Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 25/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial when new evidence existed at the time of the initial retrial request.

Numero d'incarto IV CZ 25/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal for retrial because the new document relied upon was already in the appellant's possession when the initial retrial request was filed. The appellant argued that the lower courts ignored the context of their actions and failed to apply a specific housing law, but the court found that the necessity to present this evidence existed prior to the appeal stage. Consequently, the court ruled that the procedural requirement to submit new facts and evidence at the time of the retrial request was not met, leading to the rejection of the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.: A party may supplement a retrial request with new facts and evidence only if the necessity to present them arose solely during the appeal proceedings, not if they were already available at the time of the initial request.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request new evidence appeal proceedings procedural deadline housing law possessory right costs of legal aid

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 3 k.p.c.
zażaleniowego toczącego się przed Sądem Najwyższym m.in. art. 394 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
wobec czego zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 398 14 k.p.c.
Art. 403 § 2 k.p.c.
co odpowiada treści art. 403 § 2 k.p.c., jednak nie podała argumentów, które
§ 15 in conjunction with § 6 point 7, § 12 point 2 and § 2 point 3 of the Minister of Justice Regulation of 28 September 2002 on fees for legal counsel activities and costs of legal aid provided by the State Treasury
art. 410 § 1 k.p.c
Skargę tę Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
co odpowiada treści art. 403 § 2 k.p.c., jednak nie podała argumentów, które
art. 394 § 3 k.p.c
zażaleniowego toczącego się przed Sądem Najwyższym m.in. art. 394 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 25/09

POSTANOWIENIE

Dnia 2 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

ze skargi powódki o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 29 maja 2008 r.,

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko G. Spółdzielni Mieszkaniowej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 kwietnia 2009 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 stycznia 2009 r.,

oddala zażalenie i przyznaje adw. B. Z. od Skarbu Państwa

(Sądu Apelacyjnego) kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł

podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem

kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu

zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 14 lutego 2008 r. oddalił powództwo J. K.

skierowane przeciwko G. Spółdzielni Mieszkaniowej o zapłatę odszkodowania za

szkodę wyrządzoną nieprzekształceniem przysługującego powódce lokatorskiego

spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w prawo własnościowe. Sąd

Apelacyjny wyrokiem z 29 maja 2008 r. oddalił apelację powódki od tego wyroku,

przychylając się do oceny, że powódka nie wykazała, iż spełniła warunki do

przekształcenia przysługującego jej prawa do lokalu w prawo własnościowe, a

pozwana bezpodstawnie odmówiła jej takiego przekształcenia, w konsekwencji nie

wykazała więc na czym polegało zawinione działanie lub zaniechanie pozwanej, z

którym wiązała roszczenie odszkodowawcze, związku przyczynowego między tymi

dwiema przesłankami, ani poniesionej szkody.

W dniu 19 listopada 2008 r. powódka złożyła osobiście sporządzoną skargę

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 29

maja 2008 r. Powołała się w niej na późniejsze wykrycie nowych okoliczności

faktycznych,

których

nie

mogła

przedstawić

w

trakcie

postępowania.

W uzasadnieniu tak sformułowanej podstawy wznowienia wskazała, że jej zdaniem

obydwa Sądy ignorowały rzeczywisty kontekst jej działania, a ponadto Sąd

I instancji bezpodstawnie nie zastosował w sprawie korzystnej dla powódki ustawy

z dnia 16 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych,

obowiązującej od 31 lipca 2007 r.

Skargę tę Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił

postanowieniem z dnia 13 stycznia 2009 r., wyjaśniając, że tylko pozornie została

ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Wprawdzie bowiem powódka

powołała się na wystąpienie w sprawie nowych okoliczności faktycznych,

co odpowiada treści art. 403 § 2 k.p.c., jednak nie podała argumentów, które

wypełniłyby treścią tak sprecyzowaną podstawę wznowienia, bowiem nie wymieniła

okoliczności faktycznych i dowodów, które istniały w poprzednim postępowaniu

i z których nie mogła wówczas skorzystać. Za taką okoliczność Sąd nie uznał

subiektywnego odczucia skarżącej, że Sądy obydwu instancji ignorowały

rzeczywisty kontekst jej działania. Sąd Apelacyjny zaznaczył dalej, że druga

z podstaw wznowienia postępowania, powołanych przez powódkę w skardze –

nie uwzględnienie w trakcie orzekania przed Sądem I instancji korzystnych dla niej

regulacji ustawy z dnia 16 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych - nie należy do katalogu ustawowych podstaw wznowienia

postępowania.

Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem i wniosła o jego

zmianę przez wydanie orzeczenia o wznowieniu postępowania, ewentualnie

o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie według norm przepisanych kosztów

udzielonej powódce z urzędu pomocy prawnej.

Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, podniosła, że skarga była

sporządzona przez nią bez fachowej pomocy, dlatego nie zawierała odpowiedniego

uzasadnienia podstawy wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c. Ten brak uzupełniła na

etapie postępowania zażaleniowego przez złożenie dokumentu, którego nie mogła

powołać w toku postępowania rozpoznawczego, gdyż otrzymała go od pozwanej

dopiero po wydaniu wyroku przez Sąd II instancji, w listopadzie 2008 r. Dokument

ten wykazuje, zdaniem skarżącej, jej twierdzenie, że wniosła cały wymagany wkład

i zasadnie żądała przekształcenia prawa do lokalu na własnościowe

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawowym

dopuszczalność

zagadnieniem,

uzupełnienia

przez

które

wymaga

skarżącą

rozstrzygnięcia,

dopiero

w

jest

postępowaniu

zażaleniowym merytorycznej treści podstawy wznowieniowej powołanej w skardze

i dołączenia dokumentu wskazanego jako nowy dowód uzasadniający tę podstawę.

Artykuł 3941 § 3 k.p.c. nakazuje odpowiednie stosowanie do postępowania

zażaleniowego toczącego się przed Sądem Najwyższym m.in. art. 394 § 3 k.p.c.

Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że zażalenie powinno zawierać

(poza innymi elementami) zwięzłe uzasadnienie ze wskazaniem w razie potrzeby

nowych faktów i dowodów. Sformułowanie "w razie potrzeby" nie oznacza

dowolności i swobody decyzji strony w tym względzie, lecz odwołuje się

do przebiegu postępowania w którym zażalenie zostało złożone. Skarżący może

skorzystać z możliwości powołania nowych faktów i dowodów tylko wówczas,

gdy konieczność przedstawienia bądź udowodnienia faktu powstała dopiero na

etapie postępowania toczącego się na skutek zażalenia, a nie wtedy, gdy potrzeba

taka istniała już wcześniej, jednak strona zaniechała powołania wniosków

dowodowych bądź powołała dowody, które okazały się nieprzydatne (tak Sąd

Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2001 r., IV CZ 64/01, OSNC

2002/3/36).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca powołuje się na dokument, którym

dysponowała w momencie formułowania i wnoszenia skargi o wznowienie

postępowania. Nie było zatem żadnych przeszkód, aby skarga zawierała należyte

uzasadnienie podstawy, na której została oparta i by dokument wspierający ją

został przedłożony wraz ze skargą. Powódka miała zapewnioną pomoc prawną,

świadczoną z urzędu. To zaś, że zdecydowała się na samodzielne działanie

zamiast skorzystać z porady pełnomocnika, nie może uzasadniać łagodzenia

wobec niej rygorów procesowych.

Uzupełnienie skargi w postępowaniu zażaleniowym poprzez wypełnienie

treścią podanej podstawy i przedłożenie dowodu nie było w tej sytuacji skuteczne,

wobec czego zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.

Na marginesie już tylko zauważyć należy, że treść przedłożonego pisma

odpowiada innym rozliczeniom dostarczonym przez strony w toku postępowania,

gdyby więc nawet dopuścić możliwość uzupełnienia skargi w zastosowany przez

skarżącą sposób, nie ma podstaw do prognozowania, że zmieniłoby to sposób

rozstrzygnięcia sporu. Rozstrzygnięcie było bowiem oparte na analizie innych

dowodów niosących te same treści merytoryczne.

Orzeczenie o kosztach należnych pełnomocnikowi powódki za pomoc

świadczona z urzędu opiera się na podstawie § 15 w zw. z § 6 pkt 7, § 12 ust. 2 pkt

2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.,

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

jz

radcę

prawnego