Supreme Court dismissed appeal on divorce property division appeal barred under 150k threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of their cassation complaint regarding marital property division. The appellant argued that the appeal was admissible because it concerned reimbursement of personal expenses rather than direct asset division, citing a different monetary threshold. The court ruled that the statutory limit of 150,000 zlotys applies autonomously to all claims in such cases, rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: The monetary threshold for cassation appeals in marital property division cases is autonomous and applies to all claims, excluding appeals based on the general civil procedure threshold.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 118/06
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
SSN Tadeusz Żyznowski
w sprawie z wniosku K. W.
przy uczestnictwie J. W.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 30 stycznia 2007 r.,
zażalenia uczestnika postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w O.
z dnia 22 września 2006 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2006 r. Sąd Okręgowy w Ol. odrzucił
skargę kasacyjną uczestnika postępowania od postanowienia tego Sądu z dnia 11
lipca 2006 r., stwierdzając, że wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczona została
na kwotę 123 474,86 zł, podczas gdy w sprawach o podział majątku wspólnego po
ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż 150 000 zł, skarga kasacyjna nie przysługuje (art. 398 6 §
2 w związku z art. 13 § 2 oraz art. 5191 § 2 k.p.c.).
W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania podniósł, że
zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 lipca 2006 r. oddalające jego
apelację
w
części
dotyczącej
rozstrzygnięcia
o
żądaniu
zasądzenia
od
wnioskodawczyni kwoty 123 474,86 zł z tytułu zwrotu nakładów, jakie poczynił
z majątku osobistego na majątek wspólny, dokonując spłaty długów zaciągniętych
w czasie trwania wspólności majątkowej. Roszczenie to nie jest objęte hipotezą art.
5191 § 2 k.p.c., wobec czego nie należało dokonywać oceny dopuszczalności
skargi kasacyjnej przez pryzmat wymienionego przepisu. Kwestię tę należało
natomiast ocenić na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., a w świetle tego przepisu skarga
kasacyjna jest dopuszczalna, wartość przedmiotu zaskarżenia jest bowiem wyższa
niż pięćdziesiąt
tysięcy złotych. W
konkluzji
żalący
wniósł o
uchylenie
zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zagadnienie
dopuszczalności
skargi
kasacyjnej
w
postępowaniu
nieprocesowym uregulowane zostało w sposób autonomiczny i samodzielny w art.
5191 k.p.c., stąd sięganie przy ocenie tej kwestii równocześnie do treści art. 398 2
§ 1 k.p.c. jest nieuprawnione. O dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach
o podział
majątku
wspólnego
po
ustaniu
wspólności
majątkowej
między
małżonkami przesądza zatem wyłącznie art. 519 k.p.c., bez względu na to czy
skarga dotyczy rozstrzygnięcia o podziale składników majątku wspólnego, czy
rozstrzygnięcia o roszczeniach o zwrot wydatków i nakładów poczynionych
z majątku osobistego na majątek wspólny.
W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy podkreślał, że regulacja
zawarta w art. 5191 k.p.c. ma charakter autonomiczny i wyczerpujący, a także
wyjaśniał, że wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach o podział majątku
wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami jest wartość
poszczególnych rzeczy i praw, których objęcie lub nieobjęcie rozstrzygnięciem sądu
albo sposób ich podziału kwestionuje skarżący, a także wartość roszczeń
dochodzonych
w
tych
sprawach,
będących
przedmiotem
zaskarżenia
(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02,
OSNC 2004, nr 1, poz. 11, z dnia 7 lipca 2005 r., IV CZ 65/05, niepubl., z dnia
27 stycznia 2006 r., III CZ 1/06, niepubl., z dnia 10 marca 2006 r., IV CZ 17/06,
niepubl.).
Skoro zatem wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie jest
niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych, Sąd Okręgowy trafnie uznał wniesioną
przez żalącego skargę kasacyjną za niedopuszczalną.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14 w związku
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.
db