Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 19/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request due to late discovery of expert errors.

Numero d'incarto IV CZ 19/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of a retrial request. The appellant argued that new evidence of expert errors, obtained through correspondence with geodetic authorities after the main proceedings ended, constituted valid grounds for retrial under Polish Civil Procedure Code provisions. The court held that the appellant had already discovered these errors in 2014, meaning the statutory deadline for filing a retrial request had expired before the new evidence was formally obtained.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on new circumstances or evidence is inadmissible if the applicant was already aware of the existence of those circumstances or evidence before the expiration of the statutory time limit for filing the request.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request new evidence statute of limitations expert errors boundary dispute civil procedure code discovery timing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
Stwierdził, że skarga nie została oparta na ustawowych przesłankach wskazanych w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżąca powołała się bowiem na środki dowodowe powstałe po uprawomocnieniu się postanowienia, którego dotyczy skarga, a te nie mogą stanowić podstawy wznowienia.
Art. 410 § 1 k.p.c.
odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę T.
Art. 407 § 1 k.p.c.
Kontynuowanie przez skarżącą korespondencji w tym samym przedmiocie, z tymi samymi urzędami po powstaniu przesłanek do wznowienia postępowania nie miało wpływu na początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Wniesiona w dniu 7 sierpnia 2015 r.
Art. 398 § 14 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, gdy zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie oraz orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do jego wyniku (art. 39814 w zw.
Art. 394 § 1 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
oraz art. 98 § 1 i 3 w zw.
Art. 98 § 3 k.p.c.
oraz art. 98 § 1 i 3 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 21 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, gdy zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie oraz orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do jego wyniku (art. 39814 w zw.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 19/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Mirosław Bączyk‎SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi uczestniczki postępowania T. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 10 października 2013 r., w sprawie z wniosku K. S.‎przy uczestnictwie […]‎o rozgraniczenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2016 r.,‎zażalenia uczestniczki postępowania T. Ł. na postanowienie Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 6 listopada 2015 r., 1) oddala zażalenie;

2) przyznaje radcy prawnemu U. M. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w B. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu zażaleniowym;

3) zasądza od T. Ł. na rzecz J. K. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

W skardze o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 10 października 2013 r. uczestniczka postępowania T. Ł. powołała się na nowe okoliczności i dowody mające potwierdzać istnienie nieprawidłowości przy wykonywaniu prac geodezyjnych, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podała, w że wyniku prowadzonej przez nią korespondencji z różnymi urzędami uzyskała na początku 2015 r. pismo od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B., z którego wynika że sporządzona w sprawie opinia biegłego J.

Z. była błędna. Nieprawidłowości na etapie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego potwierdził również Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014 r. i Starostwo Powiatowe w S. w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r.Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę T. Ł. o wznowienie postępowania. Stwierdził, że skarga nie została oparta na ustawowych przesłankach wskazanych w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżąca powołała się bowiem na środki dowodowe powstałe po uprawomocnieniu się postanowienia, którego dotyczy skarga, a te nie mogą stanowić podstawy wznowienia.

W zażaleniu T. Ł. zarzuciła naruszenie art. 403 § 2, art. 328 § 2 w zw. z art. 361 k.p.c. Podniosła, że z dołączonych do skargi o wznowienie pism z urzędów, z którymi korespondowała już po zakończeniu postępowania o rozgraniczenie wynika, że nie mogła być w ich posiadaniu już w dacie zakończenia postępowania w tej sprawie, a pisma te, do których nie odniósł się Sąd Okręgowy, doprowadziły do wykrycia nowych okoliczności mogących mieć wpływ na sposób rozgraniczenia. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu ewentualnie o zmianę postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania podlega wstępnemu badaniu przez sąd pod kątem terminowości jej wniesienia, dopuszczalności skargi oraz oparcia skargi na ustawowej podstawie.

Brak spełnienia któregokolwiek z tych wymogów powoduje odrzucenie skargi. Kierując się treścią art. 410 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności ocenił terminowość wniesienia skargi uznając, że została ona wniesiona w terminie określonym w art. 407 k.p.c. liczonym od dnia 7 sierpnia 2015 r., kiedy to skarżąca otrzymała od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. pismo ostateczne wskazujące, w jej ocenie, na nieprawidłowości towarzyszące poszczególnym pracom geodezyjnym. Oceny tej jednak nie można podzielić.

Trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania (art. 407 k.p.c.) opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych (art. 403 § 2 k.p.c.) biegnie od dnia, w którym strona w sposób wiarygodny dowiedziała się o ich istnieniu i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (zob. np. postanowienia SN: z dnia 14 października 1976 r., IV CZ 105/76, OSNC 1977, nr 5-6, poz. 96, z dnia 19 marca 2009 r., III CZ 11/09 niepubl. z dnia 8 czerwca 2010 r., II PZ 13/10 – niepubl.).Skarżąca powoływała się na wykrycie nowych okoliczności faktycznych dotyczących nieprawidłowości w poszczególnych pracach geodezyjnych mających wpływ na przebieg spornej granicy, a poprzez to na treść postanowienia o rozgraniczeniu, o których dowiedziała się z korespondencji prowadzonej z różnymi urzędami, w tym zajmującymi się nadzorem geodezyjnym.

Jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt sporawy przez skarżącą jej zastrzeżenia do wykonanych prac geodezyjnych dotyczyły prac wykonanych w różnym czasie, poczynając od 2009 r. przez geodetów A. P., M. P., R. F. i J. Z. w związku z ustaleniem przebiegu spornej graniczy. Nie zgadzając się z kolejnymi ustaleniami dotyczącymi przebiegu tej granicy T.Ł. skierowała do różnych organów instytucji i sądów kilkadziesiąt skarg, pism itp. Na skierowane do Głównego Geodety Kraju pisma dotyczące nieprawidłowo wykonanych prac geodezyjnych T.

Ł. otrzymała odpowiedzi w pismach z dnia 14 stycznia 2014 r., 4 lutego 2014 r., 7 marca 2014 r., 8 sierpnia 2014 r., 27 października 2014 r. i 6 listopada 2014 r. Główny Geodeta Kraju potwierdził w nich stwierdzone uprzednio przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nieprawidłowości wykryte w pracach wykonanych przez wcześniej wymienionych geodetów z wyłączeniem J. Z. Kwestie te zostały wyjaśnione w pismach skierowanych do skarżącej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i kartograficznego z dnia: 4 listopada 2015 r., 28 maja 2015 r., 4 lipca 2014 r., 11 kwietnia 2014 r., 2 kwietnia 2014 r., 15 stycznia 2014 r.

Kolejną skargę w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości T. Ł. skierowała do Głównego Geodety Kraju w dniu 10 listopada 2015 r., który w odpowiedzi na nią z dnia 1 marca 2016 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszej korespondencji ze skarżącą odnośnie do stwierdzonych w 2014 r. nieprawidłowości w pracach wykonywanych przez poszczególnych geodetów oraz podtrzymał ocenę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyrażoną w udzielonych skarżącej odpowiedziach o braku wpływu tych błędów na ostateczne ustalenie spornej granicy w sądowym postępowaniu rozgraniczeniowym.

W tym stanie rzeczy T. Ł. niewątpliwie dowiedziała się z wiarygodnych urzędowych źródeł o nieprawidłowościach w pracach geodezyjnych wykonywanych w związku ustaleniem przebiegu spornej granicy już w 2014 r. Jak sama wskazuje w zażaleniu już w piśmie z dnia 7 marca 2014 r. Główny Geodeta Kraju stwierdził, że działania osób występujących jako biegli w zakończonej prawomocnie sprawie o rozgraniczenie są niezgodne z obowiązującymi przepisami i budzą poważne wątpliwości. W kontekście tego pisma – jak podnosi skarżąca w zażaleniu – można z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością stwierdzić, że powołani w sprawie biegli ustalili w sposób nieprawidłowy granice nieruchomości, co po raz kolejny znalazło potwierdzenie w pismach Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 11 kwietnia 2015 r. i z dnia 28 maja 2015 r.

Już zatem w dniu doręczenia pisma z dnia 7 marca 2014 r. skarżąca dowiedziała się o powołanej obecnie w skardze podstawie wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych, istniejących w toku poprzedniego postępowania, z których nie mogła w nim skorzystać, a co więcej – jak przyznaje – już w oparciu o treść tego pisma powzięła przekonanie, że miało to wpływ na sposób rozgraniczenia, gdyż biegli w sposób nieprawidłowy ustalili przebieg spornej granicy. Kontynuowanie przez skarżącą korespondencji w tym samym przedmiocie, z tymi samymi urzędami po powstaniu przesłanek do wznowienia postępowania nie miało wpływu na początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Wniesiona w dniu 7 sierpnia 2015 r. przez T.

Ł. skarga o wznowienie postepowania podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 w zw. z art. 407 § 1 k.p.c. W tym stanie rzeczy, gdy zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie oraz orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do jego wyniku (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). kcdb