Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 26/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees, ruling lawyers must pay without summons.

Numero d'incarto IV CZ 26/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of the appeal due to non-payment of a fixed court fee. The appellant argued that the law allows a seven-day grace period to pay such fees, but the court held that professional lawyers are expected to pay immediately without summons. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to fulfill the statutory obligation to pay the required fee.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 149 ust. 1 uksc: Professional legal representatives must pay court fees for appeals without prior summons, and failure to do so results in the automatic rejection of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fees legal representative appeal rejection summons requirement civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
do rozpoznania, zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c.,
Art. 149 ust. 1 uksc
zgodnie z jej art. 149 ust.
Art. 100 ust. 2 uksc
zwolnienie od kosztów powinien był więc, zgodnie z art. 100 ust. 2 uksc uiścić
Art. 14 uksc
opłatę stałą (art. 14 uksc), a to pod rygorem odrzucenia apelacji (art.
Art. 130 § 2 k.p.c.
14 uksc), a to pod rygorem odrzucenia apelacji (art. 130 2 § 3
Art. 171 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Również poprzednio obowiązujący w tym zakresie przepis art. 171 ustawy
art. 1302 § 3 k.p.c
do rozpoznania, zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c.,
art. 1302 § 2 k.p.c
który w stosunku do art. 1302 § 2 k.p.c.
art. 1302 k.p.c
Przepis art. 1302 k.p.c. w sposób wyraźny i zamierzony przez ustawodawcę
art. 3941 § 3 k.p.c
O oddaleniu zażalenia orzeczono na podstawie art. 393 14 w zw. z art. 3941

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 26/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa E. T.

przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Ogólnego "E." Spółce z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 lutego 2007 r.,

oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił

wniesioną przez

adwokata apelację powoda E. T. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19

czerwca 2006 r. z powodu nieuiszczenia należnej opłaty stałej w kwocie 30 zł.

W jego uzasadnieniu wskazał, że do opłacenia wniesionej apelacji, zarówno

z uwagi na datę wydania zaskarżonego wyroku jak i datę jej złożenia mają

zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. dalej - uksc), bowiem

zgodnie z jej art. 149 ust. 1 dotychczasowe przepisy stosuje się tylko do

zakończenia postępowania w danej instancji. Powód, który uzyskał całkowite

zwolnienie od kosztów powinien był więc, zgodnie z art. 100 ust. 2 uksc uiścić

opłatę stałą (art. 14 uksc), a to pod rygorem odrzucenia apelacji (art. 130 2 § 3

k.p.c.).

W zażaleniu, powód wnosząc o uchylenie postanowienia i przyjęcie apelacji

do rozpoznania, zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c.,

który w stosunku do art. 1302 § 2 k.p.c. wprowadza jedynie wyjątek co do formy

rozpatrzenia pisma procesowego, co nie zmienia zasady, że brak w zakresie

nieopłacenia pisma może być uzupełniony w terminie 7 dni. Podnosił, że odmienna

wykładnia, przyjęta przez Sąd Apelacyjny zamykała by drogę do zaskarżenia

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Przepis art. 1302 k.p.c. w sposób wyraźny i zamierzony przez ustawodawcę

różnicuje skutki nieopłacenia, wniesionych przez adwokata i radcę prawnego pism

procesowych podlegających opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej

od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Pisma takie, bez wzywania

do uiszczenia opłaty, podlegają zwrotowi (§ 1) z wyłączeniem jednak środków

odwoławczych i środków zaskarżenia, które, także bez uprzedniego wzywania do

opłacenia, sąd odrzuca (§ 3).

Również poprzednio obowiązujący w tym zakresie przepis art. 171 ustawy

z dnia 13 czerwca 1967 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst. jedn.

Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm.) zawierał przyjęte obecnie zróżnicowanie

sankcji za nieuiszczenie opłaty.

Wprowadzenie go do obowiązującego aktualnie art. 1302 k.p.c., niewątpliwie

w celu usprawnienia i przyspieszenia postępowania, oparte było na słusznym

założeniu, że wykonujący zastępstwo procesowe profesjonalny pełnomocnik

powinien i może podołać wymogowi opłacenia środka zaskarżenia i środka

odwoławczego bez

wzywania przez sąd, skoro wiadomy mu jest zarówno

obowiązek uiszczenia opłat jak i znana ich wysokość.

W tym stanie rzeczy niemożność zaskarżenia przez powoda wyroku Sądu

Okręgowego nie wynika, jak podnosi się w zażaleniu, z błędnego rozumienie przez

Sąd Apelacyjny treści i znaczenia przepisu art. 1302 § 3 k.p.c., lecz

z niedopełnienia przez skarżącego wynikających z niego wymogów.

O oddaleniu zażalenia orzeczono na podstawie art. 393 14 w zw. z art. 3941

§ 3

k.p.c.,

odstępując

od

obciążania

zażaleniowego na podstawie art. 102 k.p.c.

db

powoda

kosztami

postępowania