Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 124/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on lease rent increase, ruling no cassation appeal exists for rent matters regardless of value.

Numero d'incarto IV CZ 124/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's decision rejecting a cassation complaint regarding a lease rent increase. The appellant argued that the entire annual rent amount constituted the subject matter of the appeal, exceeding the statutory threshold for admissibility. The Court ruled that a cassation appeal is not available for rent increase cases regardless of the monetary value involved, rendering the appellant's arguments on both value and admissibility moot.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal is not admissible in cases concerning rent increases, irrespective of the value of the subject matter of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility lease rent increase subject matter value threshold civil procedure code rent determination dispute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., bowiem zaskarżone postanowienie mimo
Art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.
W świetle art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. w takiej sprawie
Art. 3982 § 1 k.p.c.
w art. 3982 § 1 k.p.c. progu zaskarżalności skargą kasacyjną wynoszącego
Art. 23 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 23 k.p.c.
Art. 22 k.p.c.
obliczona zgodnie z art. 22 k.p.c. wynosi 20 000 zł i nie przekracza określonego
art. 3571 k.c
wniesione na podstawie art. 3571 k.c.
art. 22 k.p.c
obliczona zgodnie z art. 22 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
w art. 3982 § 1 k.p.c. progu zaskarżalności skargą kasacyjną wynoszącego
art. 23 k.p.c
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 23 k.p.c.
art. 383 k.p.c
stwierdzając, że zgodnie z art. 383 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r. II CKN 587/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r. III CKN 1237/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 124/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa J. H.

przeciwko M. S.

o rozwiązanie umowy i wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2011 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Okręgowego […]

z dnia 9 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 r. oddalił powództwo

wniesione na podstawie art. 3571 k.c. o rozwiązanie łączącej strony umowy

dzierżawy.

W wyniku apelacji powódki Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010

r. zmienił orzeczenie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że określił wysokość

czynszu dzierżawnego na rzecz powódki od dnia 1 stycznia 2009 r. dodatkowo na

kwotę 20 000 zł rocznie, oprócz czynszu płatnego dotychczas na podstawie umowy

dzierżawy łączącej strony.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2010 r. Sąd Okręgowy

odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od tego wyroku stwierdzając, że choć

wskazano w niej jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 64 128 zł, to w

rzeczywistości przedmiotem zaskarżenia nie jest cała kwota czynszu rocznego

w wysokości 64 128 zł, po jej podwyższeniu przez Sąd Okręgowy, lecz tylko kwota

podwyżki w wysokości 20 000 zł, a zatem wartość przedmiotu zaskarżenia

obliczona zgodnie z art. 22 k.p.c. wynosi 20 000 zł i nie przekracza określonego

w art. 3982 § 1 k.p.c. progu zaskarżalności skargą kasacyjną wynoszącego

50 000 zł.

W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 23 k.p.c.

stwierdzając, że zgodnie z art. 383 k.p.c. niedopuszczalna była zmiana w apelacji

roszczenie zgłoszonego na podstawie art. 3571 k.c. o rozwiązanie umowy

dzierżawy na roszczenie o podwyższenie wysokości czynszu dzierżawnego na

podstawie tego przepisu. Skoro Sąd drugiej instancji podwyższył czynsz

dzierżawny o kwotę 20 000 zł rocznie, to wynosi on obecnie 64 127,84 zł rocznie

i zgodnie z art. 22 k.p.c. kwota ta stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia

w skardze kasacyjnej, co, zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., przesądza o jej

dopuszczalności. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu zażaleniowym wywołanym zażaleniem na postanowienie

odrzucające skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie bada dopuszczalności zmiany

w postępowaniu apelacyjnym żądania zgłoszonego w pozwie ani zasadności

merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji. Dlatego bez znaczenia dla

rozstrzygnięcia zażalenia są zarzuty skarżącego dotyczące niedopuszczalności

zmiany przez powódkę w postępowaniu apelacyjnym roszczenia o rozwiązanie

umowy dzierżawy zgłoszonego na podstawie art. 357 1 k.c., na roszczenie

o podwyższenie czynszu dzierżawnego w oparciu o ten sam przepis, jak również

zarzuty wskazujące na niedopuszczalność uwzględnienia przez Sąd drugiej

instancji takiego roszczenia.

Sprawdzając, czy wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia jest prawidłowa Sąd Najwyższy oceny tej dokonuje w oparciu o treść

rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji i treść skargi kasacyjnej, a nie w oparciu

o przedmiot sporu i treść roszczenia wskazanego w pozwie i będącego

przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 398 1

§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu drugiej

instancji.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem orzeczenia Sądu drugiej instancji

było podwyższenie czynszu dzierżawnego o kwotę 20 000 zł rocznie w umowie

dzierżawy łączącej strony. W świetle art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. w takiej sprawie

skarga kasacyjna nie przysługuje bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego „sprawą o czynsz

dzierżawy” w rozumieniu tego przepisu jest zarówno sprawa o zapłatę czynszu, jak

i sprawa o ustalenie stosunku prawnego lub prawa, czy sprawa o ukształtowanie

takiego stosunku, jeżeli przedmiotem ustalenia bądź ukształtowania dokonywanego

orzeczeniem sądu ma być czynsz najmu lub dzierżawy, w tym także sprawa

o ustalenie wysokości czynszu lub o jego podwyższenie (porównaj między innymi

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r. II CKN 587/97, OSNC

1998/12/213 i z dnia 10 czerwca 1999 r. III CKN 1237/98, niepubl.).

Niezależnie więc od tego, na jakiej podstawie prawnej strona dochodzi a sąd

orzeka o podwyższeniu czynszu dzierżawy, jest to sprawa o czynsz dzierżawy

w rozumieniu art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. i skarga kasacyjna w niej nie przysługuje.

Odnosi się to także do takiego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 357 1

k.c. Z tego względu w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie przysługuje.

Na marginesie więc tylko można stwierdzić, że nie przysługuje również ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.) także przy

założeniu (błędnym), że rozpoznawana sprawa jest sprawą o rozwiązanie umowy

dzierżawy, jak przyjął skarżący. W takiej sytuacji wartość przedmiotu sporu

i zaskarżenia powinna być obliczana zgodnie z zasadami art. 23 k.p.c., a nie art.

22 k.p.c. Zgodnie z art. 23 k.p.c. w sprawach o rozwiązanie umowy dzierżawy

wartością przedmiotu sporu przy umowach zawartych na czas nie oznaczony jest

suma czynszu za okres trzech miesięcy, która w rozpoznawanej sprawie

niewątpliwie nie przekracza 50 000 zł. Także wartość przedmiotu sporu

i zaskarżenia obliczona na podstawie art. 22 k.p.c. jak w sprawie o podwyższenie

wysokości czynszu, nie przekracza tej kwoty, bowiem wartością przedmiotu sporu

jest wówczas jedynie kwota podwyżki czynszu jakiej żąda powód, obliczona za rok,

która w sprawie wynosi 20 000 zł, a nie jak przyjął skarżący suma całego czynszu

za rok: a więc zsumowana kwota czynszu już płaconego i kwota podwyżki. Takie

obliczenie wartości przedmiotu sporu jest nieuzasadnione, gdyż kwota już

płaconego czynszu nie jest przedmiotem roszczenia a tym samym nie może być

zaliczona do wartości przedmiotu sporu obliczanej zgodnie z art. 22 k.p.c.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., bowiem zaskarżone postanowienie mimo

błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

md