Supreme Court quashes lower court ruling on appeal costs due to lack of legal basis and reasoning.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the District Court's order regarding the allocation of appeal costs, finding the decision legally flawed. The District Court dismissed the plaintiff's appeal and exempted them from costs under Article 98 of the Civil Procedure Code, yet failed to cite the specific legal grounds or factual circumstances required by Article 102. Consequently, the Supreme Court ruled that the lower court's reasoning was inconsistent with its conclusion, necessitating the annulment of the contested order.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 98 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A court ruling on appeal costs must be supported by the specific legal provision and factual circumstances justifying the exemption from costs; a decision lacking such reasoning is inconsistent with its conclusion and must be annulled.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 16/11
POSTANOWIENIE
Dnia 20 maja 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Antoni Górski (przewodniczący)
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa S. R.
przeciwko G. Towarzystwu Ubezpieczeń SA w W.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 maja 2011 r.,
zażalenia strony pozwanej
na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 7 września 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w G. postanowieniem zawartym w punkcie 2 wyroku z dnia 7
września 2010 r. odstąpił od obciążenia powoda, którego apelacja została
odrzucona tym wyrokiem, kosztami postępowania za instancję odwoławczą,
wskazując jako podstawę tego rozstrzygnięcia art. 98 k.p.c.
Pozwany wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 98 k.p.c. oraz § 13
ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.
1348 ze zm.) i domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia przez
zasądzenie na swoją rzecz kwoty 1 200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego za instancję odwoławczą oraz rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów
postępowania zażaleniowego, zaś ewentualnie – o jego uchylenie w całości
i przekazanie
sprawy
do
ponownego
rozpoznania
Sądowi
Okręgowemu
z pozostawieniem mu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.
Wskazał, że zaskarżone postanowienie zawiera oczywistą omyłkę. Sąd Okręgowy,
oddalając apelację i rozstrzygając o kosztach postępowania odwoławczego
na podstawie art. 98 k.p.c., powinien bowiem zasądzić koszty na rzecz pozwanego.
W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie
i w każdym wypadku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wbrew
stanowisku
powoda,
na
postanowienie
Sądu
Okręgowego,
orzekającego jako Sąd drugiej instancji w przedmiocie kosztów postępowania
odwoławczego, przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Koszty, których
dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie, nie były bowiem przedmiotem orzekania przez
Sąd pierwszej instancji. Dopuszczalność zażalenia w tym zakresie wynika wprost
z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. (por. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171 oraz z dnia 3 grudnia
2010 r., I CZ 115/10, Biul. SN 2011, nr 2, poz. 9).
Skarżący trafnie wskazuje, że treść rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów
postępowania odwoławczego stoi w oczywistej sprzeczności z jego podstawą
prawną wskazaną w uzasadnieniu orzeczenia (art. 98 k.p.c.). Odstąpienie od
obciążenia
powoda
kosztami
postępowania
odwoławczego
wynikać
może
wprawdzie z zasad słuszności, Sąd Okręgowy nie wskazał jednak w tym zakresie
ani stosownej podstawy prawnej (art. 102 k.p.c.), ani okoliczności faktycznych
pozwalających na zastosowanie tego przepisu. Z uwagi na oczywistą niezgodność
między sentencją orzeczenia i jego uzasadnieniem, zaskarżone postanowienie
podlega zatem uchyleniu.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 394 1 § 3 k.p.c.
w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).