Supreme Court dismisses appeal to reject late cassation request due to lack of proven involuntary delay. The court held that minor eye conditions do not justify missing the statutory deadline. The decision affirms the strict requirement to prove involuntary delay under civil procedure law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by participant D. K. against the Regional Court's refusal to restore the deadline for filing a cassation complaint. D. K. argued that his inability to file the complaint on time was involuntary, citing medical prescriptions for eye conditions, while the opposing party contended these ailments did not prevent legal action. The court ruled that the presented medical evidence failed to prove the participant was genuinely unable to act within the statutory period, thus the delay was considered voluntary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 168 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: A party must prove involuntary delay to restore a procedural deadline; minor health issues like eye strain do not constitute valid grounds for involuntary delay if the party could have acted with reasonable diligence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 119/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku R. L.przy uczestnictwie D. K., W. K. i Z. L.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2014 r.,zażalenia uczestnika postępowania D. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w G.z dnia 6 czerwca 2013 r. oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w S. stwierdził, że R. i Z. małżonkowie L. nabyli na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 16 września 2005 r. przez zasiedzenie własność nieruchomości stanowiącej działkę nr 603/1 o obszarze 0,0830 ha, położoną w O., dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr 29775/9.W wyniku rozpoznania apelacji uczestnika postępowania D. K. Sąd Okręgowy w G. zmienił zaskarżone postanowienie przez zastąpienie wskazanej wyżej daty zasiedzenia datą 9 października 2010 r. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r.
Sąd Okręgowy w G. oddalił wniosek D. K. o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną uczestnika jako spóźnioną. W zażaleniu uczestnik D. K., zaskarżając postanowienie w części odrzucającej skargę kasacyjną, wniósł o jego uchylenie w tej części po wcześniejszym skontrolowaniu, na podstawie art. 380 w związku z art. 3941 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c., zasadności odmowy przywrócenia terminu do jej wniesienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 168 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Strona występująca o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej zobowiązana jest uprawdopodobnić, że do uchybienia doszło bez jej winy. Ugruntowane na tle art. 168 k.p.c. orzecznictwo i doktryna zgodnie wskazują, że brak winy w niedokonaniu w terminie czynności procesowej podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144).
Brak winy w razie choroby strony lub jej pełnomocnika w okresie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej ma miejsce, gdy stan zdrowia uniemożliwił realnie podjęcie działania osobiście lub skorzystanie z pomocy innych osób (por. postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 2005 r., II PZ 20/05, OSNP 2006, nr 13-14, poz. 214). Takich okoliczności żalący nie wykazał, albowiem przedłożone przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego uczestnika trzy recepty lekarskie z adnotacją okulisty o przekrwieniu gałek ocznych oraz światłowstręcie, nie świadczą o braku możliwości, z uwagi na stopień i charakter dolegliwości, złożenia skargi kasacyjnej w ustawowym terminie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 1974 r., II CO 18/73, niepublikowane, z dnia 12 lutego 1999 r., II UKN 667/98, OSNAPiUS 2000, nr 12, poz. 488, notka i z dnia 17 czerwca 1999 r., I PKN 103/99, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 719).W tym stanie rzeczy zażalenie uczestnika podlegało oddaleniu jako niezasadne (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).