Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 11/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request as the crossed-out land deed could not affect the 1971 possession status.

Numero d'incarto IV CZ 11/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial, ruling that the crossed-out land deed was not a valid new piece of evidence. The applicant argued the document was unknown during the previous proceedings, but the court found it was not part of the case file and could not have been obtained. The decision held that the deed only proved ownership acquisition, not the specific boundaries and possession status on November 4, 1971, which determined the property rights in the boundary dispute.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial is not permitted when the newly discovered evidence, such as a crossed-out land deed, does not alter the established legal status of possession on the relevant date, as such documents only confirm ownership acquisition without defining boundaries.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request new evidence boundary dispute possession status land deed validity procedural law crossed out document

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
skardze podstawa wznowienia, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c., nie występuje.
Art. 410 § 1 k.p.c.
podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę J.
Art. 13 § 2 k.p.c.
w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.), podstawą wznowienia może
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
Ustawa z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych
art. 410 § 1 k.p.c
podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
skardze podstawa wznowienia, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c., nie występuje.
art. 244 § 1 k.p.c
postępowaniu, którego była uczestniczką, oraz naruszenie art. 244 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.), podstawą wznowienia może

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., III CZ 52/09
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 1975 r., III CZP 92/74
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2000 r., I CRN 126/94
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2001 r., I CKN 901/98
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2001 r., III CKN 1037/98
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZP 51/09
III CZP 92/74
Najwyższego: z dnia 4 kwietnia 1975 r., III CZP 92/74, OSNC 1976, nr 3, poz.
I CRN 126/94
z dnia 8 lutego 2000 r., I CRN 126/94, LEX nr 465019, z dnia 25 stycznia 2001 r.,
III CZP 51/09
Supreme Court dismissed request to rule on legal issue as it was a factual dispute, not a serious legal question.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 11/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

ze skargi uczestniczki postępowania o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

z dnia 12 sierpnia 2010 r., w sprawie z wniosku M. B. i J. B.

przy uczestnictwie J. S.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 31 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. odrzucił na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę J. S. o wznowienie zakończonego

prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 12 sierpnia 2010 r. postępowania

o rozgraniczenie w sprawie z wniosku M. B. i J. B., wyjaśniając że powołana w

skardze podstawa wznowienia, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c., nie występuje.

W szczególności za nowy dowód w rozumieniu tego przepisu nie może być, według

wspomnianego wyjaśnienia, uznany akt własności ziemi z dnia 17 maja 1975 r.,

sygn.[…], przekreślony dwiema krzyżującymi się liniami, z napisem „błędny”,

niedoręczony jej poprzedniczce prawnej.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 31 marca 2011 r.

skarżąca zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez

błędne przyjęcie, że przekreślony akt własności ziemi był jej znany w poprzednim

postępowaniu, którego była uczestniczką, oraz naruszenie art. 244 § 1 k.p.c. przez

uznanie, iż akt ten nie jest ważny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., mającym odpowiednie zastosowanie także

w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.), podstawą wznowienia może

być późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim postępowaniu. Muszą to być okoliczności faktyczne lub środki

dowodowe

istniejące

już

w

czasie

trwania

prawomocnie

zakończonego

postępowania, ale stronie wówczas nieznane i tym samym niemożliwe do

wykorzystania przez nią. Muszą one przy tym dotyczyć podstawy faktycznej

żądania albo uzasadniać obronę przed żądaniem. Nie uwzględnia się zarazem tu

okoliczności wynikających już z materiału procesowego, jeżeli zostały one

pominięte przez stronę na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia lub

błędnej oceny potrzeby ich powołania (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 26 listopada 2009 r., III CZ 52/09, niepubl.).

Skarżąca trafnie podniosła, że Sąd Okręgowy nie miał wystarczających

podstaw do przyjęcia, iż przekreślony akt własności ziemi, opatrzony napisem

„błędny”, stanowił środek dowodowy, z którego uczestniczka mogła skorzystać

w prawomocnie zakończonym postępowaniu o rozgraniczenie. Dokumentu takiego

nie było w aktach uwłaszczeniowych o sygn. […] (k. 92, sygn. I Ca 285/10)

nadesłanych przez Starostę w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego z dnia 24

października 2007 r. (k. 88 sygn. I Ca 285/10), a okoliczności podane przez

uczestniczkę w skardze o wznowienie oraz w jej wyjaśnieniach (k. 20-21)

uprawniają do przyjęcia, że nie mogłaby ona uzyskać odpisu tego dokumentu.

Mimo to zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Nie spełnione bowiem

zostało przez skarżącą inne wymaganie art. 403 §2 k.p.c. - aby później wykryty

środek dowodowy mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W oddalającym apelację

uczestniczki postanowieniu zaskarżonym skargą o wznowienie Sąd Okręgowy

przyjął jako kryterium rozgraniczenia nieruchomości stan prawny. W związku z tym,

że poprzedniczka uczestniczki nabyła własność nieruchomości na podstawie

przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności

gospodarstw rolnych (Dz.U.27.250 ze zm.) w sprawie miarodajny był stan prawny

nieruchomości wynikający z wejścia w życie tej ustawy. Według tej ustawy,

o wynikającym z niej stanie prawnym nieruchomości rozstrzygał – uwzględniony

w postępowaniu o rozgraniczenie, którego wznowienia domaga się skarżąca - stan

posiadania nieruchomości w dniu 4 listopada 1971 r. Wykrycie przez uczestniczkę

powołanego w skardze aktu własności ziemi nie mogłoby zmienić dokonanych

w sprawie o rozgraniczenie ustaleń co do stanu posiadania nieruchomości w dniu

4 listopada 1971 r., ponieważ według utrwalonej linii orzecznictwa, akt własności

ziemi stwierdza w sposób wiążący jedynie samo nabycie z mocy prawa własności

nieruchomości, natomiast nie jest wiążący w zakresie dotyczącym powierzchni

i granic nabytej nieruchomości, w związku z czym granice takiej nieruchomości są

ustalane samodzielnie w postępowaniu rozgraniczeniowym, według istniejącego

w dniu 4 listopada 1971 r. stanu posiadania nieruchomości (zob. orzeczenia Sądu

Najwyższego: z dnia 4 kwietnia 1975 r., III CZP 92/74, OSNC 1976, nr 3, poz. 34,

z dnia 8 lutego 2000 r., I CRN 126/94, LEX nr 465019, z dnia 25 stycznia 2001 r.,

I CKN 901/98, LEX nr 52706, z dnia 31 stycznia 2001 r., III CKN 1037/98, LEX nr

52696, z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZP 51/09, LEX nr 520036).

Odrzucenie zatem skargi w ostatecznym rezultacie nie stanowiło naruszenia

art. 403 § 2 i art. 410 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.