Supreme Court quashes appeal decision due to unclear identification of the timely renewal petition letter.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's decision rejecting a renewal of proceedings petition on procedural grounds. The appellate court inconsistently treated two different letters from the plaintiff as the valid petition, failing to clearly identify which one constituted the timely submission. The court ruled that such procedural inconsistency regarding the identification of the petition constitutes a sufficient ground for quashing the decision under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 in conjunction with Art. 398 § 5 of the Civil Procedure Code; the court established that an appellate decision rejecting a renewal of proceedings is quashable if the reasoning fails to clearly and precisely identify which specific document constitutes the valid petition, creating irreparable procedural inconsistency.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 109/07
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Antoni Górski (sprawozdawca)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi powódki o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa G.K.
przeciwko Lokatorsko Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "O."
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 grudnia 2007 r.,
zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt [...],
uchyla
zaskarżone
postanowienie;
oddala
wniosek
pełnomocnika powódki adw. K.P. ustanowionego z urzędu o
przyznanie mu kosztów pomocy prawnej za sporządzenie
zażalenia.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę G.K.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Tegoż Sądu z
dnia 28 marca 2002 r., uznając, że skarga została wniesiona po upływie
trzymiesięcznego terminu ustawowego, który minął w dniu 25 lipca 2006 r.
W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Niezależnie od argumentacji przytoczonej w zażaleniu, należy przede
wszystkim zauważyć, iż na podstawie uzasadnienia Sądu Apelacyjnego nie jest
możliwe jednoznaczne i precyzyjne ustalenie, które z pism powódki Sąd ten
potraktował ostatecznie jako właściwą skargę o wznowienie postępowania.
Z akt sprawy wynika, że powódka składała skargi o wznowienie postępowania
kilkakrotnie. Między innymi w dniu 27 czerwca 2006 r., powołując się na wykrycie
nowych okoliczności w postaci rozliczenia kosztów budowy. Skarga ta została
jednak zwrócona, gdyż uzupełnienie jej braków uznano za spóźnione. Sąd
Apelacyjny potraktował pismo powódki z dnia 18 lipca (k. 988) jako kolejną skargę
i postanowieniem z dnia 30 października 2006 r. przekazał „skargę Sądowi
Okręgowemu w G. z dnia 18 lipca 2006 r. wraz z uzupełnieniami” do
merytorycznego rozpoznania (k. 1014). Sąd Okręgowy odrzucił tę skargę, jako
spóźnioną, gdyż uznał, że powódka dowiedziała się o podstawie wznowienia
w marcu 2006 r. a więc skarga z dnia 18 lipca 2006 r. wniesiona została po terminie
z art. 407 § 1 k.p.c. Na skutek zażalenia powódki na to postanowienie Sąd
Apelacyjny
uchylił
je
i
przejął
skargę
do
rozpoznania.
Zaskarżonym
postanowieniem skarga została odrzucona, jako spóźniona.
Z motywów tego orzeczenia nie wynika w sposób jednoznaczny, które pismo Sąd
Apelacyjny uznał za „właściwą” skargę i dlaczego. Z przedstawionego przebiegu
sprawy zdaje się wynikać, że tym pismem zawierającym skargę powinno być pismo
powódki z dnia 18 lipca 2006 r. Tymczasem Sąd Apelacyjny wrócił niejako w swoim
uzasadnieniu do pisma z dnia 27 czerwca 2006 r., traktując je ponownie jako
skargę
o
wznowienie,
a
pismo
z
dnia
lipca
jedynie
jako
„pismo
doprecyzowujące” skargę. Tym samym wykazał niekonsekwencję procesową,
której nie da się usunąć w postępowaniu zażaleniowym. Nie trzeba bliżej wyjaśniać,
iż kwestia, które pismo uznane zostało za skargę ma znaczenie tak podstawowe,
że wątpliwości w tym przedmiocie stanowią samodzielną i wystarczającą podstawę
uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 3941 § 2 w zw. z art. 39815 k.p.c.).
To orzeczenie uchylające zapadło niezależnie od argumentacji zażalenia,
w którym żalący się prezentuje nietrafne stanowisko, iż niezłożenie odpisu skargi
o wznowienie postępowania na skutek wezwania przewodniczącego nie stanowi
braku formalnego tego pisma procesowego, z powodu którego skarga podlegałaby
zwrotowi. Skoro zaś uwzględnienie zażalenia nastąpiło w całości z przyczyn
o których
autor
w
jego
uzasadnieniu
zupełnie
nie
wspomina,
nie
ma
merytorycznego uzasadnienia wniosek o przyznanie mu, jako adwokatowi z urzędu,
od Skarbu Państwa kosztów sporządzenia tego środka zaskarżenia (por. podobne
stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w postanowieniach z dnia 12 lutego
1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123 czy z dnia 14 sierpnia 1997 r.,
II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40). Dlatego wniosek w tym przedmiocie został
oddalony.