Supreme Court dismisses appeal rejecting civil appeal complaint lacking specific request for annulment or change under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's order rejecting a civil appeal complaint. The appellant argued that the statutory provision allowing automatic dismissal of incomplete appeals violated the Constitution, citing a prior ruling by the Constitutional Tribunal. The court rejected this claim, noting that the Constitutional Tribunal's decision applied only to the old version of the law and did not invalidate the current statutory framework.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: The court must apply current statutory provisions regarding the structural requirements of a civil appeal complaint, even if a Constitutional Tribunal ruling previously found unconstitutionality in the repealed version of the same regulation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 26/11
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z wniosku M. L.
przy uczestnictwie R. R.
o wpis,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 lipca 2011 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 30 kwietnia 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy
odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy M. L. od postanowienia tego Sądu z dnia
15 grudnia 2009 r. stwierdzając, że nie zawiera ona wniosku o uchylenie lub
uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia i
zmiany, a zatem nie spełnia wymagania konstrukcyjnego skargi kasacyjnej
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., co, zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c.
prowadzi do jej odrzucenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy
zarzucił, że przepis art. 3986 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie
skargi kasacyjnej bez wezwania do usunięcia jej braków formalnych, jest sprzeczny
z Konstytucją, co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2008 r.
SK 40/07, który wprawdzie dotyczy art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 19 marca 2009 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, jednak rozważania prawne
Trybunału zawarte w uzasadnieniu tego wyroku mają pełne zastosowanie
i odnoszą się także do całej regulacji art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 k.p.c.,
w tym do braku wniosku o zmianę bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
W
oparciu o powyższe
zarzuty
wnosił o uchylenie
zaskarżonego
postanowienia i o rozważenie złożenia do Trybunału Konstytucyjnego pytania
prawnego w przedmiocie zgodności art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
z art. 45 ust.1 w zw. z art. 31 ust.3 i art. 2 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna wnioskodawcy nie spełnia
wymagania konstrukcyjnego przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c., a to,
zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c., prowadzi do jej odrzucenia wprost, bez wzywania do
usunięcia tego braku.
Wskazane
przepisy
nie
zostały
zakwestionowane
przez
Trybunał
Konstytucyjny i nadal obowiązują, a zatem sądy obowiązane są do ich stosowania.
Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3
i art. 2 Konstytucji tylko przepisu art. 3986 § 2 i 3 w zw. z art. 3944 § 1 pkt 3,
w dawnym brzmieniu, w zakresie, w jakim przepis ten przewidywał odrzucenie –
bez wezwania do usunięcia braków – skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań
określonych w dawnym art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (wyrok TK z dnia 1 lipca 2008 r. SK
40/07, OTK-A- 2008/6/101).
Twierdzenie skarżącego, że argumenty podniesione w powyższym wyroku
Trybunału Konstytucyjnego (skarżący nie wskazał jakie to argumenty) odnoszą się
także do całej regulacji art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 k.p.c., nie zostało
w żaden sposób uzasadnione, poza tym jest prawnie bez znaczenia, bowiem
niewątpliwie nie oznacza, że z tego względu powyższe przepisy nie powinny być
stosowane przez sądy. Wykładnia per analogiam jest w takim przypadku
oczywiście niedopuszczalna.
Sąd Najwyższy nie widzi też podstaw do zwrócenia się do Trybunału
Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji z pytaniem prawnym dotyczącym
zgodności z Konstytucją omawianych przepisów. Wbrew bowiem twierdzeniom
skarżącego, argumenty zawarte w wyroku Trybunału z dnia 1 lipca 2008 r. SK
40/07 nie mogą być zastosowane wprost do regulacji przewidzianej w art. 398 6 § 2
w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. ze względu na inny cel i funkcje wymagania skargi
kasacyjnej przewidzianego w obecnym art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz w dawnym art.
3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Potwierdził to ustawodawca nie zmieniając, po wydaniu wyroku
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2008 r., pozostałych przepisów art. 3984
§ 1 k.p.c., mimo nowelizacji dawnego przepisu art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. dokonanej
ustawą z dnia 19 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 593).
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.