Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 23/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs, ruling poverty is not a valid ground for exemption from litigation expenses.

Numero d'incarto IV CZ 23/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the municipality's appeal regarding litigation costs in a property ownership dispute. The lower court had exempted the claimant from costs due to her difficult financial situation, despite the claim being substantively successful. The court held that financial hardship alone cannot justify deviating from the general rule requiring the losing party to pay costs, as such exemptions require exceptional circumstances beyond mere poverty.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.; art. 102 k.p.c.; art. 108 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: Financial hardship of the losing party is not a sufficient ground for exemption from litigation costs; exceptions require exceptional circumstances beyond mere economic difficulty.

Parole chiave

Generato dall'IA
litigation costs exemption from costs financial hardship exceptional circumstances property ownership dispute civil procedure code loss of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
Zarzucając naruszenie art. 98 § 1 i § 2, art.
art. 99 k.p.c.
na podstawie art. 98 § 1 i § 3 w zw. z art. 99 i art. 13 § 2 k.p.c. dotyczy to kosztów
art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. żądała
art. 102 k.p.c.
przy zastosowaniu art. 102 k.p.c. mając na uwadze trudną sytuację materialną
art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Przeciwko takiemu poglądowi przemawia też treść art. 108
art. 398 § 14 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.
art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 398 21 k.p.c. oraz art. 397 § 2
art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art.
art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 398 21 k.p.c. oraz art. 397 § 2
art. 102 k.p.c
przy zastosowaniu art. 102 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 23/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSA Jan Futro (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku G. B.

z udziałem S. B., B. K. oraz Gminy B.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 kwietnia 2010 r.,

zażalenia Gminy B.

na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 stycznia 2010 r.,

sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w B. zmienił

postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 15 października 2009 r. i oddalił wniosek

uczestniczki G. B. o stwierdzenie zasiedzenia a orzekając o kosztach postępowania

odstąpił od obciążania wnioskodawczyni kosztami postępowania za obie instancje.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono

przy zastosowaniu art. 102 k.p.c. mając na uwadze trudną sytuację materialną

wnioskodawczyni.

Na postanowienie, w części dotyczącej kosztów postępowania apelacyjnego

przed Sądem Okręgowym zażalenie wniosła uczestniczka Gmina B.

Zarzucając naruszenie art. 98 § 1 i § 2, art. 102 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. żądała

jego zmiany i zasądzenia od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki kwoty 2 225 zł

tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kwotę 225 zł tytułem zastępstwa

procesowego.

Wniosła również o zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki

kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniosła, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły żadne

szczególne okoliczności pozwalające na odstąpienie od obciążania wnioskodawczyni

kosztami postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zgodzić się z żalącą, iż na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 §

1 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym wywołanym wniesieniem apelacji, w którym

interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski

zostały oddalone, obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez innego uczestnika a

na podstawie art. 98 § 1 i § 3 w zw. z art. 99 i art. 13 § 2 k.p.c. dotyczy to kosztów

niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, w tym wynagrodzenia

radcy prawnego reprezentującego tego uczestnika.

Bez wątpienia też, gdy interesy uczestników są sprzeczne, zastosowanie może

znaleźć również norma art. 102 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., zgodnie z którą w wypadkach

szczególnie uzasadnionych sąd może zobowiązać uczestnika, którego wnioski zostały

oddalone do zwrotu tylko części kosztów albo nie obciążać go w ogóle kosztami.

Zastosowanie jej może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych. Jak zresztą

wprost wynika z treści powołanego przepisu w wypadkach „szczególnie uzasadnionych”

sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w

ogóle kosztami. Zastosowanie tego przepisu wymaga w każdym przypadku ustalenia (i

wskazania w uzasadnieniu), że istnieje taka szczególna (wyjątkowa) podstawa

uzasadniająca odstąpienie od reguły określonej w art. 98 § 1 k.p.c. Nie może zatem taką

wyłączną podstawą być trudna sytuacja majątkowa strony zobowiązanej do zwrotu

kosztów stronie przeciwnej. Przeciwko takiemu poglądowi przemawia też treść art. 108

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr

167, poz.1398), zgodnie z którym zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony

od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi.

W sprawie niniejszej spór dotyczył wnioskodawczyni, która – uwzględniając jej

poprzedników prawnych - od około 70 lat jest w posiadaniu nieruchomości będącej

przedmiotem wniosku.

Stroną przeciwna jest gmina będąca z mocy prawa wspólnotą jej mieszkańców.

Wniosek nie był oczywiście bezzasadny, o czym świadczy fakt, że Sąd I instancji

go uwzględnił.

Sądy obu instancji uznały też, że w tej sytuacji, dodatkowo uwzględniając

sytuację majątkową wnioskodawczyni, nie powinna ona być obciążona kosztami

niniejszego postępowania w zakresie wyższym niż już je poniosła.

Z poglądem tym należy się zgodzić.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 398 21 k.p.c. oraz art. 397 § 2

k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.