Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 153/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because execution proceedings exclude appeal rights under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 153/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtors' appeal against a lower court's ruling on procedural costs in an execution proceeding. The debtors argued that the Civil Procedure Code allowed for cassation appeals, but the court found that specific statutes explicitly exclude such rights in execution cases. Consequently, the court ruled that the appeal was procedurally inadmissible and ordered the debtors to pay the opposing party's legal costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 767 § 1, 2, 3 k.p.c.: In execution proceedings, the right to file a cassation appeal or a complaint for violation of law is excluded by specific statutory provisions, rendering appeals based on general civil procedure rules inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
execution proceedings cassation appeal procedural inadmissibility Civil Procedure Code legal costs statutory exclusion appeal rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
Art. 767 § 1, 2, 3 k.p.c.
została uregulowana w art. 7674 § 1, 2 i 3 k.p.c.
Art. 98 § 1, 3 k.p.c.
zaskarżone przez dłużników, którzy zarzucili naruszenie art. 770 k.p.c., art. 98 § 2
Art. 108 § 1 k.p.c.
§ 1 i 3 w związku z art. 108 § 1 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1 i art. 391 § 1, art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1 k.p.c., a także postanowień
Art. 3941 § 3 k.p.c.
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz § 6
§ 6 pkt 3 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 770 k.p.c
zaskarżone przez dłużników, którzy zarzucili naruszenie art. 770 k.p.c., art.
art. 13 § 2 k.p.c
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., a także § 12 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2012 r., II CZ 188/11
III CZP 110/95
1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 153/11

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi W. J. P. i K. O. - P.

na postanowienie Komornika Sądowego z dnia 26 lipca 2011 r.

w sprawie Km …/11,

w sprawie z wniosku wierzyciela Podlasko - Mazurskiego Banku Spółdzielczego

w Z.

przeciwko dłużnikom W. J. P. i K. O. – P.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 kwietnia 2012 r.,

zażalenia dłużników

na orzeczenie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim

postanowienia Sądu Okręgowego w .

z dnia 19 października 2011 r.,

1. odrzuca zażalenie,

2. zasądza od W. P. i K. O. – P. na rzecz Podlasko Mazurskiego Banku Spółdzielczego w Z. kwotę 300

(trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

W postępowaniu egzekucyjnym toczącym z wniosku wierzyciela PodlaskoMazurskiego Banku Spółdzielczego, dłużnicy – W. P. i K. O.-P. złożyli skargę na

czynność komornika w postaci postanowienia Komornika przy Sądzie Rejonowym

w B. z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt AW Km … . Rozstrzygając o skardze, Sąd

Rejonowy postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. uchylił punkt 5 tego

postanowienia, w pozostałej

o wstrzymanie

wykonania

części oddalił skargę i wnioski dłużników

zaskarżonego

postanowienia

i

o

zawieszenie

postępowania wywołanego skargą dłużników. Ponadto oddalił wniosek dłużników

o zasądzenie od wierzyciela

na ich rzecz kosztów postępowania. Na skutek

zażaleń dłużników i wierzyciela od tego postanowienia, Sąd Okręgowy w B.

postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. oddalił oba zażalenia i zasądził od

dłużników, solidarnie na rzecz wierzyciela, kwotę 1830 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania odwoławczego.

Rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania

odwoławczego

zostało

zaskarżone przez dłużników, którzy zarzucili naruszenie art. 770 k.p.c., art. 98 § 2

w związku z art. 13 § 2 k.p.c., a także § 12 ust. 2 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 8

oraz w związku z § 10 ust. 1 pkt 7 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Skarżący wnosili

o uchylenie zaskarżonego postanowienia, domagali się nadto zasądzenia od

wierzyciela na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

W odpowiedzi na zażalenie wierzyciel wniósł o odrzucenie zażalenia oraz

zasądzenie od dłużników na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia

i

na

postanowienie co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia

sądu pierwszej instancji. Z kolei § 2 powołanego artykułu stanowi, że w sprawach,

w

których

przysługuje

skarga

kasacyjna,

zażalenie

przysługuje

także

na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie,

z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1 k.p.c., a także postanowień

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej

instancji.

Przytoczone przepisy zostały zamieszczone w rozdziale 2 działu V tytułu VI

księgi pierwszej części pierwszej kodeksu, regulującej postępowanie rozpoznawcze

w procesie, natomiast zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu

egzekucyjnym. Zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c., przepisy o procesie stosuje się

odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w kodeksie, chyba

że przepisy szczególne stanowią inaczej. Rozważenia wymagała zatem kwestia,

czy art. 3941 k.p.c. może być stosowany, odpowiednio, w postępowaniu

egzekucyjnym, unormowanym w części trzeciej kodeksu. Stosownie do ogólnie

przyjętego w orzecznictwie i w doktrynie pojmowania zasad „odpowiedniego”

stosowania przepisów, niektóre z nich znajdują zastosowanie wprost, bez żadnych

modyfikacji

i

zabiegów

adaptacyjnych,

inne

tylko

pośrednio,

a

więc

z uwzględnieniem konstrukcji, istoty i odrębności postępowania, w którym znajdują

zastosowanie, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły być wykorzystane.

Stosowanie

„odpowiednie” oznacza

w szczególności niezbędną

adaptację

(i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form

danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego

postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają

być zastosowane (zob. np. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15 września

1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, z. 12, poz. 177). Rozważając przeto problem

odpowiedniego stosowania art. 3941 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym, trzeba

uwzględnić, że kwestia zaskarżania postanowień wydanych w tym postępowaniu

została uregulowana w art. 7674 § 1, 2 i 3 k.p.c. Stosownie do § 1 tego artykułu,

w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz.U. Nr 172, poz. 1804),

zażalenie przysługuje na postanowienie sądu w wypadkach wskazanych w ustawie.

Według § 2, w brzmieniu ustalonym

ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz.U.

z 2005 r. Nr 13, poz. 98), na postanowienie sądu drugiej instancji wydane

po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. I wreszcie, w myśl § 3,

dodanego przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r. (Dz.U. Nr 155, poz. 1037),

w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Jak zatem wynika z przytoczonych

unormowań, ustawodawca w sposób wyraźny wyłączył możliwość odpowiedniego

stosowania

w

postępowaniu

egzekucyjnym

przepisów

o

skardze

kasacyjnej i skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia. Uwzględnienie tych unormowań prowadzi do wniosku, że nie ma

również podstaw do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym art. 394 1 k.p.c.

Wobec niedopuszczalności

skargi

kasacyjnej

oraz

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, odpowiednie stosowanie

przepisów art. 3941 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c. nie wchodzi w ogóle w rachubę.

Nie ma tym samym argumentów przemawiających za stosowaniem art. 394 1 § 1

pkt 2 k.p.c., ponieważ przepis ma charakter wyjątkowy i jako taki podlega wykładni

restryktywnej. W konsekwencji, jego odpowiednie stosowanie prowadzić musi do

wniosku, że w postępowaniu egzekucyjnym nie może on być w ogóle wykorzystany

(por. postanowienie Sądu Najwyższego dnia 14 marca 2012 r., II CZ 188/11,

nie publ.). Dlatego też Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370,

397 § 2, 39821 i 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.

Na marginesie zauważa się, że

Sąd Okręgowy

winien

sprostować

zaskarżone postanowienie - wskazana liczbowo w sentencji kwota, jako zasądzona

solidarnie od dłużników na rzecz wierzyciela, nie jest tożsama z kwotą wskazaną

słownie.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98

§ 1 i 3 w związku z art. 108 § 1 i art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz § 6

pkt 3 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

jw