Supreme Court dismisses appeal for failure to file within 7 days after notice to prepare reasoning.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by H. G. and A. G. regarding their claim of acquisitive prescription. The lower court rejected the appeal as untimely because the appellant failed to file the appeal within the statutory period after being notified to prepare the court's reasoning. The court found that the appellants' lack of attendance at a scheduled hearing and their delayed discovery of the proceedings demonstrated a lack of due diligence, precluding any claim of faultless delay. Consequently, the appeal was rejected under the Civil Procedure Code for being filed after the deadline.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 168 § 1 k.p.c.; Art. 169 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 1 § 2 i 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 2 i 3 k.p.c.; Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.: A party's failure to file an appeal within the prescribed period, evidenced by lack of attendance at hearings and failure to demonstrate due diligence, constitutes their own fault and precludes the restoration of the appeal deadline.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 110/09
POSTANOWIENIE
Dnia 8 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku H. G. i A. G.
przy uczestnictwie Gminy Miasta G.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 stycznia 2010 r.,
zażalenia wnioskodawczyni H. G.
na postanowienie Sądu Okręgowego w G.
z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt III Ca (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
H. G. i A. G. wniosły o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie niezabudowanej
działki o powierzchni 235 m2 położonej w G. przy ul. G. stanowiącej część działki nr
40/2. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2008 r. Sąd Rejonowy w G. oddalił wniosek.
Dnia 23 września 2008 r. wnioskodawczynie wniosły apelację od tego postanowienia
wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Podkreśliły, że
uprzednio wnosiły o połączenie sprawy do łącznego rozpoznania ze sprawą z wniosku
ich sąsiadów dotyczącego również zasiedzenia części działki nr 40/2. W dniu 18
września 2008 r. dowiedziały się od sąsiada T. O., że poprzedniego dnia odbyła się
rozprawa w Sądzie Rejonowym, w czasie której dowiedział się on, że wniosek H. G. i A.
G. został prawomocnie oddalony dnia 21 sierpnia 2008 r. Na rozprawie przez Sądem
Rejonowym, która odbyła się w celu rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do
wniesienia apelacji, H. G. podniosła, że jej córka A. G. dzwoniła do sekretariatu Sądu
Rejonowego i dowiedziała się, że wyznaczona na dzień 11 sierpnia 2008 r. rozprawa nie
odbędzie się z powodu braku określonych dokumentów. Postanowieniem z dnia 27
stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy przywrócił termin do wniesienia apelacji.
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił apelację
jako
złożoną
po
wnioskodawczynie
terminie
nie
do
jej
wniesienia.
Zdaniem
uprawdopodobniły przedstawionych
Sądu
Okręgowego,
okoliczności ani nie
wskazały, że nie złożyły apelacji bez swojej winy.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego wnioskodawczynie wniosły o
uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 18 września 2009 r.
Sąd Okręgowy w G. odrzucił zażalenie A. G. jako wniesione po terminie (art. 370 w
związku z art. 397 § 2 oraz art. 394 § 2 i 3 w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c.). W
uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskodawczyni A. G. nie złożyła wniosku o doręczenie
postanowienia, a więc termin do wniesienia przez nią zażalenia zaczął biec od dnia
ogłoszenia postanowienia w dniu 5 czerwca 2009 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przewodniczący składu orzekającego w Sądzie Okręgowym po zamknięciu
rozprawy w dniu 5 czerwca 2009 r. ogłosił postanowienie o odrzuceniu apelacji, a
następnie pouczył wnioskodawczynie o przysługiwaniu zażalenia do Sądu Najwyższego,
o konieczności złożenia w tym celu w terminie 7 dni od ogłoszenia postanowienia
wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu postanowienia wraz z
uzasadnieniem oraz wniesienia za zażalenia w ciągu 7 dni od dnia doręczenia
postanowienia z uzasadnieniem za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata lub radcy
prawnego. Stosownie do tego pouczenia, wnioskodawczyni H. G. wniosła o wydanie
postanowienia wraz z uzasadnieniem. W związku z postanowieniem Sądu Okręgowego
z
dnia
września
2009
r.
o
odrzuceniu
zażalenia
wniesionego
przez
wnioskodawczynię A. G., postanowienie tego Sądu z dnia 5 czerwca 2009 r. o
odrzuceniu apelacji uprawomocniło się w stosunku do niej. Sprawia to, że przedmiotem
rozpoznania może być tylko zażalenie wniesione przez wnioskodawczynię H. G.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że podważenie przez sąd
drugiej instancji prawidłowości postanowienia sądu pierwszej instancji o przywróceniu
terminu do wniesienia apelacji powinno ograniczać się do sytuacji, gdy w
okolicznościach sprawy istnieje pewna (oczywista) ku temu podstawa (postanowienie z
dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 695/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 51; postanowienie z
dnia 2 sierpnia 2006 r., I UZ 13/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 238).
W okolicznościach niniejszej sprawy istnieje wspomniana wyżej pewna
(oczywista) podstawa. Po pierwsze, wnioskodawczynie otrzymały wezwanie do
osobistego stawiennictwa na rozprawę, a mimo to nie stawiły się. Twierdzenie
wnioskodawczyń, iż dowiedziały się od sekretariatu wydziału cywilnego w tym Sądzie o
odwołaniu rozprawy, nie zostało zaś uprawdopodobnione. Po drugie, okoliczność, że
wnioskodawczynie przez ponad miesiąc od dnia, w którym miała się odbyć rozprawa,
nie wykazywały zainteresowania sprawą, a następnie dowiedziały się przypadkowo od
sąsiada o odbyciu się rozprawy i wydaniu przez Sąd postanowienia w ich sprawie,
świadczy o niezachowaniu przez nie należytej staranności, jakiej można oczekiwać od
osób właściwie dbających o swoje interesy. W tej sytuacji nie można uznać, że
wnioskodawczynie nie wniosły w terminie apelacji bez swojej winy (art. 168 § 1 k.p.c.)
oraz, że uprawdopodobniły okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu
(art. 169 § 2 k.p.c.).
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w związku z
art. 3941 § 2 i 3 k.p.c.).