Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 123/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural costs, ruling a clerical error in the appeal petition does not bar cost recovery.

Numero d'incarto IV CZ 123/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendants' appeal against the appellate court's decision to award procedural costs to the plaintiff. The defendants argued that the plaintiff's appeal petition contained a clerical error by misidentifying the parties, claiming this prevented a valid request for cost recovery under the Civil Procedure Code. The court held that such an obvious writing mistake does not invalidate the plaintiff's right to costs, as the intent to challenge the first-instance judgment and obtain a favorable ruling was clear from the petition's substance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 109 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: A clerical error in an appeal petition misidentifying the parties does not preclude the recovery of procedural costs if the substantive intent to challenge the judgment is evident.

Parole chiave

Generato dall'IA
clerical error procedural costs appeal petition party identification Civil Procedure Code cost recovery substantive intent

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3941 § 3 k.p.c.
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
art. 395 § 2 k.p.c.
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 395 § 2
art. 109 § 1 k.p.c.
naruszenie art. 109 § 1 k.p.c. przez jego zastosowanie, w sytuacji, w której powód
art. 98 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest
art. 398 § 14 k.p.c.
Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 395 § 2 k.p.c
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 395 § 2
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., wprowadzonym w następstwie wyroku
art. 109 § 1 k.p.c
naruszenie art. 109 § 1 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 19 marca 1996 r., III CZP 23/96
postanowienie SN z 19 marca 1996 r., III CZP 23/96,
III CZP 23/96
postanowienie SN z 19 marca 1996 r., III CZP 23/96,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 123/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego SA

w W.

przeciwko A. K. i P. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 maja 2011 r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lutego 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 4 listopada 2009 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie z powództwa Powszechnej Kasy

Oszczędnościowej Banku Polskiego S.A. w W. przeciwko A. K. i P. K. w ten

sposób, że utrzymał w mocy w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym,

wydany przez Sąd Okręgowy w E. w dniu 3 lipca 2007 r. (pkt 1), jak również

zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania apelacyjnego. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r.

Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 395 § 2

k.p.c., uchylił postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego. Rozpoznając

sprawę w przedmiocie kosztów ponownie, zasądził od pozwanych solidarnie na

rzecz powoda kwotę 41.697 zł, obejmującą koszty zastępstwa procesowego

powoda w postępowaniu apelacyjnym (5.400 zł) i opłatę od apelacji (36.297 zł). W

zażaleniu pozwani wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia, powtórne

rozpoznanie i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., wprowadzonym w następstwie wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05 (OTK-A 2007, nr 3,

poz. 32), zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu

drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia

sądu pierwszej instancji..

Sąd Apelacyjny uwzględnił zażalenie powoda w przedmiocie kosztów

postępowania apelacyjnego. Pierwotnie zasądzono solidarnie od pozwanych kwotę

5.400 zł, która stanowiła koszty zastępstwa procesowego powoda. W wyniku

stwierdzenia, że wniesione przez powoda zażalenie jest oczywiście uzasadnione,

Sąd

Apelacyjny,

postanowienie

i

stosując

orzekł

na

instytucję

nowo

tzw.

w

autoremedury

przedmiocie

uchylił

kosztów

skarżone

postępowania

odwoławczego. Na zasądzoną kwotę w wysokości 41.697 zł, obok kwoty 5.400 zł,

składa się ponadto kwotą 36.297 zł tytułem opłaty od apelacji uiszczonej od

wniesionego środka zaskarżenia (k. - 411). W zażaleniu skarżący zarzucili

naruszenie art. 109 § 1 k.p.c. przez jego zastosowanie, w sytuacji, w której powód

nie złożył ich zdaniem wniosku o przyznanie zwrotu kosztów procesu.

Twierdzili oni, że powód w apelacji nie domagał się przyznania kosztów od

przeciwnika procesowego, lecz dosłownie wnioskował o zasądzenie ich od niego

dla drugiej strony postępowania. Takie sformułowanie nie pozwala zdaniem

skarżących uznać, że powód w apelacji złożył wniosek o przyznanie zwrotu

kosztów procesu w rozumieniu art. 109 § 1 k.p.c.

Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.c. roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona

najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie

orzeczenia nie złoży sądowi spisu kosztów albo nie zgłosi wniosku o przyznanie

kosztów według norm przepisanych. Przepis ten ma charakter prekluzyjny wobec

strony zastępowanej przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, radcy

prawnego oraz rzecznika patentowego. Nie ulega wątpliwości, że o zwrocie

kosztów postępowania należnych stronie reprezentowanej przez radcę prawnego

sąd nie orzeka z urzędu (por. postanowienie SN z 19 marca 1996 r., III CZP 23/96,

LEX nr 50559).

W sporządzonej w sprawie apelacji powód zaskarżył wyrok sądu pierwszej

instancji w całości oraz wnosił o jego zmianę poprzez utrzymanie nakazu zapłaty

w mocy (pkt a), jak również o „zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów

procesu, w tym wynagrodzenia pełnomocnika procesowego za obydwie instancje

według norm przepisanych” (k. - 406). Ponadto w uzasadnieniu apelacji

stwierdzono, że „pozwany kwestionuje również w całości samo rozstrzygnięcie

o kosztach procesu, a w szczególności pkt 3 wyroku, albowiem w ocenie powoda

brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz pozwanych kwoty w tym punkcie

wskazanej, zaś orzeczenie Sądu wskutek braku wskazania motywów takiego,

a nie innego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie poddaje się kontroli

instancyjnej” (k. 408).

Bez wątpienia wnoszący apelację popełnił w petitum pisma błąd polegający

na wadliwym określeniu podmiotów postępowania. Uchybienie to należy jednak

postrzegać w kategorii oczywistej omyłki pisarskiej, która nie powinna rzutować na

uprawnienie strony wygrywającej proces do uzyskania zwrotu jego kosztów.

Nie należy kierować się wyłącznie brzmieniem zawartego w piśmie sformułowania,

lecz należy mieć na względzie treść pisma i sformułowane żądania. Treść pisma

nie pozostawia wątpliwości co do rzeczywistego określenia stron i formułowanych

żądań. Intencją skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego, było

zaskarżenie niekorzystnego wyroku oraz doprowadzenie do uzyskania innego

rozstrzygnięcia. Powód zaskarżył bowiem wyrok sądu pierwszej instancji w całości

oraz wnosił o jego zmianę poprzez utrzymanie nakazu zapłaty w mocy.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest

zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia

praw i celowej obrony. Przepis ten ustanawia dwie zasady rozstrzygania o kosztach

procesu, tj. zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz zasadę orzekania

o zwrocie kosztów niezbędnych i celowych. Orzekanie o kosztach w procesie

zakłada zwrot kosztów przez podmiot przegrywający na rzecz podmiotu

wygrywającego. Odstępstwa od zasady odpowiedzialności za wynik procesu nie

uzasadnia oczywisty błąd pisarski, polegający na przestawieniu pojęć „powoda”

i „pozwanego”.

Z powyższych względów należy uznać, że zasądzenie od pozwanych

solidarnie na rzecz powoda kwoty 41.697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

apelacyjnego było prawidłowe.

Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.).