Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 161/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal interest in delimitation of non-owned parcels.

Numero d'incarto IV CZ 161/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal regarding the delimitation of specific land parcels, ruling she lacked a legal interest in the portion concerning non-owned land. The lower court correctly determined that establishing boundaries between the applicant's property and neighboring parcels did not affect her own property lines. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible due to the absence of a direct legal interest in the disputed delimitation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 373 k.p.c.; Art. 510 k.p.c.: The legal interest of a non-procedural participant in an appeal must be assessed at the admissibility stage; its absence justifies rejection of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal interest admissibility of appeal delimitation of property non-procedural participant lack of interest property boundaries inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 373 k.p.c.
podstawie art. 373 w związku z 370 i 13 § 2 k.p.c.
Art. 510 k.p.c.
Rejonowego w tej części interesu prawnego w rozumieniu art. 510 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.
Art. 394 § 1 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 510 k.p.c
Rejonowego w tej części interesu prawnego w rozumieniu art. 510 k.p.c.
art. 510 § 1 k.p.c
Rejonowego w tej części interesu prawnego w rozumieniu art. 510 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 79/71
Najwyższego z dnia: 16 grudnia 1971 r., III CZP 79/71; 27 maja 1997 r., I CKN
I CKN 88/96
Supreme Court dismissed cassation for lack of legal interest in challenging a review procedure dismissal.
II CKN 699/98
88/96; 17 grudnia 1998 r., II CKN 699/98; 15 kwietnia 1999, I CKN 1098/97;
I CKN 1098/97
Supreme Court dismissed cassation for procedural errors and lack of standing in inheritance dispute.
III CZ 91/00
Supreme Court allows non-appealing co-owner to file cassation against dismissal of appeal in non-procedural ownership acquisition case.
I CK 329/05
Supreme Court vacates lower court's adverse ruling on adverse possession due to State ownership at the critical time.
III CZ 78/11
Supreme Court allows appeal in inheritance probate when appellant has a legal interest in determining the circle of heirs.
I CKN 57/97
Najwyższego z dnia: 8 kwietnia 1997 r., I CKN 57/97; 13 października 2006 r.,
III CK 371/05
Supreme Court dismisses appeal on standing grounds, ruling a partial judgment does not bind a non-party appellant.
III CZP 2009
Telecom service contract claims are governed by the 3-year limitation period under the Civil Code, not the 2-year period for mandate contracts.
I CZ 19/10
Supreme Court dismisses appeal on cassation complaint due to missing power of attorney for one party before Supreme Court.
III CZ 39/10
Supreme Court dismisses appeal due to lack of legal interest, ruling that financial gain alone does not constitute legal standing.
V CSK 529/11
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding land acquisition by prescription due to lack of obvious merit.
IV CR 1/56
z dnia 3 stycznia 1956 r., IV CR 1/56), a sąd nie jest związany wnioskiem

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 161/12

POSTANOWIENIE

Dnia 14 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Z. R. – J.

przy uczestnictwie Z. N., i innych

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 grudnia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 6 czerwca 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni zaskarżyła apelacją w całości postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 12 stycznia 2012 r., rozgraniczające:

1) działkę nr 260/2, stanowiącą własność wnioskodawczyni, z działką nr

260/1, stanowiącą współwłasność uczestników M. i J. małżonków P. oraz B. S.,

2) działki nr 256 i 260/1, stanowiące współwłasność wymienionych

uczestników, z działką nr 255/1, stanowiącą własność R. W.,

3) działkę nr 259, stanowiącą własność wnioskodawczyni, z działką nr 258/6,

stanowiącą własność uczestnika M. N.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił na

podstawie art. 373 w związku z 370 i 13 § 2 k.p.c. apelację wnioskodawczyni

w części dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości stanowiących działki nr 256

i 260/1 z nieruchomością stanowiącą działkę nr 255/1. W ocenie Sądu

Okręgowego wnioskodawczyni nie miała w zaskarżeniu postanowienia Sądu

Rejonowego w tej części interesu prawnego w rozumieniu art. 510 k.p.c.

Sąd Okręgowy nie podzielił poglądu wnioskodawczyni, że do prawidłowego

rozgraniczenia

nieruchomości

stanowiących

jej

własność

konieczne

jest

uwzględnienie granic działek nr 256 i 260/1 z działką nr 255/1. Ustalenie tej granicy

nie rzutuje bowiem - nawet gdyby było nieprawidłowe - na przebieg granic

nieruchomości stanowiących własność wnioskodawczyni. Rozgraniczenie działki nr

260/2, należącej do wnioskodawczyni, z działką nr 260/1, nie jest zależne od

przebiegu północnej granicy działki nr 260/1 i mogłoby nastąpić w sposób

oczekiwany

przez

wnioskodawczynię,

jeśliby

tylko

to

uzasadniały

wyniki

postępowania. Celem postępowania rozgraniczeniowego nie jest wyznaczenie

granic nieruchomości tak, aby w wyniku tego postępowania nieruchomości uzyskały

określoną powierzchnię lub wymiary. Nie chodzi też w tym postępowaniu

o wyznaczenie wszystkich granic nieruchomości, a tylko tych, które stały się spore

i zostały objęte wnioskiem o rozgraniczenie.

W zażaleniu wnioskodawczyni zarzuciła Sądowi Okręgowemu, że błędnie

przyjął, iż nie ma ona interesu prawnego w rozgraniczeniu działek nr 256 i 260/1

z działką nr 255/1. Jej interes prawny w rozgraniczeniu tych działek wynika stąd,

że działka nr 260/1 powstała na skutek podziału działki nr 260. W związku z tym

konieczne jest prawidłowe rozgraniczenie działki nr 260/1 z wszystkimi sąsiednimi

działkami, także tymi, które nie stanowią własności wnioskodawczyni. Ustalenie

granic działek nr 256 i 260/1 z działką nr 255/1 mogło być nieprawidłowe i jako takie

oddziaływać negatywnie na prawidłowość granicy jej nieruchomości. Podniosła też,

że była uczestnikiem postępowania administracyjnego o rozgraniczenie działki nr

260/2 oraz działek 260/1, 256 i 255/1.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie zarysowała się rozbieżność poglądów co do tego, czy

interes prawny uczestnika postępowania nieprocesowego (uczestnika tego

postępowania w szerokim znaczeniu, czyli obejmującym także wnioskodawcę) we

wniesieniu apelacji (środka zaskarżenia) jest przesłanką dopuszczalności apelacji

(środka zaskarżenia) , czy jej (jego) zasadności.

W niektórych orzeczeniach interes prawny uczestnika postępowania

nieprocesowego we wniesieniu apelacji (środka zaskarżenia) jest uznawany za

przesłankę zasadności apelacji (środka zaskarżenia). W jego braku powinno zatem

– zgodnie z tym stanowiskiem – nastąpić oddalenie apelacji (por. orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia: 16 grudnia 1971 r., III CZP 79/71; 27 maja 1997 r., I CKN

88/96; 17 grudnia 1998 r., II CKN 699/98; 15 kwietnia 1999, I CKN 1098/97;

16 listopada 2000 r., III CZ 91/00; 21 czerwca 2006 r., I CK 329/05; 4 stycznia

2012 r., III CZ 78/11).

Przeważa jednak w orzecznictwie pogląd uznający interes prawny

uczestnika

postępowania

nieprocesowego

we

wniesieniu

apelacji

(środka

zaskarżenia) za – tak jak przyjął Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu przesłankę dopuszczalności apelacji (środka zaskarżenia). Zgodnie z tym

poglądem, istnienie interesu prawnego uczestnika we wniesieniu apelacji powinno

być więc badane już na etapie oceny dopuszczalności apelacji, a stwierdzenie

braku tego interesu - uzasadniać odrzucenie apelacji (por. orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia: 8 kwietnia 1997 r., I CKN 57/97; 13 października 2006 r.,

III CK 371/05 i cytowane w nim wcześniejsze orzecznictwo; 25 czerwca 2009 r.,

III CZP 2009 r.; 19 maja 2010 r., I CZ 19/10; 14 października 2010 r. III CZ 39/10;

7 września 2012 r., V CSK 529/11).

Należy podzielić zapatrywanie Sądu Okręgowego, że rozgraniczenie

nieruchomości stanowiących działki nr 256 i 260/1 oraz nr 255/1 w żaden sposób

nie oddziaływa na przebieg granicy należącej do wnioskodawczyni nieruchomości

stanowiącej działkę nr 260/2. Co do przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami

stanowiącymi działki nr 260/1, nr 256 i nr 255/1 nie było nawet sporu między

właścicielami tych nieruchomości. W konsekwencji za trafną należy uznać ocenę

zawartą

w

zaskarżonym

postanowieniu

o

braku

interesu

prawnego

wnioskodawczyni we wniesieniu apelacji w części dotyczącej rozgraniczenia

nieruchomości stanowiących działki nr 256 i 260/1 z nieruchomością stanowiącą

działkę nr 255/1. Oceny tej nie podważa uznanie wnioskodawczyni za uczestnika

postępowania administracyjnego o rozgraniczenie działki nr 260/2 z działkami nr

260/1, nr 256, nr 256 i nr 255/1 w postanowieniu Burmistrza K. z

dnia 11 stycznia

2008 r. o przekazaniu sprawy o rozgraniczenie sądowi. Przekazanie sprawy o

rozgraniczenie przez organ administracyjny sądowi spełnia funkcję wniosku

wszczynającego postępowanie nieprocesowe (por. orzeczenie Sądu Najwyższego

z dnia 3 stycznia 1956 r., IV CR 1/56), a sąd nie jest związany wnioskiem

wszczynającym postępowanie nieprocesowe co do tego, czy w świetle art. 510 § 1

k.p.c. wynik tego postępowania dotyczy praw określonych osób.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.