Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 12/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of standing after client was properly represented by counsel.

Numero d'incarto IV CZ 12/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court order rejecting their personal appeal for retrial. The appellant argued they were not informed how to appeal, but the court found they were properly represented by a lawyer who had valid authority to handle all procedural acts. Consequently, the court ruled that personal appeals filed by the client were inadmissible because service of documents and procedural acts must be directed to the professional representative.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 91 k.p.c.; Art. 133 § 3 k.p.c.; Art. 357 § 2 k.p.c.; Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.: When a party acts through a professional legal representative, procedural acts and appeals must be directed to the representative; personal appeals by the party are inadmissible if the representative was duly authorized.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal representation procedural standing service of documents appeal admissibility court representation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 91 k.p.c.
Zgodnie z art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo
Art. 133 § 3 k.p.c.
pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 § 3 k.p.c.), a
Art. 357 § 2 k.p.c.
pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2 k.p.c. a contrario).
Art. 3941 § 2 k.p.c.
służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.).
Art. 39814 k.p.c.
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
art. 39821, 373 i 370 k.p.c.
Art. 373 k.p.c.
Art. 370 k.p.c.
Art. 871 § 1 k.p.c.
instancji (art. 871 § 1 k.p.c.).
art. 91 k.p.c
Zgodnie z art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 12/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

ze skargi uczestnika postępowania

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca (...),

w sprawie z wniosku J. J.

przy uczestnictwie A. J.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 kwietnia 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 22 grudnia 2009 r. i 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r., w pozostałej części

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę

uczestnika postępowania A. J. o wznowienie postępowania o podział majątku

wspólnego.

Zażalenie na powyższe orzeczenie, wniesione osobiście przez uczestnika

postępowania, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 22

grudnia 2009 r. wobec braku zdolności postulacyjnej skarżącego.

Również i

to

postanowienie

skarżący,

zastępowany tym

razem

przez

profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył zażaleniem. Wnosząc o jego uchylenie

zarzucał, że nie został pouczony o sposobie zaskarżenia postanowienia z dnia

11 grudnia 2009 r. Jednocześnie skarżący wnosił o uchylenie także poprzedzającego go

postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r., które już wcześniej odrębnie zaskarżył.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że rozpoznaniu podlega wyłącznie

zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. Jednoczesne ponowne

zaskarżenie również poprzednio wydanego w dniu 11 grudnia 2009 r. postanowienia w

przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania nie było dopuszczalne,

skoro skarżący już wcześniej wniósł na nie zażalenie, stanowiące przedmiot

rozpoznania postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. W tym zakresie zatem to

ponownie wniesione zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 3941 § 3 w związku z

art. 39821, 373 i 370 k.p.c.

Dopuszczalne było zatem jedynie wniesienie zażalenia od postanowienia z dnia

22 grudnia 2009 r., którym odrzucone zostało osobiście wniesione przez uczestnika

zażalenie od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania.

Zażalenie to nie jest zasadne. Postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r. zostało

prawidłowo i skutecznie doręczone pełnomocnikowi uczestnika ustanowionemu w

postępowaniu o podział majątku wspólnego. Zgodnie z art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo

procesowe obejmuje z samego prawa między innymi umocowanie do wszystkich

łączących się ze sprawą czynności, w tym skargi o wznowienie postępowania i

postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jeżeli strona działa w sprawie przez

pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 § 3 k.p.c.), a

wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienia doręcza się profesjonalnym

pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2 k.p.c. a contrario).

Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia 2009 r., jako

postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, uczestnikowi

służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). W postępowaniu przed

Sądem Najwyższym obowiązuje jednak zastępstwo stron przez adwokatów lub radców

prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z

postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej

instancji (art. 871 § 1 k.p.c.). Artykuł 871 § 2 i 3 k.p.c. przewiduje wyjątki od tej zasady,

okoliczności te nie zachodziły jednak w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów

zażalenie na postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r., wniesione osobiście przez

uczestnika podlegało odrzuceniu, a rozstrzygające o tym postanowienie z dnia 22

grudnia 2009 r. jest prawidłowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.