Supreme Court dismisses appeal on lease rent increase, ruling no cassation appeal exists for rent matters regardless of value.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's decision rejecting a cassation complaint regarding a lease rent increase. The appellant argued that the entire annual rent amount constituted the subject matter of the appeal, exceeding the statutory threshold for admissibility. The Court ruled that a cassation appeal is not available for rent increase cases regardless of the monetary value involved, rendering the appellant's arguments on both value and admissibility moot.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal is not admissible in cases concerning rent increases, irrespective of the value of the subject matter of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 124/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)
SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie z powództwa J. H.
przeciwko M. S.
o rozwiązanie umowy i wydanie nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 lutego 2011 r.,
zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Okręgowego […]
z dnia 9 września 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 r. oddalił powództwo
wniesione na podstawie art. 3571 k.c. o rozwiązanie łączącej strony umowy
dzierżawy.
W wyniku apelacji powódki Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010
r. zmienił orzeczenie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że określił wysokość
czynszu dzierżawnego na rzecz powódki od dnia 1 stycznia 2009 r. dodatkowo na
kwotę 20 000 zł rocznie, oprócz czynszu płatnego dotychczas na podstawie umowy
dzierżawy łączącej strony.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2010 r. Sąd Okręgowy
odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od tego wyroku stwierdzając, że choć
wskazano w niej jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 64 128 zł, to w
rzeczywistości przedmiotem zaskarżenia nie jest cała kwota czynszu rocznego
w wysokości 64 128 zł, po jej podwyższeniu przez Sąd Okręgowy, lecz tylko kwota
podwyżki w wysokości 20 000 zł, a zatem wartość przedmiotu zaskarżenia
obliczona zgodnie z art. 22 k.p.c. wynosi 20 000 zł i nie przekracza określonego
w art. 3982 § 1 k.p.c. progu zaskarżalności skargą kasacyjną wynoszącego
50 000 zł.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 23 k.p.c.
stwierdzając, że zgodnie z art. 383 k.p.c. niedopuszczalna była zmiana w apelacji
roszczenie zgłoszonego na podstawie art. 3571 k.c. o rozwiązanie umowy
dzierżawy na roszczenie o podwyższenie wysokości czynszu dzierżawnego na
podstawie tego przepisu. Skoro Sąd drugiej instancji podwyższył czynsz
dzierżawny o kwotę 20 000 zł rocznie, to wynosi on obecnie 64 127,84 zł rocznie
i zgodnie z art. 22 k.p.c. kwota ta stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia
w skardze kasacyjnej, co, zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., przesądza o jej
dopuszczalności. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W postępowaniu zażaleniowym wywołanym zażaleniem na postanowienie
odrzucające skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie bada dopuszczalności zmiany
w postępowaniu apelacyjnym żądania zgłoszonego w pozwie ani zasadności
merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji. Dlatego bez znaczenia dla
rozstrzygnięcia zażalenia są zarzuty skarżącego dotyczące niedopuszczalności
zmiany przez powódkę w postępowaniu apelacyjnym roszczenia o rozwiązanie
umowy dzierżawy zgłoszonego na podstawie art. 357 1 k.c., na roszczenie
o podwyższenie czynszu dzierżawnego w oparciu o ten sam przepis, jak również
zarzuty wskazujące na niedopuszczalność uwzględnienia przez Sąd drugiej
instancji takiego roszczenia.
Sprawdzając, czy wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu
zaskarżenia jest prawidłowa Sąd Najwyższy oceny tej dokonuje w oparciu o treść
rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji i treść skargi kasacyjnej, a nie w oparciu
o przedmiot sporu i treść roszczenia wskazanego w pozwie i będącego
przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 398 1
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu drugiej
instancji.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem orzeczenia Sądu drugiej instancji
było podwyższenie czynszu dzierżawnego o kwotę 20 000 zł rocznie w umowie
dzierżawy łączącej strony. W świetle art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. w takiej sprawie
skarga kasacyjna nie przysługuje bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego „sprawą o czynsz
dzierżawy” w rozumieniu tego przepisu jest zarówno sprawa o zapłatę czynszu, jak
i sprawa o ustalenie stosunku prawnego lub prawa, czy sprawa o ukształtowanie
takiego stosunku, jeżeli przedmiotem ustalenia bądź ukształtowania dokonywanego
orzeczeniem sądu ma być czynsz najmu lub dzierżawy, w tym także sprawa
o ustalenie wysokości czynszu lub o jego podwyższenie (porównaj między innymi
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r. II CKN 587/97, OSNC
1998/12/213 i z dnia 10 czerwca 1999 r. III CKN 1237/98, niepubl.).
Niezależnie więc od tego, na jakiej podstawie prawnej strona dochodzi a sąd
orzeka o podwyższeniu czynszu dzierżawy, jest to sprawa o czynsz dzierżawy
w rozumieniu art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. i skarga kasacyjna w niej nie przysługuje.
Odnosi się to także do takiego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 357 1
k.c. Z tego względu w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie przysługuje.
Na marginesie więc tylko można stwierdzić, że nie przysługuje również ze
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.) także przy
założeniu (błędnym), że rozpoznawana sprawa jest sprawą o rozwiązanie umowy
dzierżawy, jak przyjął skarżący. W takiej sytuacji wartość przedmiotu sporu
i zaskarżenia powinna być obliczana zgodnie z zasadami art. 23 k.p.c., a nie art.
22 k.p.c. Zgodnie z art. 23 k.p.c. w sprawach o rozwiązanie umowy dzierżawy
wartością przedmiotu sporu przy umowach zawartych na czas nie oznaczony jest
suma czynszu za okres trzech miesięcy, która w rozpoznawanej sprawie
niewątpliwie nie przekracza 50 000 zł. Także wartość przedmiotu sporu
i zaskarżenia obliczona na podstawie art. 22 k.p.c. jak w sprawie o podwyższenie
wysokości czynszu, nie przekracza tej kwoty, bowiem wartością przedmiotu sporu
jest wówczas jedynie kwota podwyżki czynszu jakiej żąda powód, obliczona za rok,
która w sprawie wynosi 20 000 zł, a nie jak przyjął skarżący suma całego czynszu
za rok: a więc zsumowana kwota czynszu już płaconego i kwota podwyżki. Takie
obliczenie wartości przedmiotu sporu jest nieuzasadnione, gdyż kwota już
płaconego czynszu nie jest przedmiotem roszczenia a tym samym nie może być
zaliczona do wartości przedmiotu sporu obliczanej zgodnie z art. 22 k.p.c.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie
art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., bowiem zaskarżone postanowienie mimo
błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
md