Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for untimely request for reasoned order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal in part, ruling it inadmissible regarding the request to restore the deadline for filing a request for a reasoned order. The lower court had rejected the participant's application because the request was submitted after the statutory period, noting the participant was informed of the ruling's content via telephone but failed to formally request the reasoning within the allotted time. The Court held that the appeal concerning the untimely request was procedurally inadmissible under the Civil Procedure Code, while the remaining part was rejected as the request lacked the necessary formal requirements to trigger the legal consequences of the lower court's decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 387 § 3 k.p.c.; Art. 373 k.p.c. in conjunction with Art. 393 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. in conjunction with Art. 394 § 3 k.p.c.: An appeal against a non-concluding order rejecting a request to restore a deadline is inadmissible if the underlying request was filed after the statutory period, and the appeal must explicitly contain a request for the review of the non-concluding order's effect on the case outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 110/07
POSTANOWIENIE
Dnia 10 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Jan Górowski (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Strus
w sprawie z wniosku M. G. i S. G.
przy uczestnictwie J. Ś. i J. W.
o rozgraniczenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2008 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania J. Ś.
na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt IV Ca
(…),
oddala zażalenie w części dotyczącej odrzucenia wniosku o doręczenie
postanowienia z uzasadnieniem i odrzuca je w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. Sąd Okręgowy w R.
oddalił wniosek uczestniczki J. Ś. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o
doręczenie jej postanowienia z uzasadnieniem z dnia 25 czerwca 2007 r., oddalającego
jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. o
rozgraniczeniu nieruchomości, oraz odrzucił wniosek o doręczenie jej tego orzeczenia z
uzasadnieniem.
Ustalił, że uczestniczka ta w dniu 27 czerwca 2007 r. złożyła wniosek
o doręczenie jej odpisu wskazanego orzeczenia z dnia 25 czerwca 2007 r. nie
zawierający żądania uzasadnienia oraz o przesłanie jej także odpisu postanowienia
także z 25 czerwca 2007 r. w przedmiocie kosztów sądowych zapadłego w wyniku
zażalenia wnioskodawców M. G. i S. G.
J. Ś. nie była obecna przy ogłoszeniu postanowień w dniu 25 czerwca 2007 r.
Zatelefonowała jednak w tym dniu do Sekretariatu Sądu i została wtedy poformowana
przez kierownika zarówno o treści orzeczenia tj. o oddaleniu jej apelacji, jak również o
możliwości złożenia skargi kasacyjnej. Pracownik ten pouczył skarżącą o tym, że w
terminie 7 dni może złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia.
W dniu 20 lipca 2007 r. J. Ś. wniosła wniosek o przywrócenie jej terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 25 czerwca 2007
r., podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i dołączyła do niego wniosek
o doręczenie jej postanowienia z uzasadnieniem celem wniesienia skargi kasacyjnej.
W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucając sprzeczność dokonanych ustaleń
Sądu podniósł, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i wniósł o uchylenie
zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu wniosku (pkt 2) oraz jego zmianę w dalszej
części przez przywrócenie uchybionego terminu (pkt 1).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wprawdzie w dniu 27 czerwca 2007 r. J. Ś. wniosła wniosek o doręczenie jej
przedmiotowego postanowienia, ale skoro nie zawierał on żądania doręczenia jej
uzasadnienia, to nie był złożony w trybie określonym w art. 387 § 3 k.p.c. Wniosek taki
pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. orzeczenie
Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998 r., III CZ 149/98, nie publ.).
Ponieważ uczestniczka wystąpiła z wnioskiem na podstawie art. 387 § 3 k.p.c.
dopiero w dniu 20 lipca 2007 r. to nastąpiło to po terminie wymienionym w tym przepisie
i z tego względu podlegał odrzuceniu (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10
marca 2000 r., IV CZ 18/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 181). Wniosek spóźniony jest
bezskuteczny w tym sensie, że nie otwiera drogi do wniesienia skargi kasacyjnej (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZ 86/01, nie publ.).
Strona, która zaniechała wystąpienia przed upływem tygodnia od ogłoszenia
orzeczenia z wnioskiem o jego doręczenie z uzasadnieniem nie jest uprawniona do
wniesienia skargi kasacyjnej. Może ona jednak na ogólnych zasadach, żądać
przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem celem
wniesienia skargi kasacyjnej, co skarżąca uczyniła w piśmie z dnia 20 lipca 2007 r.
Ponieważ został on zaskarżonym postanowieniem oddalony, dopuszczalność zażalenia
w tej części zależała od odpowiedzi na pytanie, czy jest to orzeczenie kończące
postępowanie w sprawie.
Uwzględniając dorobek judykatury i literatury można przyjąć, że do tej kategorii
należą postanowienia, których uprawomocnienie się zamyka drogę do rozstrzygnięcia
sprawy co do istoty przez sąd danej instancji, jeżeli w chwili ich wydania sąd jest
zwolniony z obowiązku dalszego rozpoznawania sprawy (por. np. uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego: z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC
1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III CZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z
dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, ONSC 2001, nr 2, poz. 22 oraz
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, Biul. S.N.
2005, nr 10, s. 14). Tymczasem niewątpliwie postępowanie o przywrócenie stronie
terminu do dokonania czynności procesowej jest postępowaniem wpadkowym
względem głównego nurtu postępowania. Celem tego postępowania nie jest, ani
rozstrzyganie o zasadności roszczeń dochodzonych przez strony, ani też o
dopuszczalności wyrokowania w sprawie. Zadanie sądu rozpoznającego wniosek strony
o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej sprowadza się do oceny
jego dopuszczalności i zasadności. W postępowaniu tym sąd ustala, czy zgłaszając
wniosek strona zachowała wymagania formalne, oraz czy nie dokonanie czynności w
przepisanym terminie nie było spowodowane przez okoliczności wywołane przez stronę.
Nie są to jednak nigdy okoliczności składające się na podstawę faktyczną powództwa
ani też okoliczności decydujące o dopuszczalności rozpoznawania sprawy.
Postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o
doręczenie
orzeczenia
z
uzasadnieniem
nie
jest
postanowieniem
kończącym
postępowanie w sprawie, gdyż dopiero po jego rozpoznaniu zachodzi konieczność
rozstrzygnięcia samego wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21
marca 2001 r., III CZ 138/00 nie publ.).
Z tego względu zażalenie o ile dotyczyło wniosku o przywrócenie terminu było
niedopuszczalne, i w związku z tym podlegało odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w zw. z art.
39318 § 3 k.p.c.).
Wprawdzie postanowienie o odrzuceniu wniosku o doręczenie wyroku z
uzasadnieniem sądu apelacyjnego jest postanowieniem kończącym postępowanie w
sprawie i jako takie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego, niemniej w tej części
zażalenie okazało się nieuzasadnione, skoro, jak to już zasygnalizowano, wniosek
uczestniczki o doręczenie orzeczenia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem na
podstawie art. 387 § 3 k.p.c. został złożony po upływie terminu przewidzianego w tym
przepisie.
Niezaskarżalne, gdyż niekończące postępowania w sprawie postanowienie o
oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu wywarło wpływ na wynik sprawy, ponieważ
doprowadziło do odrzucenia wniosku o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem.
Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. w
wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości tego orzeczenia przy rozpoznawaniu
zażalenia na odrzucenie wniosku jest dopuszczalne (por. np. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 8 marca 2000 r., I CZ 259/99, z dnia 15 stycznia 2001, II CZ
197/04, z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane i z dnia 21 listopada
2001, I CZ 165/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz. 102). Warunkiem jednak takiej kontroli
niezaskarżalnego
postanowienia,
które
miało
wpływ
na
wynik
sprawy,
jest
zamieszczenie w środku odwoławczym stosownego wniosku (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane i z dnia 15
stycznia 2001 r., I PZ 85/00, OSNP 2002 nr 19, poz. 464). Gdy w sprawie występuje
profesjonalny pełnomocnik wniosek powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie
ma podstaw do przypisywania pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich
niewyrażonych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2005 r., II CZ
197/04 i powołane już z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, niepublikowane).
Skarżąca takiego wniosku w zażaleniu nie zawarła, a same tylko rozważania
dotyczące nietrafności orzeczenia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu nie
mogą wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.c.
Na marginesie można zauważyć, że ocena dowodów zgodnie z zasadą
bezpośredniości należy w zasadzie do sądu prowadzącego postępowanie dowodowe.
Sąd Najwyższy jest sądem „prawa” a nie „faktów”.
Z tych względów na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd
Najwyższy w dalszej części zażalenie oddalił.