Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 114/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural invalidity in non-procedural proceedings where participant voluntarily joined.

Numero d'incarto IV CZ 114/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal against a lower court decision that declared procedural invalidity due to improper service of documents. The lower court found the participant, W.K., had not been properly notified, violating his right to defense under Article 379 of the Code of Civil Procedure. However, the Supreme Court ruled that because W.K. voluntarily participated in the proceedings after being summoned, he qualified as a party entitled to raise invalidity claims, rendering the lower court's finding of invalidity incorrect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; In non-procedural proceedings, a participant who voluntarily joins after being summoned retains the right to challenge procedural invalidity, distinguishing them from non-participants who never took part.

Parole chiave

Generato dall'IA
non-procedural proceedings procedural invalidity right to defense voluntary participation improper service of documents code of civil procedure party status

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
możności obrony praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), mimo bowiem wezwania do udziału w sprawie nie został on prawidłowo powiadomiony o toczącym się postępowaniu.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Przepis ten na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c. ma odpowiednio zastosowanie do postanowień orzekających co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym.
Art. 378 § 1 k.p.c.
13 § 2 k.p.c., a Sąd drugiej instancji jest obowiązany rozważyć, także z urzędu, czy przed Sądem Rejonowym zachodziła nieważność postępowania (art. 378 § 1 k.p.c.).
Art. 3941 § 11 k.p.c.
379 pkt 5 i 13 § 2 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Podstawę zażalenia stanowi art. 3941 § 11 k.p.c., zgodnie z którym zażalenie przysługuje do Sądu Najwyższego w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 39814 k.p.c.
Art. 25 k.c.
Definicja pojęcia „miejsca zamieszkania” została określona w art. 25 k.c., który wskazuje na konieczność łącznego występowania elementu zamiaru stałego pobytu oraz elementu faktycznego przebywania w danej miejscowości.
Art. 524 § 2 k.p.c.
W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, że niewzięcie przez zainteresowanego udziału w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu nieprocesowym nie powoduje nieważności postępowania, zwłaszcza że może on żądać wznowienia postępowania na podstawie art. 524 § 2 k.p.c.
art. 386 § 2 k.p.c
uchylił na podstawie art. 386 § 2 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
możności obrony praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), mimo bowiem wezwania do udziału w sprawie nie został on prawidłowo powiadomiony o toczącym się postępowaniu.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 114/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)‎SSN Agnieszka Piotrowska‎SSN Maria Szulc (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M. K. i R. G.‎przy uczestnictwie K. U., A. O., J. Z., M. Z., M. B. – S. i W.K .o stwierdzenie zasiedzenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2014 r.,‎zażalenia wnioskodawczyń na postanowienie Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 23 kwietnia 2013 r. oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. uchylił na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie zasiedzenia, zniósł postępowanie przed tym Sądem po dniu 16 października 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.W ocenie Sądu drugiej instancji w sprawie wystąpiła nieważność postępowania polegająca na pozbawieniu uczestnika postępowania W. K. możności obrony praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), mimo bowiem wezwania do udziału w sprawie nie został on prawidłowo powiadomiony o toczącym się postępowaniu.

Uczestnik wykazał zaświadczeniem, że jego adres zameldowania nie pokrywa się z miejscem zamieszkania, ponieważ od 2002 r. mieszka w P. i figuruje w rejestrze wyborców pod adresem stałego zamieszkania w tej miejscowości, natomiast odpisy wniosku o zasiedzenie zostały doręczone na adres wskazany przez uczestnika A. C. tj. W. ul. H. 6A/8. Brak skutecznego doręczenia wniosku i zawiadomień o rozprawach stanowi uchybienie procesowe, którego skutkiem jest pozbawienie uczestnika możności obrony jego praw, a w konsekwencji nieważność postępowania.W zażaleniu wnioskodawczynie wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzuciły błąd w ustaleniach faktycznych co do ustalenia miejsca zamieszkania uczestnika oraz obrazę art. 378 § 1 w zw. z art. 379 pkt 5 i 13 § 2 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Podstawę zażalenia stanowi art. 3941 § 11 k.p.c., zgodnie z którym zażalenie przysługuje do Sądu Najwyższego w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Przepis ten na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c. ma odpowiednio zastosowanie do postanowień orzekających co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono, że kontrola dokonywana w ramach tego środka ma charakter formalny, a zażalenie ma służyć zbadaniu, czy orzeczenie kasatoryjne sądu drugiej instancji zostało prawidłowo oparte na jednej z przesłanek określonych w art. 386 § 2 i 4 k.p.c. a więc, czy powołana przez sąd przyczyna opiera się na jednej z przesłanek ustawowych.

Dokonana kontrola ma charakter czysto procesowy, bez wkraczania w kompetencje sądu in merito (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2012, I CZ 136/12 z dnia 7 listopada 2012 r., IV CZ 147/12, z dnia 9 listopada 2012 r., IV CZ 156/12, niepubl.). Skuteczne zakwestionowanie zaskarżonego postanowienia wymaga więc przede wszystkim postawienia zarzutu naruszenia art. 386 § 2 k.p.c., a takiego zarzutu skarżące nie wywiodły. Zważywszy jednak na argumenty zawarte w uzasadnieniu zażalenia, kwestionujące stanowisko Sądu drugiej instancji w przedmiocie nieważności postępowania, należało je poddać kontroli w aspekcie prawidłowości zastosowania przez Sąd Okręgowy wskazanego wyżej przepisu.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 378 § 1 w zw. z art. 379 pkt 5 i 13 § 2 k.p.c. uzasadnionego powołaniem się na zasadę prawną wynikającą z uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2010 r., III CZP 112/09 (OSNC z 2010 r., nr 7-8, poz. 98, Biul.

Sądu Najwyższego z 2010 r., nr 4, poz.

9) wskazać należy, iż zasada ta nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, która jest wprawdzie także rozpoznawana w postępowaniu nieprocesowym, ale sytuacja procesowa uczestnika jest odmienna od objętej przytoczoną uchwałą. W uchwale Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że w art. 379 pkt 5 k.p.c. stosowanym odpowiednio poprzez art. 13 § 2 k.p.c., chodzi o stronę w znaczeniu procesowym, a nie o podmiot, który mógł lub powinien uczestniczyć w postępowaniu, ale nie uzyskał przymiotu strony. W postępowaniu nieprocesowym stroną - uczestnikiem jest ten, który bierze udział w tym charakterze po wskazaniu go przez wnioskodawcę i doręczeniu odpisu wniosku, na skutek wezwania przez sąd lub z własnej inicjatywy.

W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, że niewzięcie przez zainteresowanego udziału w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu nieprocesowym nie powoduje nieważności postępowania, zwłaszcza że może on żądać wznowienia postępowania na podstawie art. 524 § 2 k.p.c. Przytoczona przez skarżące zasada prawna ma więc zastosowanie tylko w stosunku do zainteresowanych, którzy nie brali udziału w postępowaniu do czasu wydania prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy, a nie w stosunku do uczestników postępowania, którzy zarzucają sądowi w toku postępowania uchybienia procesowe stanowiące przyczynę nie uczestniczenia w pewnym etapie postępowania i w rezultacie naruszenia prawa do obrony.

Niniejsza sprawa toczy się w postępowaniu nieprocesowym, ale W. K. został wezwany do udziału w sprawie przez Sąd pierwszej instancji i chociaż nie został mu prawidłowo doręczony odpis wniosku, to przed uprawomocnieniem się postanowienia wziął udział w postępowaniu z własnej inicjatywy i podjął czynności procesowe. Jest uczestnikiem postępowania, któremu przysługuje prawo powołania się na przyczynę nieważności postępowania określoną w art. 379 pkt 5 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a Sąd drugiej instancji jest obowiązany rozważyć, także z urzędu, czy przed Sądem Rejonowym zachodziła nieważność postępowania (art. 378 § 1 k.p.c.).

Nie ma także podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego w zakresie ustalenia stałego miejsca zamieszkania uczestnika. Nie budzi wątpliwości, że fakt zameldowania osoby fizycznej w określonym lokalu nie przesądza o jej miejscu zamieszkania i nie stanowi okoliczności decydującej, skoro miejsce zameldowania jest kategorią prawa administracyjnego i może być traktowane jedynie jako wskazówka. Definicja pojęcia „miejsca zamieszkania” została określona w art. 25 k.c., który wskazuje na konieczność łącznego występowania elementu zamiaru stałego pobytu oraz elementu faktycznego przebywania w danej miejscowości.

Sam fakt wskazania przez uczestnika adresu w./…/ dla potrzeb postępowania podatkowego nie przesądza o właściwym miejscu pobytu charakteryzującym się wskazanym wyżej elementem subiektywnym i obiektywnym. Brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości oceny Sądu drugiej instancji w zakresie okoliczności wskazanych jako istotne dla ustalenia miejsca zamieszkania uczestnika przesądza o niezasadności argumentu skarżących o wadliwym zastosowania art. 25 k.c. Z tych względów zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.