Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 126/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for separate lease claims and rejects value aggregation.

Numero d'incarto IV CZ 126/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision to reject the cassation complaint against one of the defendants. The appellant argued that the two defendants were jointly liable for a single legal relationship, but the court found they were merely formal co-participants based on separate lease agreements. Consequently, the court held that the value of the subject matter for one defendant could not be aggregated with the other, rendering the cassation complaint against the second defendant inadmissible under the statutory threshold.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 72 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.: A cassation complaint against a second-instance ruling on the value of the subject matter is inadmissible if the value is below the statutory threshold and cannot be aggregated with other claims against different defendants where only formal co-participation exists.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility value of subject matter aggregation of claims formal co-participation separate legal relationships lease agreements procedural threshold

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 2 k.p.c.
Z tego względu na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c.
Art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.
pozwanych współuczestnictwa materialnego (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.
określone w art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c., a to uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że według art. 394 1 § 1 k.p.c.
Art. 373 k.p.c.
postanowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 w zw.
Art. 370 k.p.c.
postanowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 w zw. z art. 370, 398 21
art. 3982 § 1 k.p.c
a w konsekwencji naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c
pozwanych współuczestnictwa materialnego (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.).
art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c
określone w art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c., a to uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej
art. 3941 § 3 k.p.c
Z tych względów, należało na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 126/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa A. K. Spółki z o.o. z siedzibą

w S.

przeciwko R. Spółce z o.o. z siedzibą w Z. i S. Spółce z o.o. z siedzibą w D.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 lutego 2012 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 8 lipca 2011 r.,

1)

odrzuca zażalenie na postanowienie w przedmiocie

sprawdzenia

i

ustalenia

wartości

przedmiotu

zaskarżenia (punkt 1 zaskarżonego postanowienia),

2)

oddala zażalenie w pozostałej części.

Uzasadnienie

Powódka A. K. Sp. z o.o. w S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 19 stycznia 2011 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu

Rejonowego z dnia 9 czerwca 2010 r., którym oddalone zostało powództwo

skierowane przeciwko pozwanym R. Sp. z o.o. w Z. oraz S. Sp. z o.o. w D. o

ustalenie istnienia bliżej określonych stosunków prawnych dzierżawy, ewentualnie

o wydanie bliżej określonych części nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r., Sąd Okręgowy sprawdził i ustalił

wartość przedmiotu zaskarżenia skargi kasacyjnej na kwotę 84.244,46 zł wobec

pozwanej R. Sp. z o.o. w Z. a wobec pozwanej S. Sp. z o.o. w D. na kwotę

46.730,22 zł oraz odrzucił skargę kasacyjną w stosunku do wymienionej spółki S.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że w niniejszej sprawie

powódka dochodziła dwóch roszczeń o ustalenie istnienia odrębnych stosunków

prawnych łączących ją z dwoma podmiotami. Uznał przy tym, że nie miało

znaczenia to, iż ewentualne ustalenie istnienia tych stosunków prawnych umożliwi

powódce prowadzenie jednej inwestycji. W ocenie Sądu Okręgowego nie

zachodziła więc tożsamość podstawy faktycznej i prawnej ani tym bardziej

wspólność praw po stronie pozwanych, a jedynie współuczestnictwo formalne. Z

tego względu wartość przedmiotu zaskarżenia wobec obydwu pozwanych nie

podlegała zliczeniu. Sąd Okręgowy ustalił, że wobec pozwanej S. Sp. z o.o. w D.

wynosiła ona 46.730,22 zł, a jej obliczenia dokonał w oparciu o sumę czynszu

dzierżawnego za okres roku. Sąd Okręgowy przyjął, że w niniejszej sprawie

minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia, warunkująca dopuszczalność skargi

kasacyjnej wynosiła 75.000 zł. Z tego względu na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c.

odrzucił skargę kasacyjną powódki w stosunku pozwanej S. Sp. z o.o. w D.

Powódka

wniosła

zażalenie

na

postanowienie

Sądu

Okręgowego.

Zarzuciła w nim naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. polegające na błędnym

przyjęciu,

że w sprawie

występuje

współuczestnictwo

formalne

pozwanych,

a w konsekwencji naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. polegające na błędnym przyjęciu,

że skarga kasacyjna powódki wobec pozwanej S. Sp. z o.o. jest niedopuszczalna.

Powódka wywodziła, że z pozwanymi łączy ją jeden stosunek prawny,

o charakterze złożonym, chociaż mający źródło w dwóch odrębnie zawartych

umowach, na co wskazuje zakres projektu budowy elektrowni wiatrowych, silna

więź gospodarcza i funkcjonalna pomiędzy tymi umowami, tworzącymi wspólne

przedsięwzięcie. W ocenie powódki za przyjęciem współuczestnictwa materialnego

przemawiają – wykazujące cechę wspólności – obowiązek oddania do korzystania

gruntu

stanowiącego

własność

każdej

z pozwanych

oraz

współdziałania

przy realizacji projektu, a ponadto wyrażenie przez pozwanych wspólnej zgody na

realizację projektu poprzez złożenie podpisów na mapach dotyczących jego

lokalizacji oraz okoliczność, że wydane zostało tylko jedno pozwolenie na budowę.

W związku z tym powódka wnosiła o ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 130.975 zł w stosunku do obydwu pozwanych i uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że według art. 394 1 § 1 k.p.c.

zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji odrzucające skargę kasacyjną lub skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, a na podstawie art. 394 1 § 2

k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na postanowienie

sądu

drugiej instancji kończące

postępowanie

w sprawie,

za

wyjątkiem

postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania

i postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu

pierwszej

instancji.

Oznacza

to,

że

zażalenie

do

Sądu

Najwyższego

na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie sprawdzenia i ustalenia

wartości przedmiotu zaskarżenia, które nie kończy postępowania w sprawie,

jest niedopuszczalne. Z tego względu zażalenie powoda w części dotyczącej

ustalenia w postanowieniu Sądu Okręgowego wartości przedmiotu zaskarżenia

postanowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 w zw. z art. 370, 398 21

i 3941 § 3 k.p.c.

Kwestia prawidłowości ustalenia przez Sąd Okręgowy wartości przedmiotu

zaskarżenia skargi kasacyjnej wobec pozwanej S. Sp. z o.o. podlega jednak

rozważeniu – pomimo braku wniosku przewidzianego w art. 380 w zw. z 39821

i 3941 § 3 k.p.c. – jako przesłanka zastosowania art. 3982 § 1 k.p.c., którego

naruszenie

podniesione

że w sprawach

zostało

gospodarczych

w

o

zażaleniu

prawa

i

w

którym

majątkowe

przewidziano,

skarga

kasacyjna

jest niedopuszczalna, jeśli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż

siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. W tym zakresie zażalenie nie zasługuje

na uwzględnienie. Nie można podzielić wyrażonego w zażaleniu poglądu,

że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do przyjęcia istnienia po stronie

pozwanych współuczestnictwa materialnego (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.). Ocena w tym

zakresie zależy od treści żądania w pozwie i okoliczności przytoczonych na jego

poparcie. W niniejszej sprawie powódka wniosła o ustalenie istnienia dwóch

odrębnych stosunków prawnych dzierżawy. Wynika to jednoznacznie z rozdzielenia

obu żądań w pozwie, które odnosiły się do dwóch różnych stosunków

prawnych dzierżawy a ich źródłem były umowy zawarte przez powódkę, w różnym

czasie, oddzielnie z każdą z pozwanych spółek. Tak sformułowane żądania

nie zostały zmienione w toku procesu, na co wskazuje treść oświadczenia

pełnomocnika powódki, mającego na celu ich doprecyzowanie (k. 523), i co

znajduje potwierdzenie we wnioskach zawartych w apelacji powódki (k. 996v.).

Gospodarczy związek i znaczenie umów zawartych z różnymi podmiotami jedynie

z punktu widzenia powoda, nie oznacza, że prawa i obowiązki drugiej strony każdej

z tych umów są wspólne. Bez żadnych wątpliwości nie można także uznać,

że prawa i obowiązki pozwanych spółek są oparte na tej samej podstawie

faktycznej i prawnej.

Wobec tego Sąd Okręgowy słusznie uznał, że zostały spełnione jedynie

przesłanki do przyjęcia współuczestnictwa formalnego po stronie pozwanych

określone w art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c., a to uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej

w stosunku do pozwanej S. Sp. o.o. w D. Wartość przedmiotu zaskarżenia

względem tej pozwanej jest niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych i nie

zlicza się jej z wartością przedmiotu zaskarżenia względem drugiej z pozwanych.

Z tych względów, należało na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. oddalić zażalenie w tej części, w jakiej było skierowane do rozstrzygnięcia

w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej.