawy
odstąpić, to uchwala przepisy ściśle wyznaczające granice tego odstępstwa
(por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia
2001 r., III CZP 49/00).
W świetle powyższego – ze względu na zasadę bezzwłocznego działania
prawa procesowego – należało przyjąć, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia
25 września 2005 r. roku nie podlega zaskarżeniu ani kasacją, ani skargą
kasacyjną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 r.,
IV CSK 74/05 niepubl.). Tego stanowiska nie podważają odstępstwa od zasady
bezzwłocznego działania prawa procesowego przewidziane w art. 7 ustawy z dnia
2 lipca 2004 r. i w art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. Pierwszy z przytoczonych
przepisów nie reguluje bowiem zaskarżania orzeczeń sądu drugiej instancji do
Sądu Najwyższego, a drugi – zakres odstępstwa od zasady bezpośredniego
działania prawa procesowego ograniczył do sytuacji, która nie dotyczy orzeczeń
sądu drugiej instancji wdanych po dniu 6 lutego 2005 r.
Zaskarżone postanowienie – mimo motywów, które nie zyskały aprobaty –
ostatecznie odpowiada jednak prawu. Wniesiony od postanowienia Sądu
Okręgowego środek zaskarżenia podlega bowiem odrzuceniu jako niedopuszczalny
także w sytuacji, w której ustawa nie przewiduje wniesienia go od danego
orzeczenia (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
db