Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 22/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request as new medical evidence was accessible and not truly undisclosed.

Numero d'incarto IV CZ 22/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's order rejecting a retrial request. The plaintiff argued that new medical diagnoses regarding cancer and discopathy were unavailable during the original proceedings due to reliance on other doctors. The court held that the plaintiff had the objective opportunity to consult specialists and verify diagnoses throughout the lengthy litigation, meaning the evidence was not genuinely inaccessible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 403 § 2 k.p.c.; art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial is not permitted based on new circumstances if the party had the objective possibility to present them in the previous proceedings, and failure to do so stems from negligence or delay rather than lack of access.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request new evidence accessibility of evidence negligence in litigation medical diagnosis appellate court civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 403 § 2 k.p.c.
Podstawą wznowienia przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c. jest późniejsze –
art. 410 § 1 k.p.c.
403 § 2 i art. 410 § 1 k.p.c.
art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.
art. 394 § 3 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c
403 § 2 i art. 410 § 1 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
nie odniósł się Sąd Apelacyjny naruszając tym samym art. 361 w zw. z art. 328 § 2
art. 403 § 2 k.p.c
Podstawą wznowienia przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., III CZP 134/04
III CZP 134/04
2005 r., III CZP 134/04, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 22/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

ze skargi J. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. Ł.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 czerwca 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powoda J. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 4 lutego 2010 r., na podstawie art. 403 § 2 i art. 410 § 1 k.p.c.

W uzasadnieniu wskazał, że powołane przez powoda w skardze wyniki

badań i diagnoza dr P. G. nie mają cechy niedostępności w poprzednim

postępowaniu. Sąd zwrócił uwagę na ponad pięcioletni czas trwania postępowania i

możliwość skorzystania przez powoda z pomocy wszelkich specjalistów w

dziedzinie medycyny w celu wykazania związku przyczynowego między wypadkiem

z dnia 27 listopada 2004 r. a schorzeniami kręgosłupa. Wskazał, że badania

kręgosłupa powoda były wykonywane przed wydaniem prawomocnego wyroku i

zostały uwzględnione przez powołanych w sprawie biegłych. Dodał, że powód nie

wykazał

związku

między

przedłożoną

dokumentacją

z

poradni

zdrowia

psychicznego a podstawą wznowienia.

W zażaleniu powód podniósł, że nie mógł wcześniej uzyskać wiedzy

o nowych okolicznościach związanych z jego chorobą, gdyż leczył się u innych

lekarzy, niż dr P. G. Nie mógł każdorazowo weryfikować diagnoz lekarskich z uwagi

na zaufanie do służby zdrowia i konieczność

ponoszenia większych kosztów

leczenia. Podkreślił, że jako podstawę wznowienia postępowania wskazał to, że

opinie biegłych powołanych w zakończonym prawomocnie postępowaniu dotyczyły

dyskopatii, a aktualne badania wykluczyły, by powód kiedykolwiek cierpiał na tą

chorobę. Dodał też, że w skardze o wznowienie informował o diagnozowaniu go w

kierunku nowotworu złośliwego, który może mieć związek z wypadkiem, do czego

nie odniósł się Sąd Apelacyjny naruszając tym samym art. 361 w zw. z art. 328 § 2

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił i wyjaśnił,

dlaczego okoliczności powołane w skardze o wznowienie postępowania nie mogą

być uznane za nowe i istotne. Sąd Najwyższy ocenę tę podziela.

Podstawą wznowienia przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c. jest późniejsze –

po uprawomocnieniu się wyroku lub postanowienia orzekającego co do istoty

sprawy - wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim

postępowaniu.

Niemożność

skorzystania

w

poprzednim

postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie

zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu,

a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny

potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, niepubl.). Przyjmuje się,

że okoliczności faktyczne

i dowody powinny być

nie

tylko

nieujawnione

w postępowaniu prawomocnie zakończonym, ale i nieujawnialne, czyli niedostępne

dla strony skarżącej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 4 marca

2005 r., III CZP 134/04, niepubl.).

Powód

w

toku

miał obiektywną możliwość

trwającego

kilka

przeprowadzenia

lat

postępowania

konsultacji

u

sądowego

innego

lekarza

i zweryfikowania postawionej wcześniej diagnozy. Z przytoczonych w skardze

twierdzeń nie wynika, kiedy doszło do pogorszenia jego stanu zdrowia,

skutkującego m.in. zmianą lekarza prowadzącego. Wreszcie powód nie wskazał

nawet, na czym miał polegać związek między wypadkiem z dnia 27 listopada

2004 r. a nowotworem złośliwym, lecz ograniczył się do zasygnalizowania jego

prawdopodobieństwa.

Powyższe świadczy o tym, że nie zachodzi wskazana przez skarżącego

podstawa wznowienia przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. Do przyjęcia,

że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, nie wystarcza samo

sformułowanie przez skarżącego zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo

określonym podstawom wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi wynika,

iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Prawidłowo zatem Sąd Apelacyjny uznał,

że skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie i ją odrzucił

(art. 410 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

jz