Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of execution order due to new law prohibiting such complaints.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal against a lower court's rejection of their complaint regarding a final execution order. The debtor argued that the procedural change preventing such complaints violated their constitutional rights and right to legal representation. The court ruled that the new Civil Procedure Code applies retroactively to pending proceedings, rendering the complaint inadmissible under current law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7674 § 3 k.p.c.; Art. 124 ust. 1 Konstytucji RP; The prohibition on filing complaints about final execution orders in civil proceedings applies retroactively to proceedings initiated before the law's entry into force, rendering such complaints inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 127/10
POSTANOWIENIE
Dnia 17 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)
SSN Antoni Górski
w sprawie ze skargi dłużnika
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 20 kwietnia 2009 r.,
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Banku Gospodarstwa Krajowego
w W., J. K. i P. K.
przeciwko dłużnikowi W.K.
ze skargi na czynności komornika,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 marca 2011 r.,
zażalenia dłużnika
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 7 października 2009 r.,
1) oddala zażalenie i zasądza od skarżącego na rzecz J. K.
kwotę 467 (czterysta sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem
zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego
2) zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w G.) na rzecz
adwokata D. P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych
powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem
zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z
urzędu.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił
skargę dłużnika W. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 kwietnia 2009 r., którym
oddalone zostało jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia
23 października 2008 r., oddalające wniosek o ustanowienie pełnomocnika z
urzędu. Przyczyną odrzucenia skargi było wniesienie jej osobiście przez dłużnika
(art. 871 § 1 k.p.c.).
Dłużnik zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz
o wyznaczenie mu pełnomocnika z urzędu do złożenia skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zarzucił naruszenie art. 5, 6
i 327 § 1 k.p.c., a także art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka
i podstawowych wolności i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 124
zdanie 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga dłużnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia dotyczy postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym.
Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z 22 lipca 2010 r. o zmianie
ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy –
Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1037). Zgodnie z tą
ustawą w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c.).
Dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Nowelizacja nie zawiera
przepisów intertemporalnych regulujących w sposób szczególny stosowanie
poprzednio
obowiązujących
przepisów
do
skarg
wniesionych
w
okresie
obowiązywania tych przepisów. W tej sytuacji do wprowadzonych przez nią zmian
w przepisach proceduralnych należy stosować ogólną zasadę, wedle której nowe
przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń
wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (tak SN m. in.
w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP
61/10, nie publ.). Na taką wykładnię rzutuje również uzasadnienie projektu
nowelizacji, w którym wyraźnie wskazano, że przepisy projektowanej ustawy będą
miały zastosowanie także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem
w życie (druk nr 2525 z dnia 13 listopada 2009 r.).
Prowadzi to do wniosku, że skarga powoda w obecnym stanie prawnym jest
niedopuszczalna, a w związku z tym – biorąc pod uwagę stan prawny z chwili
orzekania – zażalenie podlega oddaleniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98, 391 § 1 i art.
39821 k.p.c. oraz na postawie § 13 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 pkt 3 i § 2 ust. 3
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163,
poz. 1348 z późn. zm.).