Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 11/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees due to low value in property dispute.

Numero d'incarto IV CZ 11/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint against the district court's decision to reject the cassation appeal. The lower court found the case to be a property dispute involving a lease agreement with a value of 106.59 zł, which fell below the 50,000 zł threshold required for cassation. The court ruled that the nature of the right involved, not the type of claim, determines the case's character, making the appeal inadmissible due to insufficient value.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 2 k.p.c.: A cassation appeal in a property dispute is inadmissible if the subject matter value is below 50,000 zł, where the case's character is determined by the economic interest of the right involved rather than the procedural form of the claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility property dispute value threshold court fees payment requirement lease agreement validity economic interest characterization

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Wobec tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą nie osiągnęła 50.000 zł, a zatem progu przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna.
Art. 3982 § 2 k.p.c.
jest roszczeniem niemajątkowym”, a Sąd odrzucając skargę rażąco naruszył art. 3982 § 2 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Wobec tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą nie osiągnęła 50.000 zł, a zatem progu przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna.
art. 189 k.p.c
W zażaleniu powódka, kwestionując majątkowy charakter sprawy, podniosła, że „roszczenie z art. 189 k.p.c.
art. 3982 § 2 k.p.c
jest roszczeniem niemajątkowym”, a Sąd odrzucając skargę rażąco naruszył art. 3982 § 2 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CZ 21/02
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r., I CZ 21/02, niepubl.
IV CZ 169/03
oraz z dnia 13 lutego 2004 r., IV CZ 169/03, niepubl.).
II PK 240/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PK 240/08, niepubl.).
III CZ 90/05
Hunting lease dispute dismissed; court confirms hunting rights are economic property requiring sufficient value for cassation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 11/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Strzelczyk‎SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa M. S.‎przeciwko Gminie Miasta G.‎o ustalenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2015 r.,‎zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 28 listopada 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę kasacyjną powódki M. S. od wyroku tego Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego w G., którym zostało oddalone powództwo o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy dzierżawy bliżej w pozwie określonej nieruchomości. Sąd odwoławczy, uznając, że sprawa dotyczy prawa majątkowego, stwierdził, że w skardze nie została oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia, a w pozwie jako wartość przedmiotu sporu wskazano kwotę 106,59 zł.

Skoro powódka zaskarżyła wyrok w całości, kwotę tę należało uznać za wartość przedmiotu zaskarżenia apelacją i konsekwentnie - skargą kasacyjną. Wobec tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą nie osiągnęła 50.000 zł, a zatem progu przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga była niedopuszczalna. W zażaleniu powódka, kwestionując majątkowy charakter sprawy, podniosła, że „roszczenie z art. 189 k.p.c. jest roszczeniem niemajątkowym”, a Sąd odrzucając skargę rażąco naruszył art. 3982 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca bezpodstawnie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł. Argumentacja powódki zmierzająca do zakwestionowania możliwości przypisania sprawom o „ustalenie” majątkowego charakteru jest chybiona, opierając się na oczywiście błędnym założeniu, że jedynie sprawy o świadczenie mają taki charakter. O tym, czy sprawa ma charakter majątkowy czy niemajątkowy nie rozstrzyga rodzaj powództwa (o świadczenie, ukształtowanie lub o ustalenie), lecz charakter prawa, którego sprawa dotyczy.

Wykładnia ta nie budzi w orzecznictwie wątpliwości i jest jednolita (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r., I CZ 21/02, niepubl. oraz z dnia 13 lutego 2004 r., IV CZ 169/03, niepubl.). O majątkowym lub niemajątkowym charakterze prawa, którego dotyczy roszczenie, decyduje majątkowy lub niemajątkowy charakter dobra, którego naruszenia powód upatruje i którego ochrony się domaga. Prawami majątkowymi są wszelkie prawa wywodzące się bezpośrednio ze stosunków obejmujących ekonomiczne interesy stron. Powództwa oparte na art. 189 k.p.c. mogą dotyczyć zarówno praw o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PK 240/08, niepubl.).

Ponieważ powódka w pozwie żądała ustalenia bezskuteczności wypowiedzenia umowy dzierżawy, a zatem umowy, z którą łączy się prawo o charakterze niewątpliwie majątkowym, sprawę należało zakwalifikować jako sprawę o prawo majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005 r., III CZ 90/05, niepubl.). Bezprzedmiotowe są zawarte w zażaleniu wywody powódki odnoszące się do pojęcia „ustalenia”, użytego w art. 189 k.p.c. oraz do pojęcia „interesu prawnego”, o którym mowa w tym przepisie, jako niemające znaczenia dla oceny charakteru sprawy z punktu widzenia art. 3982 § 2 k.p.c. Skarżąca, wnosząc skargę kasacyjną, nie oznaczyła wprawdzie wartości przedmiotu zaskarżenia, zastępując to wskazaniem, że przedmiotem zaskarżenia jest bezskuteczność czynności prawnej, a Sąd odwoławczy nie wezwał jej do uzupełnienia tego braku formalnego, jednak ostatecznie nie wpłynęło to na wynik sprawy, zważywszy, że nie ma żadnych wątpliwości co do tego, iż sprawa ma charakter majątkowy, a wartość przedmiotu sporu stanowiąca podstawę określenia wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji, a dalej w skardze kasacyjnej, utrzymała się w toku postępowania na niezmienionym poziomie.

Ponieważ wartość ta pozostała poniżej poziomu 50.000 zł, przewidzianego w art. 3982 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W sprawie można było rozważać odrzucenie zażalenia z powodu nieusunięcia braku formalnego tego środka odwoławczego, bowiem skarżąca, trwając przy błędnym stanowisku, nie wykonała wezwania Sądu i odmówiła wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz zażalenie merytorycznie rozpoznano ze względu na to, iż ocena charakteru sprawy stanowiła istotę sporu wymagającego rozstrzygnięcia.

Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.