Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 110/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for untimely request for reasoned order.

Numero d'incarto IV CZ 110/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal in part, ruling it inadmissible regarding the request to restore the deadline for filing a request for a reasoned order. The lower court had rejected the participant's application because the request was submitted after the statutory period, noting the participant was informed of the ruling's content via telephone but failed to formally request the reasoning within the allotted time. The Court held that the appeal concerning the untimely request was procedurally inadmissible under the Civil Procedure Code, while the remaining part was rejected as the request lacked the necessary formal requirements to trigger the legal consequences of the lower court's decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 387 § 3 k.p.c.; Art. 373 k.p.c. in conjunction with Art. 393 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. in conjunction with Art. 394 § 3 k.p.c.: An appeal against a non-concluding order rejecting a request to restore a deadline is inadmissible if the underlying request was filed after the statutory period, and the appeal must explicitly contain a request for the review of the non-concluding order's effect on the case outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal restoration of deadline reasoned order non-concluding order statutory period civil procedure code formal requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 387 § 3 k.p.c.
uzasadnienia, to nie był złożony w trybie określonym w art. 387 § 3 k.p.c. Wniosek taki
Art. 373 k.p.c. in conjunction with Art. 393 § 3 k.p.c.
niedopuszczalne, i w związku z tym podlegało odrzuceniu (art. 373 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c. in conjunction with Art. 394 § 3 k.p.c.
Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. w
art. 387 § 3 k.p.c
uzasadnienia, to nie był złożony w trybie określonym w art. 387 § 3 k.p.c.
art. 373 k.p.c
niedopuszczalne, i w związku z tym podlegało odrzuceniu (art. 373 k.p.c.
art. 39318 § 3 k.p.c
art. 380 k.p.c
Badanie na podstawie art. 380 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. w
art. 3941 § 3 k.p.c
Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Sąd Najwyższy z dnia 9 grudnia 1998 r., III CZ 149/98, nie publ.
Sąd Najwyższy z dnia 21 marca 2001 r., III CZ 138/00 nie publ.
Sąd Najwyższy z dnia 8 marca 2000 r., I CZ 259/99
Sąd Najwyższy z dnia 15 stycznia 2001, II CZ 197/04
Sąd Najwyższy z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane
Sąd Najwyższy z dnia 21 listopada 2001, I CZ 165/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz. 102
Sąd Najwyższy z dnia 15 stycznia 2001 r., I PZ 85/00, OSNP 2002 nr 19, poz. 464
Sąd Najwyższy z dnia 3 marca 2005 r., II CZ 197/04
Sąd Najwyższy z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, niepublikowane
III CZP 44/98
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego: z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 110/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z wniosku M. G. i S. G.

przy uczestnictwie J. Ś. i J. W.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2008 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania J. Ś.

na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt IV Ca

(…),

oddala zażalenie w części dotyczącej odrzucenia wniosku o doręczenie

postanowienia z uzasadnieniem i odrzuca je w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. Sąd Okręgowy w R.

oddalił wniosek uczestniczki J. Ś. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

doręczenie jej postanowienia z uzasadnieniem z dnia 25 czerwca 2007 r., oddalającego

jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. o

rozgraniczeniu nieruchomości, oraz odrzucił wniosek o doręczenie jej tego orzeczenia z

uzasadnieniem.

Ustalił, że uczestniczka ta w dniu 27 czerwca 2007 r. złożyła wniosek

o doręczenie jej odpisu wskazanego orzeczenia z dnia 25 czerwca 2007 r. nie

zawierający żądania uzasadnienia oraz o przesłanie jej także odpisu postanowienia

także z 25 czerwca 2007 r. w przedmiocie kosztów sądowych zapadłego w wyniku

zażalenia wnioskodawców M. G. i S. G.

J. Ś. nie była obecna przy ogłoszeniu postanowień w dniu 25 czerwca 2007 r.

Zatelefonowała jednak w tym dniu do Sekretariatu Sądu i została wtedy poformowana

przez kierownika zarówno o treści orzeczenia tj. o oddaleniu jej apelacji, jak również o

możliwości złożenia skargi kasacyjnej. Pracownik ten pouczył skarżącą o tym, że w

terminie 7 dni może złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia.

W dniu 20 lipca 2007 r. J. Ś. wniosła wniosek o przywrócenie jej terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 25 czerwca 2007

r., podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i dołączyła do niego wniosek

o doręczenie jej postanowienia z uzasadnieniem celem wniesienia skargi kasacyjnej.

W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucając sprzeczność dokonanych ustaleń

Sądu podniósł, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu wniosku (pkt 2) oraz jego zmianę w dalszej

części przez przywrócenie uchybionego terminu (pkt 1).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprawdzie w dniu 27 czerwca 2007 r. J. Ś. wniosła wniosek o doręczenie jej

przedmiotowego postanowienia, ale skoro nie zawierał on żądania doręczenia jej

uzasadnienia, to nie był złożony w trybie określonym w art. 387 § 3 k.p.c. Wniosek taki

pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. orzeczenie

Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998 r., III CZ 149/98, nie publ.).

Ponieważ uczestniczka wystąpiła z wnioskiem na podstawie art. 387 § 3 k.p.c.

dopiero w dniu 20 lipca 2007 r. to nastąpiło to po terminie wymienionym w tym przepisie

i z tego względu podlegał odrzuceniu (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10

marca 2000 r., IV CZ 18/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 181). Wniosek spóźniony jest

bezskuteczny w tym sensie, że nie otwiera drogi do wniesienia skargi kasacyjnej (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZ 86/01, nie publ.).

Strona, która zaniechała wystąpienia przed upływem tygodnia od ogłoszenia

orzeczenia z wnioskiem o jego doręczenie z uzasadnieniem nie jest uprawniona do

wniesienia skargi kasacyjnej. Może ona jednak na ogólnych zasadach, żądać

przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem celem

wniesienia skargi kasacyjnej, co skarżąca uczyniła w piśmie z dnia 20 lipca 2007 r.

Ponieważ został on zaskarżonym postanowieniem oddalony, dopuszczalność zażalenia

w tej części zależała od odpowiedzi na pytanie, czy jest to orzeczenie kończące

postępowanie w sprawie.

Uwzględniając dorobek judykatury i literatury można przyjąć, że do tej kategorii

należą postanowienia, których uprawomocnienie się zamyka drogę do rozstrzygnięcia

sprawy co do istoty przez sąd danej instancji, jeżeli w chwili ich wydania sąd jest

zwolniony z obowiązku dalszego rozpoznawania sprawy (por. np. uchwały składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego: z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC

1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III CZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z

dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, ONSC 2001, nr 2, poz. 22 oraz

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, Biul. S.N.

2005, nr 10, s. 14). Tymczasem niewątpliwie postępowanie o przywrócenie stronie

terminu do dokonania czynności procesowej jest postępowaniem wpadkowym

względem głównego nurtu postępowania. Celem tego postępowania nie jest, ani

rozstrzyganie o zasadności roszczeń dochodzonych przez strony, ani też o

dopuszczalności wyrokowania w sprawie. Zadanie sądu rozpoznającego wniosek strony

o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej sprowadza się do oceny

jego dopuszczalności i zasadności. W postępowaniu tym sąd ustala, czy zgłaszając

wniosek strona zachowała wymagania formalne, oraz czy nie dokonanie czynności w

przepisanym terminie nie było spowodowane przez okoliczności wywołane przez stronę.

Nie są to jednak nigdy okoliczności składające się na podstawę faktyczną powództwa

ani też okoliczności decydujące o dopuszczalności rozpoznawania sprawy.

Postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

doręczenie

orzeczenia

z

uzasadnieniem

nie

jest

postanowieniem

kończącym

postępowanie w sprawie, gdyż dopiero po jego rozpoznaniu zachodzi konieczność

rozstrzygnięcia samego wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21

marca 2001 r., III CZ 138/00 nie publ.).

Z tego względu zażalenie o ile dotyczyło wniosku o przywrócenie terminu było

niedopuszczalne, i w związku z tym podlegało odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w zw. z art.

39318 § 3 k.p.c.).

Wprawdzie postanowienie o odrzuceniu wniosku o doręczenie wyroku z

uzasadnieniem sądu apelacyjnego jest postanowieniem kończącym postępowanie w

sprawie i jako takie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego, niemniej w tej części

zażalenie okazało się nieuzasadnione, skoro, jak to już zasygnalizowano, wniosek

uczestniczki o doręczenie orzeczenia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem na

podstawie art. 387 § 3 k.p.c. został złożony po upływie terminu przewidzianego w tym

przepisie.

Niezaskarżalne, gdyż niekończące postępowania w sprawie postanowienie o

oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu wywarło wpływ na wynik sprawy, ponieważ

doprowadziło do odrzucenia wniosku o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem.

Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. w

wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości tego orzeczenia przy rozpoznawaniu

zażalenia na odrzucenie wniosku jest dopuszczalne (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 8 marca 2000 r., I CZ 259/99, z dnia 15 stycznia 2001, II CZ

197/04, z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane i z dnia 21 listopada

2001, I CZ 165/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz. 102). Warunkiem jednak takiej kontroli

niezaskarżalnego

postanowienia,

które

miało

wpływ

na

wynik

sprawy,

jest

zamieszczenie w środku odwoławczym stosownego wniosku (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane i z dnia 15

stycznia 2001 r., I PZ 85/00, OSNP 2002 nr 19, poz. 464). Gdy w sprawie występuje

profesjonalny pełnomocnik wniosek powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie

ma podstaw do przypisywania pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich

niewyrażonych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2005 r., II CZ

197/04 i powołane już z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, niepublikowane).

Skarżąca takiego wniosku w zażaleniu nie zawarła, a same tylko rozważania

dotyczące nietrafności orzeczenia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu nie

mogą wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.c.

Na marginesie można zauważyć, że ocena dowodów zgodnie z zasadą

bezpośredniości należy w zasadzie do sądu prowadzącego postępowanie dowodowe.

Sąd Najwyższy jest sądem „prawa” a nie „faktów”.

Z tych względów na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd

Najwyższy w dalszej części zażalenie oddalił.