Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 135/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal court costs ruling for failure to specify special circumstances under Art. 102 CPC.

Numero d'incarto IV CZ 135/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision regarding litigation costs, ordering the case to be remanded for a new ruling. The appellant argued that the lower court failed to explicitly identify the specific circumstances justifying the exception to the general rule of losing party bearing costs under Article 102 of the Code of Civil Procedure. The Supreme Court held that while judges have discretion, the reasoning must explicitly state the facts constituting a 'particularly justified case' to allow for proper appellate review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 102 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c. in conjunction with Art. 391 § 1 k.p.c.; When applying the exception to the general rule of cost allocation, the court must explicitly specify the circumstances constituting a 'particularly justified case' in its reasoning to ensure the decision is reviewable.

Parole chiave

Generato dall'IA
Code of Civil Procedure litigation costs exception to general rule particular circumstances appellate review remand for new ruling procedural justification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 102 k.p.c.
drugiej instancji stwierdził, że orzekł o kosztach na mocy art. 102 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.) (tzw.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. (v.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w oparciu o przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 102 k.p.c
drugiej instancji stwierdził, że orzekł o kosztach na mocy art. 102 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.) (tzw.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
w oparciu o przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07
postanowienie SN z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZ 47/09
postanowienie SN z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt I CZ 111/09

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 135/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa S. P.

przeciwko E. Spółce Akcyjnej w G. Oddział w O.

(poprzednio Koncernowi Energetycznemu E. Spółce Akcyjnej

w G. Oddział w O.)

o zapłatę i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 listopada 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i w tym zakresie przekazuje

sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i

orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem zawartym w pkt II sentencji wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 3 listopada 2011 r. Sąd ten odstąpił od obciążania powoda

kosztami postępowania w sprawie pomimo wydania orzeczenia reformatoryjnego

oddalającego powództwo.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd

drugiej instancji stwierdził, że orzekł o kosztach na mocy art. 102 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zaskarżyła strona pozwana,

podnosząc w zażaleniu, że Sąd rozstrzygając o kosztach procesu na podstawie art.

102 k.p.c., zawierającego wyjątek od ogólnej zasady zwrotu kosztów procesu,

powinien każdorazowo wskazać na czym polega szczególny wypadek, o którym

mowa we wskazanym przepisie. Żaląca twierdzi, że skoro Sąd Apelacyjny tego nie

uczynił, to uniemożliwił tym samym merytoryczne odniesienie się do jego decyzji,

co uzasadnia wniosek m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Odpowiedź

powoda

na

zażalenie

została

zwrócona

zarządzeniem

przewodniczącego z dnia 1 czerwca 2012 r. (k. 446).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd

może nie obciążyć kosztami strony przegrywającej. Przywołany przepis, realizujący

zasadę słuszności, stanowi wyjątek od ogólnej reguły obciążania stron kosztami

procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę jest zobowiązana zwrócić

przeciwnikowi, na jego żądanie, wszystkie koszty niezbędne do celowego

dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.) (tzw. zasada

odpowiedzialności za wynik procesu).

Hipoteza przepisu art. 102 k.p.c., odwołująca się do występowania

„wypadków szczególnie uzasadnionych", pozostawia sądowi swobodę oceny, czy

fakty związane z przebiegiem procesu, jak i dotyczące sytuacji życiowej strony,

stanowią podstawę do nie obciążania jej kosztami procesu (por. postanowienie

SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl.). Ze względu jednak na fakt,

że przepis art. 102 k.p.c. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 98 § 1

k.p.c. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie nieobciążania strony kosztami

procesu powinny być wskazane okoliczności mające stanowić – w ocenie Sądu „wypadek szczególnie uzasadniony" w rozumieniu art. 102 k.p.c. (postanowienie

SN z dnia 10 grudnia 2009, III CZ 47/09, niepubl.). Zarazem, brak przywołania

w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności stanowiących, w ocenie Sądu drugiej

instancji, podstawę do nieobciążania strony kosztami postępowania (art. 102 k.p.c.)

uniemożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie kontroli takiego postanowienia

w oparciu o przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. i stanowi naruszenie dyspozycji art.

328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. (v. postanowienie SN z dnia 11 lutego

2010 r., sygn. akt I CZ 111/09, niepubl.).

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.