Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 109/07 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal decision due to unclear identification of the timely renewal petition letter.

Numero d'incarto IV CZ 109/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision rejecting a renewal of proceedings petition on procedural grounds. The appellate court inconsistently treated two different letters from the plaintiff as the valid petition, failing to clearly identify which one constituted the timely submission. The court ruled that such procedural inconsistency regarding the identification of the petition constitutes a sufficient ground for quashing the decision under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 2 in conjunction with Art. 398 § 5 of the Civil Procedure Code; the court established that an appellate decision rejecting a renewal of proceedings is quashable if the reasoning fails to clearly and precisely identify which specific document constitutes the valid petition, creating irreparable procedural inconsistency.

Parole chiave

Generato dall'IA
renewal of proceedings procedural inconsistency identification of petition statutory time limit quashing of decision civil procedure code appellate review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 2 in conjunction with Art. 398 § 5 of the Civil Procedure Code
uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 3941 § 2 w zw.
art. 407 § 1 k.p.c
z art. 407 § 1 k.p.c. Na skutek zażalenia powódki na to postanowienie Sąd
art. 39815 k.p.c
uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 3941 § 2 w zw. z art. 39815 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 109/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi powódki o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa G.K.

przeciwko Lokatorsko Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "O."

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 grudnia 2007 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt [...],

uchyla

zaskarżone

postanowienie;

oddala

wniosek

pełnomocnika powódki adw. K.P. ustanowionego z urzędu o

przyznanie mu kosztów pomocy prawnej za sporządzenie

zażalenia.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę G.K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Tegoż Sądu z

dnia 28 marca 2002 r., uznając, że skarga została wniesiona po upływie

trzymiesięcznego terminu ustawowego, który minął w dniu 25 lipca 2006 r.

W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezależnie od argumentacji przytoczonej w zażaleniu, należy przede

wszystkim zauważyć, iż na podstawie uzasadnienia Sądu Apelacyjnego nie jest

możliwe jednoznaczne i precyzyjne ustalenie, które z pism powódki Sąd ten

potraktował ostatecznie jako właściwą skargę o wznowienie postępowania.

Z akt sprawy wynika, że powódka składała skargi o wznowienie postępowania

kilkakrotnie. Między innymi w dniu 27 czerwca 2006 r., powołując się na wykrycie

nowych okoliczności w postaci rozliczenia kosztów budowy. Skarga ta została

jednak zwrócona, gdyż uzupełnienie jej braków uznano za spóźnione. Sąd

Apelacyjny potraktował pismo powódki z dnia 18 lipca (k. 988) jako kolejną skargę

i postanowieniem z dnia 30 października 2006 r. przekazał „skargę Sądowi

Okręgowemu w G. z dnia 18 lipca 2006 r. wraz z uzupełnieniami” do

merytorycznego rozpoznania (k. 1014). Sąd Okręgowy odrzucił tę skargę, jako

spóźnioną, gdyż uznał, że powódka dowiedziała się o podstawie wznowienia

w marcu 2006 r. a więc skarga z dnia 18 lipca 2006 r. wniesiona została po terminie

z art. 407 § 1 k.p.c. Na skutek zażalenia powódki na to postanowienie Sąd

Apelacyjny

uchylił

je

i

przejął

skargę

do

rozpoznania.

Zaskarżonym

postanowieniem skarga została odrzucona, jako spóźniona.

Z motywów tego orzeczenia nie wynika w sposób jednoznaczny, które pismo Sąd

Apelacyjny uznał za „właściwą” skargę i dlaczego. Z przedstawionego przebiegu

sprawy zdaje się wynikać, że tym pismem zawierającym skargę powinno być pismo

powódki z dnia 18 lipca 2006 r. Tymczasem Sąd Apelacyjny wrócił niejako w swoim

uzasadnieniu do pisma z dnia 27 czerwca 2006 r., traktując je ponownie jako

skargę

o

wznowienie,

a

pismo

z

dnia

lipca

jedynie

jako

„pismo

doprecyzowujące” skargę. Tym samym wykazał niekonsekwencję procesową,

której nie da się usunąć w postępowaniu zażaleniowym. Nie trzeba bliżej wyjaśniać,

iż kwestia, które pismo uznane zostało za skargę ma znaczenie tak podstawowe,

że wątpliwości w tym przedmiocie stanowią samodzielną i wystarczającą podstawę

uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 3941 § 2 w zw. z art. 39815 k.p.c.).

To orzeczenie uchylające zapadło niezależnie od argumentacji zażalenia,

w którym żalący się prezentuje nietrafne stanowisko, iż niezłożenie odpisu skargi

o wznowienie postępowania na skutek wezwania przewodniczącego nie stanowi

braku formalnego tego pisma procesowego, z powodu którego skarga podlegałaby

zwrotowi. Skoro zaś uwzględnienie zażalenia nastąpiło w całości z przyczyn

o których

autor

w

jego

uzasadnieniu

zupełnie

nie

wspomina,

nie

ma

merytorycznego uzasadnienia wniosek o przyznanie mu, jako adwokatowi z urzędu,

od Skarbu Państwa kosztów sporządzenia tego środka zaskarżenia (por. podobne

stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w postanowieniach z dnia 12 lutego

1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123 czy z dnia 14 sierpnia 1997 r.,

II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40). Dlatego wniosek w tym przedmiocie został

oddalony.