Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 127/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal in enforcement proceedings as Art. 3941 CPC applies only to civil litigation.

Numero d'incarto IV CZ 127/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the creditor's appeal against a lower court's order awarding enforcement costs to the debtor. The creditor argued that Article 3941 of the Civil Procedure Code allowed appeal to the Supreme Court despite winning the enforcement case. The court held that this article applies strictly to civil litigation and not to enforcement proceedings, which are governed by separate rules.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 k.p.c.; Art. 767 k.p.c. The provision granting appeal to the Supreme Court under Article 3941 of the Civil Procedure Code applies exclusively to civil litigation proceedings and cannot be analogously applied to enforcement proceedings, which are regulated by distinct statutory provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement proceedings civil procedure code supreme court appeal costs of proceedings analogy of law procedural law enforcement costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 k.p.c.
Zażalenie wierzyciela jest wniesione na podstawie art. 3941 k.p.c.
Art. 767 k.p.c.
uregulowanie w art. 767 k.p.c., umieszczonym wśród przepisów ogólnych tego
Art. 373 k.p.c.
Mając to na uwadze na podstawie art. 373 w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
373 w związku z art. 39821 i art.
art. 13 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
Zażalenie wierzyciela jest wniesione na podstawie art. 3941 k.p.c.
art. 767 k.p.c
uregulowanie w art. 767 k.p.c., umieszczonym wśród przepisów ogólnych tego
art. 3941 § 2 k.p.c
Z tych przyczyn art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Zażalenie wierzyciela jest wniesione na podstawie art. 3941 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 127/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z wniosku wierzyciela PHS H. Spółki z o.o. Spółki komandytowej

z siedzibą w P.

przeciwko dłużnikowi Uniwersyteckiemu Centrum Klinicznemu w G.

w przedmiocie skargi na czynności komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 grudnia 2012 r.,

zażalenia wierzyciela

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 23 marca 2012 r.,

1) odrzuca zażalenie

2) odmawia dłużnikowi przyznania od wierzyciela kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zmienił postanowieniem

z dnia 12 kwietnia 2011 r. punkt drugi postanowienia Komornika Sądowego przy

Sądzie Rejonowym w sprawie o sygn. akt Km 2050/07, prowadzonej z wniosku

wierzyciela PHS H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej

z siedzibą w P. przeciwko dłużnikowi Uniwersyteckiemu Centrum Klinicznemu w G.

w ten sposób, że kwotą ponad 2379 złotych, tj. kwotą 21420,57 złotych obciążył

wierzyciela (pkt 1), w pozostałym zakresie skargę dłużnika na czynności komornika

oddalił i zasądził od wierzyciela na rzecz dłużnika kwotę 357 złotych kosztów

postępowania w sprawie.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2012 r. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu

zażalenia dłużnika na powołane postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 12

kwietnia 2011 r. zmienił punkt pierwszy tego postanowienia w zakresie opłaty

stosunkowej ponad kwotę 2379 złotych, oddalił zażalenie w pozostałym zakresie i

zasądził od wierzyciela na rzecz dłużnika kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego.

Na postanowienie w zakresie zasądzonych od wierzyciela na rzecz dłużnika

kosztów w wysokości 600 złotych wniósł zażalenie wierzyciel pismem z dnia

23 kwietnia 2012 r., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu o kosztach

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 108 i art. 13

§ 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, iż pomimo wygrania postępowania zażaleniowego

przez wierzyciela przyznane zostały od niego koszty postępowania na rzecz

dłużnika. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie

na rzecz wierzyciela kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zażalenie dłużnik wniósł o oddalenie zażalenia

i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wierzyciela jest wniesione na podstawie art. 3941 k.p.c.

Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 maja 2012 r. stanowił w § 1,

że zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia i na postanowienie co do kosztów procesu,

które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Według § 2

powołanego artykułu, w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1

k.p.c., a także postanowień wydanych

w wyniku

rozpoznania zażalenia

na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Treść

powołanych

przepisów

oraz

ich

umiejscowienie

w

kodeksie

postępowania cywilnego wskazuje na zamiar ustawodawcy umożliwienia stronie

zwrócenia się do Sądu Najwyższego poprzez zażalenie o zbadanie prawidłowości

konkretnych rozstrzygnięć sądu drugiej instancji, zapadłych w procesie jako

postępowaniu rozpoznawczym (część pierwsza, księga pierwsza, tytuł VI, dział V,

rozdział 2). Zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c. przepisy o procesie stosuje się odpowiednio

do innych rodzajów postępowań unormowanych w kodeksie, chyba że przepisy

szczególne stanowią inaczej.

W rozpoznawanej sprawie chodzi o zażalenie wniesione w konsekwencji

prowadzonego postępowania egzekucyjnego (w przedmiocie skargi na czynności

komornika). Należy więc rozważyć, czy art. 3941 k.p.c. może być odpowiednio

stosowany w postępowaniu egzekucyjnym, jako że jest ono unormowane w części

trzeciej

kodeksu

postępowania

cywilnego.

Wymaga

odpowiedzi

pytanie,

czy „odpowiednie zastosowanie" miałoby oznaczać w tym wypadku, że art. 3941

k.p.c. zastosuje się bezpośrednio, czy też dopiero po uwzględnieniu różnic między

postępowaniem rozpoznawczym a egzekucyjnym ze względu na ich istotę,

konstrukcję prawną i odrębności, czy też nawet odpowiednie zastosowanie

powołanego przepisu z tych właśnie względów oraz mając na uwadze przepisy

szczególne okaże się pozbawione podstaw. W orzecznictwie uważa się,

że odpowiednie zastosowanie przepisu oznacza w szczególności niezbędną

adaptację normy prawnej do

zasadniczych

celów danego postępowania,

uwzględniając jego charakter i różnice z uregulowaniem, w którym ta norma

występuje (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 września

1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz. 177; postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., I CZ 127/10 i z dnia 9 listopada 2011 r., II CZ

91/11). Kierując się tymi wskazówkami należy zauważyć, że kwestia zaskarżania

postanowień

sądu

wydanych

w

postępowaniu

egzekucyjnym

ma

własne

uregulowanie w art. 767 k.p.c., umieszczonym wśród przepisów ogólnych tego

postępowania. Z obecnego brzmienia powołanego artykułu wynika, że po pierwsze,

zażalenie przysługuje tylko w wypadkach wskazanych w ustawie (§ 1), a po drugie,

wyłączona jest skarga kasacyjna na postanowienie sądu drugiej instancji wydane

po rozpoznaniu zażalenia oraz w sprawach egzekucyjnych nie przysługuje skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (§ 2 i § 3).

Istota przytoczonej regulacji prowadzi do wniosku, że wobec ustawowych

ograniczeń wnoszenia podstawowych, a o wyjątkowym charakterze środków

zaskarżenia do Sądu Najwyższego oraz ograniczenia zażalenia w postępowaniu

egzekucyjnym do wypadków wskazanych w ustawie, nie ma żadnych podstaw do

odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisu szczególnego, jakim jest

art. 3941 k.p.c. Przepis ten stanowiący o konkretnych, ważkich okolicznościach,

w których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego winien być interpretowany

wąsko, zgodnie z pozycją ustrojową i konstytucyjną Sądu Najwyższego

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., I CZ 127/10).

Z tych przyczyn art. 3941 § 2 k.p.c. nie ma zastosowania do zaskarżania

postanowień sądu drugiej instancji w postępowaniu egzekucyjnym, a więc

na podstawie tego przepisu w tym postępowaniu nie przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2011 r.,

II CZ 91/11, z dnia 14 marca 2012 r., II CZ 188/11 i z dnia 19 kwietnia 2012 r.,

IV CZ 153/11).

Mając to na uwadze na podstawie art. 373 w związku z art. 39821 i art. 3941

§ 3 k.p.c. należało zażalenie odrzucić, odmawiając jednocześnie dłużnikowi

zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego ze względu na treść odpowiedzi

na zażalenie i zawarte w niej wnioski.