Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 25/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on new evidence, allowing fee award to state-appointed counsel.

Numero d'incarto IV CZ 25/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially dismissed the appellant's appeal against the appellate court's refusal to reopen proceedings. The appellant argued that new evidence existed, but the court found the appellant had possessed the documents during the original trial, merely failing to submit them. Consequently, the appeal regarding the rejection of the motion to reopen was rejected, while the fee awarded to the state-appointed lawyer was allowed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 370 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal against the rejection of a motion to reopen proceedings is inadmissible if the appellant failed to present new evidence during the original trial, and a separate appeal regarding costs awarded to state-appointed counsel is inadmissible as it does not concern the main dispute.

Parole chiave

Generato dall'IA
motion to reopen proceedings state appointed counsel new evidence admissibility inadmissible appeal costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 370 k.p.c.
podstawie art. 370 k.p.c. w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 39814 k.p.c.
oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
art. 410 k.p.c
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 410 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
z art. 403 § 2 k.p.c., sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią materiału
art. 3941 § 3 k.p.c
oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.
art. 370 k.p.c
podstawie art. 370 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 25/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Jan Górowski

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego

z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa D. W.

przeciwko G.(...) Bank Spółce Akcyjnej w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2010 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

1. odrzuca

zażalenie

w

części

dotyczącej

przyznania

wynagrodzenia

pełnomocnikowi z urzędu (pkt II zaskarżonego postanowienia),

2. w pozostałej części zażalenie oddala,

3. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz adwokat K. M.-D.

kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset), dodatkowo ze stawką podatku VAT

tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. odrzucił skargę D. W.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 10 marca 2009

r. i przyznał jego pełnomocnikowi z urzędu kwotę 500 zł tytułem kosztów udzielonej

skarżącemu pomocy prawnej.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 410 k.p.c. w

zw. z art. 403 § 2 k.p.c., sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią materiału

dowodowego oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W zażalenie bezzasadnie zarzucono, że ocena dopuszczalności skargi

o wznowienie postępowania nie obejmuje oceny, czy powołana przez skarżącego

podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje i sąd powinien ograniczyć się do jej strony

formalnej i ocenić wyłącznie, czy skarżący powołał ustawową podstawę wznowienia. W

nowszym orzecznictwie przeważa trafny pogląd, że skarga o wznowienie postępowania

podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została

sformułowana w sposób nie odpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane

w niej okoliczności wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie

podstawę wznowienia, ale w rzeczywistości podstaw ta nie występuje. Sąd Apelacyjny

stwierdził, że podstawą skargi o wznowienie postępowania było ujawnienie nowych

dowodów (art. 403 § 2 k.p.c.), czego skarżący w zażaleniu nie kwestionuje, podobnie jak

stwierdzenia, że dowody z dokumentów, które skarżący powołał podstawę wznowienia

noszą daty poprzedzające wydanie wyroku. Sąd Apelacyjny stwierdził również, że

powód dysponował tymi dowodami w toku postępowania, a jedynie jego pełnomocnik

nie przedłożył ich sądowi. W zażaleniu skarżący nie wskazał okoliczności i argumentów,

które podważałyby zasadność tych ustaleń poza ogólnym stwierdzeniem, że skarżący

odbywał karę pozbawienia wolności, przez co wszelka korespondencja dociera do niego

z opóźnieniem, co nie pozwala przyjąć, że dowody powołane jako podstawa wznowienia

nie były i nie mogły być przez niego powołane w toku postępowania, którego dotyczy

skarga o wznowienie.

Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie kwestionujące odrzucenie skargi

o wznowienie postępowania było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało

oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.

W pozostałym zakresie zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu na

podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. dopuszcza bowiem zażalenie do Sądu Najwyższego od

postanowień sądu drugiej instancji rozstrzygających jedynie co do kosztów procesu,

które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Stosownie do art.

98 § 1 k.p.c. pojęcie kosztów procesu odnosi się do kosztów celowego dochodzenia

praw i celowej obrony należnych przeciwnikowi. Nie należą do nich koszty zastępstwa

prawnego z urzędu, zasądzane na rzecz pełnomocnika z urzędu od Skarbu Państwa.