Supreme Court dismisses appeal for failure to state the value of the subject matter required for admissibility.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a request for retrial. The appellant argued that the case involved property rights regarding a trade name, but the court found the dispute concerned unfair competition under the Unfair Competition Act. The appeal was rejected because the appellant failed to specify the value of the subject matter, a mandatory requirement for the admissibility of appellate proceedings under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 3 k.p.c.; Art. 1261 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: An appeal is inadmissible if the appellant fails to state the value of the subject matter when the admissibility of the appeal depends on this value.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 141/10
POSTANOWIENIE
Dnia 25 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)
SSN Marian Kocon
SSN Marta Romańska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Fabryki Okien PCV "F." M. Ś., P. B. Spółki Jawnej w M.
przeciwko J. K.
o zapłatę,
na skutek skargi pozwanej
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 stycznia 2009 r.,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 marca 2011 r.,
zażalenia pozwanej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 września 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie
pozwanej na postanowienie tego Sądu z 13 maja 2010 r. o odrzuceniu wniesionej
przez nią skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z 29 stycznia 2009 r., I ACa 1360/08, którym Sąd ten oddalił apelację
pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego zobowiązującego skarżącą na podstawie
art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3 u.z.n.k. do zaniechania czynu nieuczciwej konkurencji
polegającego na posługiwaniu się nazwą „F.", w tym oznaczania tą nazwą
wytwarzanych przez nią towarów.
Odrzucenie zażalenia nastąpiło w związku z niewskazaniem przez pozwaną
wartości przedmiotu zaskarżenia, mimo wezwania jej do uzupełnienia braku
zażalenia w tym zakresie.
Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wskazując,
że przedmiotem sprawy jest udzielenie prawa ochronnego na używanie nazwy,
przez co jest ona sprawą o prawa majątkowe, w której nie zachodzi obowiązek
wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w sprawie, w której
powód domagał się zakazania pozwanej dalszego używania nazwy „F.", usunięcia
tego oznaczenia z wyprodukowanych przez nią wyrobów oraz zobowiązania
pozwanej, aby złożyła oświadczenie w celu usunięcia skutków naruszenia.
Roszczenia powoda wywodzone były z art. 18 u.z.n.k. Wbrew twierdzeniom
pozwanej, spór w sprawie nie dotyczył prawa do patentu, lecz prawidłowości
prowadzenia
konkurencji
między
przedsiębiorcami.
Zgodnie ze stanowiskiem
dominującym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, roszczenia wymienione w tym
przepisie mają charakter majątkowy, są bowiem bezpośrednio warunkowane
ekonomicznymi
interesami
przedsiębiorców
(tak
m.in.
Sąd
Najwyższy
w
postanowieniach: z 8 marca 2007 r., III CZ 12/07, OSNC 2008, nr 2, poz. 26; z 26
września 2007 r., IV CZ 50/07, z 17 października 2008 r., I CSK 128/08, niepubl.
oraz z 3 września 2009 r., I CZ 45/09, niepubl.).
Zgodnie z art. 394 § 3 k.p.c., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom
przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wskazanie zaskarżonego
postanowienia, wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe
uzasadnienie zażalenia. Art. 1261 § 1 k.p.c. stanowi, że w każdym piśmie
procesowym należy podać wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu
zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy dopuszczalność środka odwoławczego,
a przedmiotem sprawy nie jest określona kwota pieniężna.
Trafnie wywiódł Sąd Apelacyjny, z odwołaniem się do art. 394 1 § 1 pkt 2
k.p.c. oraz art. 3982 § 1 k.p.c., że dopuszczalność zażalenia wniesionego przez
pozwaną zależała od wartości przedmiotu sporu, a zatem skarżąca powinna tę
wartość wskazać we wniesionym środku zaskarżenia. Oznaczenie tej wartości było
możliwe przy uwzględnieniu kryteriów, do jakich odwołuje się ustawodawca w art.
19 i n. k.p.c. Skoro pozwana na wezwanie Sądu braku zażalenia nie uzupełniła, to
odrzucenie zażalenia znajdowało podstawę w przepisach przytoczonych przez Sąd
Apelacyjny.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
orzeczono jak w postanowieniu.