Supreme Court dismisses appeal for retrial as applicant failed to prove standing or legal right violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's appeal for a retrial, ruling that the lower court correctly denied the request. The applicant argued for a retrial based on alleged procedural violations but failed to demonstrate standing as a party with a legal interest in the specific boundary dispute. The court held that the applicant, who was not a co-owner or holder of rights dependent on the land's dimensions, could not claim a violation of material law rights regarding a property not subject to the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 524 § 2 zd. 1 k.p.c.; Art. 510 § 1 k.p.c.: A person seeking a retrial must prove they were deprived of the ability to act and clearly identify the violation of a material legal right, as standing in boundary proceedings is limited to those whose rights are directly affected by the outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 26/10
POSTANOWIENIE
Dnia 13 maja 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
ze skargi J. Ś.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem
Sądu Okręgowego w R.
z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt IV Ca (…),
w sprawie z wniosku M. G. i S. G.
przy uczestnictwie J. Ś. i J. W.
o rozgraniczenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2010 r.,
zażalenia J. Ś.
na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt IV Ca
(…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 Sąd Okręgowy w R.
odrzucił skargę J. Ś. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku M. G. i S. G. z
udziałem J. Ś. i J. W. o rozgraniczenie zakończonej prawomocnym postanowieniem
Sądu Okręgowego w R. z dnia 25 czerwca 2007 r.
Sąd Okręgowy stwierdził, że wnoszący skargę nie wykazał interesu prawnego
uprawniającego go do wniesienia skarg oraz że zaskarżone orzeczenie narusza jego
konkretne prawa podmiotowe, a także, iż został pozbawiony możliwości działania.
Wskazał, że postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący nie dotyczyło
działki, której jest on właścicielem, a ponadto skarżący wiedział o toczącym się
postępowaniu, odbierał bowiem korespondencję kierowaną w toku postępowania do
uczestniczki J. Ś., jego żony.
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd art. 410 § 1 i art. 524 § 2
k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 524 § 2 zd. 1 k.p.c. zainteresowany, który nie był uczestnikiem
postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty
sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego
prawa. Z uregulowania tego wynika, że osoba wnosząca skargę, która nie brała udziału
w
postępowaniu,
obowiązana
jest
–
niezależnie
od uzasadnienia
przymiotu
zainteresowanego – wykazać, że została pozbawiona możności działania oraz wyraźnie
określić na czym polegało naruszenie jej prawa (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia
11 września 1991 r., III CZP 79/91, OSNCP 1992, nr 5, poz. 69).
W uchwale z 20 maja 1966 r., III CZP 23/66 (OSNCP 1966, nr 11, poz. 185) Sąd
Najwyższy wyjaśnił, że przymiot zainteresowanego w postępowaniu rozgraniczeniowym
przed sądem przysługuje temu, kogo przepisy o postępowaniu nieprocesowym określają
jako zainteresowanego, a zatem w myśl art. 510 § 1 k.p.c. temu, czyich praw dotyczy
wynik postępowania. Interpretacja ta została zaakceptowana i rozwinięta w uchwale z
dnia 13 kwietnia 1988 r., III CZP 23/88 (OSNCP 1989, nr 9, poz. 137), w której Sąd
Najwyższy
stwierdził,
że
do
zainteresowanych
w
sprawie
o
rozgraniczenie
nieruchomości poza właścicielami lub współwłaścicielami, wieczystymi użytkownikami i
posiadaczami samoistnymi, jeżeli domniemanie przemawia za tym, że posiadanie jest
zgodne ze stanem prawnym (art. 341 k.c.), należą także osoby, którym przysługują inne
prawa rzeczowe do korzystania z gruntu, których realizacja zależna jest od jego
rozmiaru. Pogląd ten Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela.
Biorąc pod uwagę powyższe wywody stwierdzić należy, że skarżący powołując
się na swoje prawa wynikające z własności działki o numerze […], której jednak nie
dotyczyło postępowanie, którego wznowienia się domaga nie wykazał, że jest osobą
zainteresowaną w rozumieniu art. 524 § 2 zd. 1 k.p.c. W tej sytuacji bezprzedmiotowe
stało się rozważanie problemu pozbawienia go możności działania.
Osoba wnosząca skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem powinna również w sposób niebudzący wątpliwości wskazać na czym
polegało naruszenie jej prawa. Przez prawo w rozumieniu art. 524 § 2 k.p.c. należy
rozumieć prawo materialne, a nie uprawnienia o charakterze proceduralnym. Wnoszący
skargę o wznowienie postępowania zobowiązany jest zatem wprost wskazać i
uzasadnić naruszenie przepisów prawa materialnego (zob. uchwała SN z 18 grudnia
1974 r., III CZP 88/74, OSNCP 1976, nr 1, poz. 4; postanowienie SN z 8 stycznia 2002, I
CKN 450/00, niepubl.). W skardze o wznowienie postępowania brak w tym zakresie
stanowiska skarżącego. Również z tego powodu wniesiona przez skarżącego skarga
podlegała odrzuceniu. Zwalnia to Sąd Najwyższy z obowiązku rozważania problemu
kognicji sądu w zakresie, o którym mowa w art. 410 § 1 zd. 1 k.p.c.
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.