Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 132/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal to deny appellate court ruling on appeal costs in ongoing property division case.

Numero d'incarto IV CZ 132/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the participant's appeal against the District Court's order to award appeal costs to the applicants. The applicants sought to terminate co-ownership of property, while the participant argued the District Court erred by deciding on appeal costs in an intermediate ruling rather than the final judgment. The Court held that such a ruling does not conclude the main proceedings, meaning the first instance court must decide on appeal costs in the final judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c.; Art. 520 k.p.c.: The obligation to rule on appeal costs in every final judgment applies only to judgments concluding the main proceedings; intermediate rulings in ongoing cases do not trigger this obligation.

Parole chiave

Generato dall'IA
costs of appeal proceedings final judgment requirement intermediate ruling powers property co-ownership termination procedural economy principle

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c.
zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 108 § 1 zdanie pierwsze w związku
Art. 520 k.p.c.
podstawę w art. 520 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 16 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
art. 520 § 2 k.p.c
podstawę w art. 520 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c. przez rozstrzygnięcie o kosztach wpadkowego postępowania
art. 520 k.p.c
podstawę w art. 520 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 132/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku A. B. i M. B.

przy uczestnictwie J. M.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 lutego 2012 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 27 lipca 2011 r.,

zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek

o uzupełnienie postanowienia oddala.

Uzasadnienie

M. i A. małż. B. wystąpili o zniesienie współwłasności nieruchomości bliżej

opisanej w petitum wniosku przez przyznanie im tej nieruchomości na własność z

równoczesnym zasądzeniem spłaty na rzecz uczestnika J. M.

Postanowieniem z dnia 29 marca 2011 r. Sąd Rejonowy w X. stwierdził swą

niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu – Sądowi Gospodarczemu

w Y., uznając, że jest ona w istocie sprawą o podział majątku wspólnego

wspólników, podlegającą rozpoznaniu przez sąd gospodarczy.

Na skutek zażalenia wnioskodawców, Sąd Okręgowy w Y. postanowieniem z

dnia 30 czerwca 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie, przyjął bowiem, że ze

względu na regulację zawartą w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o

rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych (Dz.U. Nr 33, poz. 175 ze zm.),

sprawa nie podlega rozpoznaniu przez sąd gospodarczy.

Kolejnym postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy uzupełnił

swoje postanowienie z dnia 30 czerwca 2011 r. w ten sposób, że zasądził od

uczestnika na rzecz wnioskodawców kwoty po 400 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania

zażaleniowego.

W

uzasadnieniu

stwierdził,

że

wniosek

o uzupełnienie postanowienia jest uzasadniony, ponieważ wnioskodawcy zgłosili

żądanie przyznania im kosztów postępowania zażaleniowego, które znajdowało

podstawę w art. 520 § 2 k.p.c. Z twierdzeń wnioskodawców zawartych

w uzasadnieniu wniosku oraz z twierdzeń uczestnika przytoczonych w jego piśmie

z dnia 28 marca 2011 r. wynika, że interesy uczestników są sprzeczne. W tej

sytuacji, skoro wnioskodawcy uzyskali orzeczenie sądu odwoławczego zgodne

z wnioskami zażaleniowymi, uzasadnione było włożenie na uczestnika obowiązku

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, na które składały się opłata od

zażalenia (200 zł) oraz koszty zastępstwa w postępowaniu zażaleniowym ustalone

na podstawie § 12 ust. 2 pkt 1, § 7 pkt 6 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.) w kwocie 600 zł.

W zażaleniu na ostatnio wymienione postanowienie uczestnik postępowania

zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 108 § 1 zdanie pierwsze w związku

z art. 13 § 2 k.p.c. przez rozstrzygnięcie o kosztach wpadkowego postępowania

zażaleniowego przez sąd drugiej instancji w sytuacji, w której właściwy do

orzeczenia o tych kosztach był sąd pierwszej instancji, i art. 520 § 2 w związku

z art. 328 § 2 oraz art. 13 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że zachodzi jedna

z przesłanek określonych w art. 520 § 2 k.p.c., uzasadniająca zastosowanie tego

przepisu. W konkluzji żalący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia

i oddalenie żądania wnioskodawców o zasądzenie kosztów postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach

w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Przytoczony przepis wyraża

zasadę unifikacji i koncentracji kosztów, zgodnie z którą dopiero w orzeczeniu

końcowym sąd orzeka o wszystkich kosztach przy zastosowaniu zasady

adekwatnej do wyniku postępowania. O tym w jakim stopniu strona wygrała lub

przegrała proces decyduje przy tym rezultat przeprowadzonego porównania

roszczeń dochodzonych z roszczeniami uwzględnionymi, którego dokonuje się,

mając

na

względzie

ostateczny

wynik

procesu,

nie

zaś

rozstrzygnięcia

w poszczególnych instancjach (zob. postanowienia Sądu najwyższego z dnia

12 sierpnia 1965 r., I CZ 80/65, OSNCP 1966, nr 3, poz. 47, z dnia 8 lipca 1971 r.,

I CZ 103/71, nie publ., z dnia 10 października 2007 r., II PZ 36/07, OSNP 2008,

nr 21 – 22, poz. 319, z dnia 22 października 2010 r., III CZ 44/10, nie publ., z dnia

3 grudnia 2010 r., I CZ 120/10, nie publ. i z dnia 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10,

nie publ.).

Uwzględniając w niniejszej sprawie wniosek uczestnika o uzupełnienie

postanowienia z dnia 30 czerwca 2011 r. przez orzeczenie o kosztach

postępowania

zażaleniowego

Sąd

Okręgowy

wyszedł

z

założenia,

że

postanowienie sądu drugiej instancji o uchyleniu postanowienia sądu pierwszej

instancji jest orzeczeniem kończącym sprawę w rozumieniu art. 108 § 1 zdanie

pierwsze k.p.c. oraz że o sposobie rozstrzygnięcia o tych kosztach decyduje wynik

postępowania zażaleniowego.

Pogląd

ten

nie

może

być

uznany

za

prawidłowy,

postanowienie

w przedmiocie właściwości sądu bowiem nie kończy głównego postępowania

w sprawie. Kończy jedynie postępowanie wpadkowe, natomiast sprawa pozostaje

nadal w toku. Z tej przyczyny przewidziany w art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.

obowiązek rozstrzygnięcia o kosztach nie dotyczy postanowienia sądu drugiej

instancji uchylającego postanowienie sądu pierwszej instancji o przekazaniu

sprawy innemu sądowi. O kosztach postępowania zażaleniowego, o które uczestnik

wnosił w zażaleniu, Sąd pierwszej instancji rozstrzygnie natomiast w orzeczeniu

kończącym postępowanie główne, mając na względzie zasady określone w art. 520

k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2010 r., V CZ

48/10, nie publ., z dnia 8 kwietnia 2011 r., II CZ 207/10, nie publ., z dnia 11 sierpnia

2011 r., I CZ 41/11, nie publ. i z dnia 21 października 2011 r., IV CZ 84/11,

nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39816 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek

o uzupełnienie postanowienia oddalił.

Trzeba dodać, że również o kosztach postępowania zażaleniowego przed

Sądem Najwyższym rozstrzygnie Sąd pierwszej instancji w orzeczeniu kończącym

postępowanie w sprawie.