Supreme Court dismisses appeal on enforcement order due to low dispute value and lack of land demarcation. The court rejects the argument that a land demarcation should have been performed. The decision clarifies that the value of the dispute is determined by the plaintiff's claim, not the defendant's counterclaim. The court holds that a land demarcation is not required for the admissibility of a cassation appeal. The ruling emphasizes that the value of the dispute is determined by the plaintiff's claim, not the defendant's counterclaim. The court rejects the argument that a land demarcation should have been performed. The decision clarifies that the value of the dispute is determined by the plaintiff's claim, not the defendant's counterclaim. The court holds that a land demarcation is not required for the admissibility of a cassation appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a district court order rejecting the enforcement of a property transfer. The appellant argued that the appeal should be admissible because the court failed to perform a necessary land demarcation and because the appellant's counterclaim for expenses significantly increased the dispute's value. The court ruled that the value of the dispute is strictly defined by the plaintiff's claim, not by the defendant's counterclaims, and that a land demarcation is not a prerequisite for the admissibility of a cassation appeal in this context.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal against an enforcement order is inadmissible if the dispute value is below the statutory threshold, unless a land demarcation was performed under Art. 36 of the Cadastral Law, which is not required for admissibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 138/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Mirosław BączykSSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa W. K.przeciwko J. R.o wydanie nieruchomości,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2017 r.,zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w T.z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt VIII Ca […], oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w T. postanowieniem z dnia 28 października 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 25 maja 2016 r. jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.). Podkreślił, że zaskarżonym wyrokiem została oddalona apelacja pozwanej od wyroku nakazującego wydanie nieruchomości, wobec czego dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia, która w niniejszej sprawie wynosi 3 000 zł.
W orzecznictwie przyjmuje się wprawdzie, że od wyroku windykacyjnego skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz dotyczy to wyłącznie sytuacji, w której sąd w wyroku windykacyjnym dokonał rozgraniczenia nieruchomości na podstawie art. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm. – dalej: „Pr.g.k.”), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.W zażaleniu pozwana zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 19 § 2, 23 § 2, 3982 § 1, 5191 i 3986 § 2 k.p.c. „…poprzez przyjęcie, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna od zapadłego w niniejszej sprawie wyroku nakazującego wydanie nieruchomości…”.
W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kwestionując prawidłowość zaskarżonego postanowienia, skarżąca przyznała, że wartość przedmiotu sporu została oznaczona przez powoda w pozwie kwotą 3000 zł i nie twierdziła, by domagała się jej sprawdzenia w trybie art. 25 § 2 k.p.c. Zdaniem skarżącej, o wadliwości zaskarżonego postanowienia przesądza podniesienie przez nią – na podstawie art. 461 § 1 k.c. – zarzutu prawa zatrzymania do czasu zaspokojenia przysługujących jej roszczeń z tytułu nakładów w kwocie 90 000 zł, w takim wypadku bowiem z punktu widzenia wartości przedmiotu sporu zachodzi sytuacja podobna do takiej, w której „…sąd orzeka w ramach jednej sprawy o roszczeniu głównym i wzajemnym…”, wobec czego wartość roszczenia wzajemnego nie powinna być „…obojętna dla określenia rzeczywistej wartości przedmiotu zaskarżenia…”.
Poza tym w sprawie powinno dojść do rozgraniczenia nieruchomości w celu precyzyjnego określenia działki, która ma być wydana powodowi. Skoro Sąd Najwyższy dopuścił skargę kasacyjną od wyroku windykacyjnego niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli w wyroku tym sąd przeprowadził rozgraniczenie nieruchomości, to „…analogiczne rozwiązanie należy przyjąć w sytuacji, gdy sąd wprawdzie nie przeprowadził takiego rozgraniczenia, ale w okolicznościach danej sprawy powinien je przeprowadzić w celu precyzyjnego określenia przedmiotu wydania…”.
Wbrew odmiennym wywodom skarżącej, dla oznaczenia wartości przedmiotu sporu decydujące znaczenie ma treść żądania pozwu, a nie sposób obrony pozwanego. Wysokość kwoty, na którą powołała się skarżąca podnosząc zarzut prawa zatrzymania, nie może więc mieć wpływu na określenie wartości zaskarżenia w ani w apelacji, ani w skardze kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 1998 r., I CZ 50/98, nie publ., z dnia 12 kwietnia 2000 r., V CZ 20/00, nie publ., z dnia 20 czerwca 2000 r., III CZ 60/00, nie publ., z dnia 18 kwietnia 2001 r., III CZ 19/01, nie publ., z dnia 19 lipca 2001 r., III CZ 44/01, nie publ. i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 96/02, nie publ.).
Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że skarga kasacyjna przysługuje od wyroku orzekającego o roszczeniu windykacyjnym, niezależnie od wartości zaskarżenia, jeżeli w wyroku tym sąd przeprowadził rozgraniczenie na podstawie art. 36 Pr.g.k. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1997 r., III CKN 43/97, Wokanda 1997, nr 7, poz. 4; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CZ 147/01, nie publ., z dnia 20 czerwca 2008 r., IV CZ 35/08, nie publ., z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 114/08, nie publ., z dnia 20 lipca 2012 r., II CZ 85/12, nie publ. i z dnia 25 kwietnia 2013 r., V CZ 144/12, nie publ.).
Orzeczenie o rozgraniczeniu stanowi w takim wypadku samodzielną część wyroku orzekającego o roszczeniu windykacyjnym, jednak integralnie powiązaną z jego pozostałą częścią, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej przesądza art. 5191 § 1 k.p.c., w świetle którego postanowienia o rozgraniczeniu wydane w postępowaniu nieprocesowym są objęte skargą kasacyjną. W niniejszej sprawie, w której nie przeprowadzono rozgraniczenia, o dopuszczalności skargi kasacyjnej nie może decydować prezentowany przez skarżącą pogląd, że sąd powinien orzec o rozgraniczeniu.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw. awaj