Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 27/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of proof of insolvency to waive court fees.

Numero d'incarto IV CZ 27/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's refusal to grant a waiver of court fees for filing a cassation complaint. The appellant, a limited liability company, submitted only historical financial statements from 2009-2011 without evidence of its financial situation in 2012-2013. The court ruled that the statutory requirement to prove a permanent inability to pay necessitates current, comprehensive documentation of assets and income, which the appellant failed to provide.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 103 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 380 k.p.c.: A legal entity seeking a waiver of court fees must prove a permanent inability to pay by submitting current financial documents; mere historical losses or general assertions are insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
waiver of court fees legal entity insolvency permanent inability to pay cassation complaint costs financial documentation requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 103 ust. 1 u.k.s.c.
380 k.p.c., postanowienia bezzasadnie - zdaniem skarżącej – odmawiającego zwolnienia od opłat związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Art. 380 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Wobec tego, że skarżąca nie podniosła innych zarzutów dotyczących postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy zażalenie oddalił, na podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 39814 k.p.c.
z art. 39814 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono stosownie do art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 zw.
art. 380 k.p.c
art. 379 pkt 4 k.p.c
mając na względzie odpowiednie zastosowanie art. 379 pkt 4 k.p.c.”, uzasadniany tym, że postanowienie odmawiające zwolnienia od opłat od skargi kasacyjnej wydał sędzia, który brał udział w wydaniu zaskarżonego wyroku odwoławczego.Rozpoznanie, stosownie do art.
art. 39814 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 27/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marian Kocon‎SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa E. S.‎przeciwko E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2015 r.,‎zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I ACa 690/13, I. oddala zażalenie; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. oddalił wniosek pozwanej E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zwolnienie od opłat sądowych w postępowaniu z wniesionej przez nią skargi kasacyjnej, a następnie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. odrzucił tę skargę z powodu nieuiszczenia należnej opłaty.W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi pozwana wniosła o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., postanowienia bezzasadnie - zdaniem skarżącej – odmawiającego zwolnienia od opłat związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

O kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2014, poz. 1025 ze zm., dalej „u.ks.c.”) sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. W orzecznictwie jednolicie rozumie się tę przesłankę jako obowiązek wykazania trwałej niemożności uzyskania środków na uiszczenie kosztów sądowych. Nie jest zatem wystarczające złożenie oświadczenia dotyczącego sytuacji majątkowej, lecz ubiegająca się o zwolnienie osoba prawna powinna przedstawić dowody, przede wszystkim dokumenty, które dostatecznie obrazują jej sytuację majątkową i finansową, dochody i wydatki, aktualny stan majątku.

Wbrew odmiennemu przekonaniu skarżącej, nie jest obowiązkiem sądu wskazywanie, jakie dokumenty należy złożyć, a pogląd wyrażony w powołanym w zażaleniu orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 1976 r., I CZ 96/76 nie utrzymuje się w obecnym stanie prawnym, kształtującym w sposób zasadniczo odmienny, niż poprzednio, zakres obowiązków stron procesu cywilnego, zwłaszcza reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników. We wniosku o zwolnienie od opłat w postępowaniu kasacyjnym skarżąca ograniczyła się do twierdzenia, że spółka od początku istnienia przynosi straty, podejmowała jedynie działania inwestycyjne, nie osiągając żadnego dochodu oraz powołała się na dokumenty - rachunek zysków i strat za lata 2009-2011 oraz bilans za rok 2010 r.

Skarżąca oparła wniosek na takich samych twierdzeniach i dokumentach, jakie stanowiły podstawę wniosku o zwolnienie od opłat od apelacji, który to wniosek został oddalony postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd szczegółowo wyjaśnił, dlaczego złożone dokumenty nie są wystarczające i jakiego rodzaju dowody mogłyby przekonać o istnieniu podstaw do zwolnienia pozwanej od kosztów sądowych.Pozwana nie skorzystała ze wskazówek wynikających z poprzedniego orzeczenia Sądu, i składając kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów nie przedstawiła żadnych dalszych dowodów mających przekonać o niemożności poniesienia kosztów sądowych, tym razem - postępowania kasacyjnego (opłata od kasacji wynosiła kwotę 6 405 zł).

Sąd Apelacyjny trafnie stwierdził, że pozwana nie złożyła dokumentów obrazujących stan majątkowy spółki w latach 2012 i 2013, ani żadnych innych dowodów, które mogłyby świadczyć, iż „wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie”. Trafnie też zauważył Sąd, że skarżąca nie składała wniosku o upadłość i prowadzi nieprzerwanie działalność, co musi się wiązać z ponoszeniem określonych kosztów, a tym samym - dysponowaniem środkami umożliwiającymi ich pokrycie, których źródeł nie ujawniła.Stwierdzeniom, które stanowiły podstawę negatywnej oceny wniosku pozwanej o zwolnienie od kosztów sądowych skarżąca przeciwstawiła ogólne wywody, niestanowiące miarodajnej podstawy do ustalenia jej sytuacji majątkowej na poziomie uzasadniającym uwzględnienie wniosku na podstawie art. 103 u.k.s.c.

W zażaleniu wcześniejsza argumentacja została „wzbogacona” jedynie o całkowicie chybiony zarzut „nieważności postanowienia z dnia 12 czerwca 2014 r. mając na względzie odpowiednie zastosowanie art. 379 pkt 4 k.p.c.”, uzasadniany tym, że postanowienie odmawiające zwolnienia od opłat od skargi kasacyjnej wydał sędzia, który brał udział w wydaniu zaskarżonego wyroku odwoławczego.Rozpoznanie, stosownie do art. 380 k.p.c., postanowienia z dnia 12 czerwca 2014 r., nie daje podstaw do oceny, by orzeczenie to zapadło z naruszeniem art. 103 u.k.s.c.

Wobec tego, że skarżąca nie podniosła innych zarzutów dotyczących postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy zażalenie oddalił, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 zw. z art. 3941 § 3, 39821 i 391 § 1 k.p.c.